Ko Agga @ Aung Myo Lwin

"To kill two birds with one stone.

Back in the day, I was the sole distributor for Singapore Singtel’s pfingo calling system in Myanmar. Initially, the official representative for Myanmar was a man named Mr. Kumar, based at Peninsula Plaza. When I first entered the industry and contacted Singtel directly, they wouldn't accept me; they instructed me to work under Kumar instead. So, I had to purchase from him.

However, a problem arose: I was the one handling the wire transfers to Singapore and resolving all the airport import issues, yet he was the one holding the title of 'Sole Distributor.' This situation became increasingly frustrating for me. Once I had captured about 70% of the market through pfingo sales, I launched my own internet-based calling system (VOIP) called Ko Ko Talk, alongside Skype.

I offered free trials of Ko Ko Talk to customers who came to buy pfingo, selling it at a much lower price. Thanks to the persuasiveness of our sales team and our distribution network in regional towns, it became a success. Eventually, I stopped selling pfingo altogether and advised all incoming customers to purchase either Skype or Ko Ko Talk instead.

I purchased bulk calling minutes from two telecommunications companies—one in the Marshall Islands and another in a UK-owned territory near Europe. By buying in large volumes, the cost per minute was extremely low. I bought the VOIP CLI on a 'price-per-second' basis but resold it to customers on a 'per-minute' basis.

So, where did my profits come from?

Bulk Purchasing: I secured the calling time at very low wholesale prices.
Billing Increments: By selling to customers in minutes, if a customer spoke for 1 minute and 3 seconds, they were charged for 2 minutes. This rounding-up created a significant margin.
Breakage: I sold calling cards in $10, $20, and $50 denominations. Customers often lost their cards or simply didn't use the full balance—about 30% of sales went unused within a month. This was pure profit.
Exchange Rate Gains: Finally, since I purchased the airtime in USD and resold it based on daily exchange rates—and the dollar rate in Myanmar was almost always rising—I gained significantly from the currency fluctuation.

Essentially, for every $1,000 in sales, it felt like I was making a 50% profit.

ကျွဲကူးရေပါ စီးပွားရှာ

ကျွန်တော်တချိန်က Singapore Sing Tell မှ Pfingo Calling System ကို မြန်မာပြည်ဆိုင်ရာ တစ်ဦးတည်းကိုယ်စာလှယ်ယူရောင်းခဲ့ဖူးပါတယ်၊ ပထမ ဆုံးမြန်မာပြည်ဆိုင်ရာကိုယ်စာလှယ်မှဦ Peninsular Plaza မှာရှိတဲ့ Mr.Kuma ဆိုသူဖြစ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်ဒီလောကထဲဝင်တော့ Sing Tell ကိုဆက်သွယ်သော်လဲ သူတို့လက်မခံပါ ၊ကူးမားအောက်က ရောက်ပါလို့သာဆက်သွယ်လာပါတယ် ၊ ဒီတော့ ကျွန်တော်ထိုသူ့ထံမှဝယ်ယူခဲ့ပါတယ်၊ ပြသနာက ကျွန်တော်စက်ာပူသို့ငွေလွှဲပို့ရတာပါ ပြီးတော့ လေဆိပ်ပြသနာလဲကျွန်တော်ရှင်းရဆိုတော့ သူက မြန်မာပြည်ဆိုင်ရာကိုယ်စာလှယ်ဘယ်လိုလုပ်နေတာလဲ ဆိုပြီး ကျွန်တော်အစဥ်မပြေဖြစ်ရပါတယ်၊ ကျွန်တော် Pfingo ရောင်းရင်းနဲ့ Market ရဲ့ ၇၀% လောက်ကိုယ်လက်ထဲရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော် Skype နှင့် မိမိကိုယ်ပိုင် အင်တာနက်မှ ဖုန်းခေါ်ဆိုစနစ်တစ်ခုအဖြစ် Ko Ko Talk ကိုစတင်လိုက်ပြီး Pfingo လာဝယ်သူမျှသူများကို အစမ်းသုံးခွင့် နှင့် Pfingo စျေးထက်သက်သက်သာသာရောင်းကြည့်လိုက်တော့ Customer တွေက မိမိတို့အရောင်းဝန်ထမ်းများ၏ စည်းရုံးမှု၊ နယ်မြို့များသို့ ပို့မေးမှုတို့ကြောင့် အောင်မြင်လာသည့်အခါ ကျွန်တော် Pfingo အရောင်းရပ်လိုက်ပါတယ်၊ လာသမျှ Customer ကို Skype သို့မဟုတ် Ko Ko Talk ကိုသာဝယ်ရန် ညွန်ပါတော့တယ်၊ ကျွန်တော်ဟာ Ko Ko Talk ( Internet မှ Line ဖုန်းခေါ်ဆိုနိုင်သည့် စနစ်ကို မာရှယ်ကျွန်ရှိ Telecom နှင့် ဥရောပ ပြင်သစ်အနီးရှိ UK ပိုင်ကျွန်တော်က Telecom နှစ်ခုထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအချိန်ကို အများကြီးဝယ်ယူပြီး မိမိစနစ်တွင် ထည့်သွင်းရောင်းချခြင်းသာဖြစ်ပါတယ်၊ ဖိုးခေါ်ဆိုချိန်တွေအများကြီးကြိုဝယ်လျင် မိနစ်ခေါ်ဆိုခလွန်စွာသက်သာပါတယ် ကျွန်တော်က VOIP CLI Price per Seconds ဖြင့်သူတို့ထံမှဝယ်ယူလိုက်ပြီး Customer ကို မိနစ်ဖြင့်ပြန်ရောင်းပါတယ် ၊ ဒီတော့ ကျွန်တော်ဘယ်နေရာတွေမှာ မြတ်လဲ ? ( ၁ ) ခေါ်ဆိုချိန် စျေးနှုံးသက်သာစွာရခြင်း ( ၂ ) Customer ကိုမိနစ်ဖြင့်ရောင်းသည့်အတွက် Customer က ၁ မိနစ်နှင့် ၃ စက္ကန့်ပြောပါက ၂ မိနစ်စာဖြတ်ပါတယ် ( ၃ ) Calling Card တွေကို တစ်ကဒ် US 10, 20, 50 ဆိုပြီးရောင်းသည့်အတွက် Customer က ဒီနေ့ ကျွန်တော့ကို ပိုက်စံ ၁၀ ပေးပြီ ကဒ်ဝယ်လိုက်သော်လဲ သူက ဒီနေ့ ကဒ်ကိုကုန်အောင်မသုံးသလို အချို့ Customer တွေက ၁၀ တန်ကဒ်ကို ကုန်အောင်တောင်မသုံးကြပါဘူး ၊ အချို့က ကဒ်ပျောက်၊ တစ်ဝက်လောက်သုံးပြီး မေ့နေ။ အစုံ ဒီတော့ ဒီနေ့ ဒေါ်လာ ၁၀၀၀ ဖိုးသင်ကဒ်ရောင်းလိုက်ရပြီး ဒီနေ့ Customer တွေခေါ်ဆိုခ ကိုကြည့်လိုက်ရင် ရောင်းရငွေ၏ 70 % အသုံးမပြုထားပါဘူး တစ်လအတွင်းမှာ ရောင်းရငွေ၏ ၃၀% က Customer တွေမသုံးမပြုဖြစ်ကြပါဘူး ၊ နောက်ဆုံးအမြတ်က ကျွန်တော် ဝယ်ထားတဲ့ အချိန်တွေက ဒေါ်လာငွေနှင့်ဖြစ်သည့်အတွက် ရောင်းတော့လဲ နေ့စဥ် ဒေါ်လာပေါက်စျေးဖြင့်ရောင်းခဲ့တာဆိုတော့ မြန်မာပြည်မှာက ဒေါ်လာစျေးအတက်ကြီးဘဲဖြစ်တာများတော့.... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်ငွေဘယ်လောက်မြတ်နေပြီလဲ ?

Smuggled Cattle Transiting Through Myanmar

Smuggled Cattle Transiting Through Myanmar

I am posting this as I imagine the countless cattle currently trekking along Zaka Hussein Road in Chittagong, Bangladesh.

Nowadays, when people in Myanmar see herds of cattle being transported by large trucks on the highways, everyone knows: "Ah, they’re headed to China again." However, the story of where these cattle originate and how they reach the border is as intriguing as a movie plot.

In reality, these are not just local cattle. Many are "guest cattle" that have crossed the borders from India and Bangladesh. Entering through the western border via towns like Tamu and Kalay, these massive herds cross through central Myanmar, bypass the roads near the waterfalls in Pyin Oo Lwin (Maymyo), and head toward the Muse border in Northern Shan State. We refer to this as the "Cattle Route."

The primary challenges on this smuggling route are the "checkpoints." Since there are many gates on the main highways, smugglers rely more on forest trails. They drive the cattle during the late hours of the night using village-to-village paths and mountain bypasses. Sometimes, the cattle are loaded onto large trucks and disguised as ordinary goods.

The flow of money behind this business is significant. The route only operates smoothly through "understandings" with local authorities and armed groups. Consequently, the world of "cattle smuggling" is as dangerous as it is highly profitable.

However, there are serious concerns behind these activities. Illegal transit can spread animal diseases, and the nation loses out on tax revenue that a rightful people's government should receive. In the future, a systematic process should be allowed with a formal cross-border tax of about 5%.

Currently, thousands of cattle remain stuck in camps around Muse and near the 105-Mile Trade Zone, unable to cross into China. As their stay at the border stretches on, traders face the possibility of massive losses due to the cattle starving, losing weight, and falling ill.

Even if they attempt to bypass the fences, the Chinese border is now equipped with newly installed Thermal Cameras. Since these cameras can detect heat signatures from a range of 25 to 48 kilometers, the likelihood of being caught while attempting to sneak across has increased significantly.

While a cow in Myanmar is estimated to be worth between 2.5 to 3.5 million Kyats, successfully transporting it to the Chinese side can fetch over 6 million Kyats. However, due to current military instability and tightened border security, I believe the business is now closer to a loss than a profit.

The exact routes could potentially be tracked by attaching GPS devices to the cattle's collars.

Aung Myo Lwin (Agga)

မြန်မာပြည်ဖြတ်သွား မှောင်ခိုနွား

=================
ယခုအချိန်ဆိုရင် Bangladesh နိုင်ငံ၊ Chittagong မြို့က Zaka Hussein လမ်းမကြီးပေါ်မှာ နွားတွေ မရည်တွက်နိုင်လောက်အောင် ဖြတ်သန်းသွားလာနေလောက်ပြီဟု တွေးမြင်မိရင်း ဒီပိုစ်လေးကို တင်မိပါတယ်။
ဒီနေ့ခေတ်မှာ မြန်မာပြည်ရဲ့ လမ်းမထက်မှာ ကားကြီးတွေနဲ့ တင်ဆောင်သွားတဲ့ နွားအုပ်တွေကို မြင်ရင် "ဪ... တရုတ်ပြည်ကို သွားကြပြန်ပြီ" လို့ လူတိုင်း သိနေကြပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနွားတွေဟာ ဘယ်ကလာပြီး ဘယ်လိုနည်းနဲ့ နယ်စပ်ကို ရောက်သွားသလဲ ဆိုတာကတော့ ရုပ်ရှင်တစ်ကားလို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလှပါတယ်။
အမှန်တော့ ဒီနွားတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ ပြည်တွင်းက နွားတွေချည်းပဲ မဟုတ်ပါဘူး။ အိန္ဒိယနဲ့ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံတွေကနေ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ဝင်လာတဲ့ "ဧည့်သည်နွား" တွေလည်း အများကြီး ပါဝင်ပါတယ်။ အနောက်ဘက် နယ်စပ်ကနေ စတင်ဝင်ရောက်လာတဲ့ ဒီနွားအုပ်ကြီးတွေဟာ တမူး၊ ကလေး မြို့တို့ကတစ်ဆင့် မြန်မာပြည်အလယ်ပိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ မေမြို့ (ပြင်ဦးလွင်) ရေတံခွန်အနီးလမ်းများမှ ပတ်ပြီး ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်းက မူဆယ်နယ်စပ်ဆီကို ဦးတည်ကြတာပါ။ ဒါကို ကျွန်တော်တို့က "နွားလမ်းကြောင်း" လို့ ခေါ်ကြပါတယ်။
ဒီမှောင်ခိုလမ်းကြောင်းမှာ အဓိက စိန်ခေါ်မှုကတော့ "စစ်ဆေးရေးဂိတ်" တွေပါပဲ။ လမ်းမကြီးတွေပေါ်မှာ ဂိတ်တွေရှိတော့ မှောင်ခိုသမားတွေက တောလမ်းတွေကို ပိုအားကိုးကြပါတယ်။ ရွာချင်းဆက်လမ်းတွေ၊ တောင်ပတ်လမ်းတွေကို သုံးပြီး ညအချိန်မတော် နွားတွေကို မောင်းနှင်ကြရတာပါ။ တစ်ခါတလေမှာတော့ နွားတွေကို ကားကြီးတွေပေါ်တင်ပြီး ရိုးရိုးကုန်စည်တွေလိုမျိုး ဟန်ဆောင်သယ်ယူကြတာတွေလည်း ရှိပါတယ်။
ဒီလုပ်ငန်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ငွေကြေးစီးဆင်းမှုကလည်း မသေးလှပါဘူး။ နယ်မြေခံ စစ်ခွေးပိုင်တွေ၊ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ နားလည်မှုယူပြီးမှသာ ဒီလမ်းကြောင်းက ချောမွေ့တာမျိုးပါ။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီ "နွားမှောင်ခို" လောကဟာ အန္တရာယ်များသလို အမြတ်အစွန်းလည်း အလွန်ကြီးမားတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ စိုးရိမ်စရာတွေလည်း ရှိနေပါတယ်။ တရားမဝင် သွားလာနေတဲ့အတွက် တိရစ္ဆာန်ရောဂါတွေ ပြန့်ပွားနိုင်သလို၊ နောင် ပြည်သူ့အစိုးရလက်ထက်တွင် ရသင့်ရထိုက်တဲ့ အခွန်အခတွေ ဆုံးရှုံးနိုင်ပါတယ်။ နောင်တွင် တရားဝင် နယ်စပ်ဖြတ်ကျော် အခွန် ၅% ခန့် ကောက်ခံပြီး စနစ်တကျ ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးသင့်ပါတယ်။
လက်ရှိမှာတော့ မူဆယ်မြို့ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ၁၀၅ မိုင် ကုန်သွယ်ရေးဇုန်အနီးရှိ နွားစခန်းများတွင် တရုတ်ဘက်သို့ ကျော်၍မရသေးသည့် နွားအကောင်ရေ ထောင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေဆဲဖြစ်နိုင်ပြီး၊ နယ်စပ်တွင် ရက်ရှည်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နွားများ အစာရေစာ ငတ်ပြတ်ခြင်း၊ ကိုယ်အလေးချိန်ကျခြင်းနှင့် ရောဂါဖြစ်ပွားမှုများကြောင့် ကုန်သည်များ အကြီးအကျယ် အရှုံးပေါ်နေသည့် အခြေအနေ ဖြစ်နိုင်ခြေများပါတယ်။
ခြံစည်းရိုး (Fence) များကနေ ပတ်ထွက်မယ်ဆိုရင်လည်း အခုလက်ရှိ တရုတ်နယ်စပ်တစ်လျှောက် အသစ်တပ်ဆင်ထားသည့် Thermal Camera (အပူလှိုင်းအခြေခံ CCTV) ကင်မရာတွေ ရှိနေပြီဖြစ်ပါတယ်။ ထိုကင်မရာများ၏ အပူလှိုင်းဖမ်းယူနိုင်မှုမှာ ၂၅ ကီလိုမီတာမှ ၄၈ ကီလိုမီတာအထိ ရှိနေသည့်အတွက် ယခင်လို ခိုးထွက်ပါက ဖမ်းဆီးခံရနိုင်ခြေ အလွန်များသွားပါပြီ။
မြန်မာပြည်တွင် နွားတစ်ကောင်လျှင် ကျပ် ၂၅ သိန်းမှ ၃၅ သိန်းဝန်းကျင် ခန့်မှန်းဈေးရှိသော်လည်း တရုတ်ဘက်သို့ အောင်မြင်စွာ ပို့ဆောင်နိုင်ပါက မြန်မာကျပ်ငွေ သိန်း ၆၀ ကျော်အထိ ရနိုင်ပါတယ်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိ စစ်ရေးမတည်ငြိမ်မှုများနှင့် နယ်စပ်လုံခြုံရေး အခြေအနေများကြောင့် အမြတ်ငွေထက် အရှုံးနှင့် ပိုမိုနီးစပ်နေပြီဟု ထင်မြင်မိပါသည်။
လမ်းကြောင်းအတိအကျကို နွာလည့်ပတ်တွင် GPS တပ်ပေးလိုက်တာမျိုးနဲ့ သိရှိထားတာမျိုးရှိနိုင်ပါတယ်။
အောင်မျိုးလွင် ( အဂ္ဂ )

Should we be scared of China?

In today’s global geopolitical landscape, there is one crucial point we must pay close attention to. It is the question of what we will do if our powerful neighbor exploits the term 'Pauk-Phaw' (kinsfolk) and one day declares Myanmar as 'an inseparable part of our territory.'

This question is not mere fiction. Looking back at history, the regions of Tibet and Inner Mongolia serve as our most vivid examples. Tibet was once a region with its own language, culture, and sovereignty. However, through gradual population resettlement, cultural assimilation, and systematic implementation, its individual freedoms have now vanished.

The same occurred in the Mongolian regions. First, they were made economically dependent; subsequently, their natural resources were extracted, and the identity of the local people was erased. These are strategic maneuvers.

We in Myanmar must learn from these historical events. We must be wary of the imperialistic intentions hiding behind the word 'relative.' A nation's sovereignty cannot be protected by words alone. Only by strengthening internal unity and reducing extreme dependence on others for economy and technology can our future be secure.

History is a roadmap for those who know how to learn from it. To prevent the fate of Tibet and Mongolia from reaching us, we must prepare now with national consciousness. It is the historical duty of every citizen to preserve and protect our history, culture, and right to self-determination.

'Pressed by the Chinese, pushed by the Shan, the Bamars are backed into the West.'"

မြန်မာပြည် တစ်နေ့ တရုတ်အစိတ်အပိုင်းဖြစ်လာမလား ?

ယနေ့ကမ္ဘာ့ပထဝီနိုင်ငံရေး အခင်းအကျင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ အထူးသတိပြုရမယ့် အချက်တစ်ချက် ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ အိမ်နီးချင်း အင်အားကြီးနိုင်ငံက "ဆွေမျိုးပေါက်ဖော်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အသုံးချပြီး၊ တစ်နေ့မှာ မြန်မာနိုင်ငံကို "ခွဲခြားလို့မရတဲ့ ငါတို့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါ" လို့ ပြောလာခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီမေးခွန်းက စိတ်ကူးယဉ်သက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။ သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် တိဘက် (Tibet) နဲ့ အတွင်းမွန်ဂိုးလီးယား (Inner Mongolia) ဒေသတွေဟာ ကျွန်တော်တို့အတွက် အထင်ရှားဆုံး ဥပမာတွေပါပဲ။ တိဘက်ဟာ တစ်ချိန်က ကိုယ်ပိုင်ဘာသာစကား၊ ကိုယ်ပိုင်ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာ ရှိခဲ့တဲ့ ဒေသတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လူဦးရေပြောင်းရွှေ့အခြေချမှုတွေ၊ ယဉ်ကျေးမှု ဝါးမြိုမှုတွေနဲ့ စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်ခံခဲ့ရလို့ အခုအခါမှာတော့ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်တွေ ပျောက်ဆုံးခဲ့ရပါပြီ။
မွန်ဂိုလ်ဒေသတွေမှာလည်း ထိုနည်းတူပါပဲ။ စီးပွားရေးအရ မှီခိုအောင် အရင်လုပ်တယ်၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ သယံဇာတတွေကို ထုတ်ယူပြီး ဒေသခံတွေရဲ့ အမှတ်အသားကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါတွေဟာ နည်းဗျူဟာမြောက် လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံအနေနဲ့လည်း ဒီသမိုင်းဖြစ်ရပ်တွေကို သင်ခန်းစာယူဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ "ဆွေမျိုး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်ကွယ်မှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ နယ်ချဲ့လိုစိတ်တွေကို သတိထားရပါမယ်။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာ ဆိုတာ အပြောနဲ့ ကာကွယ်လို့ မရပါဘူး။ ပြည်တွင်းစည်းလုံးညီညွတ်မှု ခိုင်မာဖို့ လိုသလို၊ စီးပွားရေးနဲ့ နည်းပညာအရလည်း သူတစ်ပါးအပေါ် အလွန်အမင်း မှီခိုနေရတာတွေကို လျှော့ချနိုင်မှသာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ စိတ်ချရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
သမိုင်းဆိုတာ သင်ခန်းစာယူတတ်သူတွေအတွက် လမ်းပြမြေပုံတစ်ခုပါပဲ။ တိဘက်နဲ့ မွန်ဂိုလ်တို့ရဲ့ ကံကြမ္မာမျိုး ကျွန်တော်တို့ဆီ ဆိုက်ရောက်မလာအောင် အခုကတည်းက အမျိုးသားရေး အသိစိတ်နဲ့ ပြင်ဆင်ကြရပါမယ်။ မိမိတို့ရဲ့ သမိုင်း၊ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပြဌာန်းခွင့်ကို မပျောက်ပျက်အောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ဖို့ဆိုတာ နိုင်ငံသားတိုင်းရဲ့ သမိုင်းပေးတာဝန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
" တရုတ်ကဖိ ရှမ်းကအိ ရှိတဲ့ဗမာအနောက်မှာ "

Myanmar’s "Kya-Phant" Industry and the Inside Story of General Surachate

When discussing the "Kya-Phant" (Online Scam) operations along Myanmar’s eastern border, one cannot overlook the former Deputy Police Chief of Thailand, General Surachate Hakparn—widely known as "Big Joke." He is someone who knows the deepest parts of this game like the back of his hand.

1. 2023: Riddles at the Myawaddy and Karen Border

2023 marked the peak of these online scam operations. General Surachate was well aware that tens of thousands of international victims were trapped in projects like KK Park south of Myawaddy and the Shwe Kokko new city project. Specifically, in July 2023, he was at the forefront of cracking down on human trafficking along the Thai-Myanmar border and successfully intercepted the financial flow of Chinese criminal syndicates.

2. October 2023: Operation 1027 and Surachate’s Role

When the Three Brotherhood Alliance launched Operation 1027 on October 27, 2023, the scam hubs in Laukkai began to collapse. At that time, thousands of Thai nationals were trapped in Laukkai. In November 2023, General Surachate directly coordinated with both the Chinese government and the Myanmar military council to rescue those Thai citizens. During this process, he realized these scam operations weren't just simple crimes but were deeply connected to individuals like Saw Chit Thu of the Border Guard Force (BGF), which operates under Min Aung Hlaing’s command.

3. Blacklists and Insider Intel

Surachate held "Blacklists" related to these scam operations.

Saw Chit Thu (BGF Leader): Even when Thailand cut off electricity and internet to the area, Surachate knew exactly what alternative methods they were using to stay operational.
Chinese Businessmen: He investigated the money laundering schemes behind figures like She Zhijiang (currently detained) from the Shwe Kokko project.

4. 2024: Pressure and Ousting from Office

Interestingly, by April 2024, General Surachate himself was temporarily suspended from his post following money laundering allegations. Among insiders, a popular theory emerged: Did "shadowy figures" take him out because his actions were severely damaging the interests of the scam syndicates?

General Surachate is essentially the "Data Center" of Myanmar’s scam industry. He knows who receives what percentage of commissions and which Thai officials are involved. Curiously, his removal from office was a huge sigh of relief for the scam lords on the Myanmar border. But his connection with the CIA... dun dun dun... Saw Chit Thu and MAH (Min Aung Hlaing) are finished, boss...

Note: After the Chinese government provided technical support to "punch" the US with a hook and began its cleanup operation, the real question remains: when will they serve up MAH as a sacrifice? This likely depends heavily on the testimonies of those recently captured once they reach US hands.