ချင်းတို့၏ မိသေရွာ

ချင်းတို့၏ မိသေရွာ

စိမ်းစိုမှိုင်းညို့နေသည့် တောင်တန်းကြီးများ၏ အလှတရားနောက်ကွယ်တွင် ဆန်းကြယ်နက်နဲလှသော ပါစပ်ရာဇဝင်များနှင့် ကိုယ်ပိုင်ဟန်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် သမိုင်းကြောင်းများစွာ ပုန်းခိုနေတတ်သည်။ ထိုတောင်တန်းကြီးများကို အမှီပြု၍ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ရုန်းကန်ရှင်သန်ခဲ့ကြသူများမှာ ချင်းတိုင်းရင်းသားများ ဖြစ်ကြသည်။ ဒေသန္တရစကားပုံတစ်ခုတွင် “တောင်ရှိလျှင် ချင်းရှိသည်” ဟု ဆိုရိုးရှိခဲ့သည်အထိ သူတို့သည် သဘာဝတရား၏ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် သဟဇာတဖြစ်အောင် နေထိုင်တတ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။
ချင်းလူမျိုးတို့၏ မျိုးရိုးဗီဇနှင့် သမိုင်းကြောင်းဆိုင်ရာ သုတေသနပြုချက်များ (DNA Study) အရ ၎င်းတို့သည် တိဗက်-မြန်မာ (Tibeto-Burman) အနွယ်ဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက တိဗက်ကုန်းပြင်မြင့်ဘက်မှတစ်ဆင့် သံလွင်မြစ်နှင့် ဧရာဝတီမြစ်ဝှမ်းတစ်လျှောက် တောင်ဘက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ဗီဇအရ တရုတ်နိုင်ငံတောင်ပိုင်းနှင့် တိဗက်ဒေသရှိ တောင်ပေါ်လူမျိုးစုအချို့နှင့် နီးစပ်မှုရှိပြီး မြန်မာနိုင်ငံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ချင်းတောင်တန်းတစ်လျှောက်တွင် အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ချင်းလူမျိုးများသည် မြန်မာနိုင်ငံအနောက်ဘက် တောင်တန်းဒေသများသာမက အိန္ဒိယနိုင်ငံ မီဇိုရမ်ပြည်နယ်၊ မဏိပူရပြည်နယ်နှင့် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံတို့၏ နယ်စပ်ဒေသများအထိ ပြန့်နှံ့တည်ရှိနေကြသည်။
ချင်းလူမျိုးစုကြီးအတွင်း၌ အရှို၊ လိုင်၊ ဇိုမီး၊ ချိုး (မွန်) စသည့် မျိုးနွယ်စုခွဲပေါင်း ၅၀ ကျော်ရှိပြီး ၎င်းတို့၏ စကား၊ ဝတ်စုံနှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အနည်းငယ်စီ ကွဲပြားသော်လည်း တူညီသော ယဉ်ကျေးမှုအရင်းအမြစ်တစ်ခုကို မျှဝေထားကြသည်။ ချင်းလူမျိုးတို့၏ အမည်နာမ ခေါ်ဆိုပုံများသည်လည်း အလွန်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလှပြီး မိဘဘိုးဘွားများ၏ အမည်ကို အခြေခံခြင်း၊ မွေးဖွားချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်သည့် သဘာဝဖြစ်ရပ် သို့မဟုတ် ကံကြမ္မာကောင်းများကို နိမိတ်ယူ၍ မှည့်ခေါ်ခြင်းမျိုး တွေ့ရတတ်သည်။ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း ချင်းအမျိုးသားခေါင်းဆောင်ကြီး ဗိုလ်ဆွန်ပက်၊ ပင်လုံစာချုပ်တွင် ပါဝင်လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည့် ဦးဝမ္မသူးမောင် နှင့် ဦးကျွန်ဖုန်း စသည့် နိုင်ငံနှင့် လူမျိုးအတွက် ထင်ရှားကျော်ကြားလှသော ခေါင်းဆောင်ကြီးများစွာ ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်။
ခရစ်ယာန်ဘာသာ မပြန့်ပွားမီ ရှေးခေတ်ကာလက ချင်းလူမျိုးတို့သည် သဘာဝလောကကို အုပ်စိုးသည်ဟု ယုံကြည်ရသော အစွမ်းထက်နတ်မင်းကြီးများနှင့် ဘိုးဘွားဝိညာဉ်များကို ကိုးကွယ်သည့် "ပုဂံ" သို့မဟုတ် ရှေးရိုးရာ နတ်ကိုးကွယ်မှုဘာသာတရားကို သက်ဝင်ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ထိုရိုးရာယဉ်ကျေးမှုနှင့် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုတို့ ပေါင်းစပ်ရာမှ ပေါ်ပေါက်လာသည့် အထူးခြားဆုံးနှင့် အဆန်းကြယ်ဆုံး အမွေအနှစ်တစ်ခုမှာ မင်းတပ်၊ ကန်ပက်လက်နှင့် မတူပီ စသည့် ချင်းတောင်ပိုင်းဒေသများတွင် ထင်ရှားသည့် "ချင်းရိုးရာကျောက်ဂူသချိုင်း" များပင် ဖြစ်သည်။ ဒေသခံများက "လုံအိမ်" ဟု ခေါ်ဆိုကြသည့် ဤကျောက်ခေါင်းဂူများသည် ရိုးရိုးသချိုင်းမြေများမဟုတ်ဘဲ လေးလံလှသည့် ဧရာမ ကျောက်ပြားကြီးများကို အမိုးအကာလုပ်၍ မြေအောက်လှိုဏ်ဂူသဖွယ် စနစ်တကျ တည်ဆောက်ထားသည့် ဆွေစုမျိုးစု ဂူဗိမာန်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။
ပါစပ်ရာဇဝင်များ၏ အဆိုအရ ရှေးချင်းလူမျိုးတို့သည် ကွယ်လွန်သူ၏ ဝိညာဉ်သည် "မိသေရွာ" ဟုခေါ်သော ဘိုးဘွားတို့ရှိရာ ဝိညာဉ်လောကသို့ ခရီးရှည်နှင်ရသည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ထိုဝိညာဉ်လောကသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ ကွယ်လွန်သူအနေဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ နေထိုင်နိုင်ရန်နှင့် လမ်းခရီးတစ်လျှောက် စောင့်ကြပ်နေသည့် ဝိညာဉ်ဆိုးများကို အခကြေးငွေ ပေးဆောင်နိုင်ရန်အတွက် ၎င်းတို့ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သမျှသော အဖိုးတန်ချင်းရိုးရာပုတီးစေ့များ၊ ငွေဒင်္ဂါးများ၊ ကြေးမောင်းများ၊ ကြေးအိုးများနှင့် လက်နက်ကောင်းများကို အလောင်းနှင့်အတူ ကျောက်ဂူအတွင်း ထည့်သွင်းမြှုပ်နှံလေ့ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရှေးဟောင်းကျောက်ဂူကြီးများ၏ အတွင်းပိုင်းသည် တစ်ချိန်က မရေမတွက်နိုင်သော ရတနာပစ္စည်းများ ကိန်းအောင်းရာ နေရာများ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
ဤသို့ မြောက်မြားစွာသော ရတနာများ မြှုပ်နှံထားသည့်အတွက်ကြောင့်လည်း ကျောက်ဂူသချိုင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ် ပါစပ်ရာဇဝင်များနှင့် ကျိန်စာပုံပြင်များစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။ ပါစပ်ရာဇဝင်တစ်ခုတွင် ဤကျောက်ဂူများကို မတရားတူးဖော်ဖျက်ဆီးသူ သို့မဟုတ် အတွင်းရှိ ရတနာများကို ခိုးယူသူများသည် ဂူစောင့်ဝိညာဉ်များ၏ လိုက်လံခြောက်လှန့်မှုကို ခံရတတ်ပြီး သွေးအန်ကာ သေဆုံးခြင်း၊ ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားခြင်း သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ မျိုးဆက်များ ကပ်ဆိုးသင့်ပျက်စီးခြင်းများ ဖြစ်တတ်သည်ဟု ယနေ့တိုင် အလေးအနက် ယုံကြည်ပြောဆိုနေကြဆဲဖြစ်သည်။
ခေတ်ကာလများ ပြောင်းလဲ၍ ဘာသာတရားအသစ်များ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ ဤသို့ ရတနာများထည့်၍ သင်္ဂြိုဟ်သည့် ဓလေ့သည် မှေးမှိန်ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မင်းတပ်တောင်တန်းတစ်လျှောက်တွင် ကြံ့ကြံ့ခံကျန်ရစ်နေသည့် ကျောက်ဂူသချိုင်းကြီးများသည် ချင်းတို့၏ ရှေးဟောင်းအနုပညာ၊ သူတို့၏ ဘဝနှင့် သေခြင်းတရားအပေါ် ထားရှိသည့် ယုံကြည်ချက်များကို သက်သေပြနေသည့် သမိုင်းဝင် အဖိုးတန်ရတနာများအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။