After Aung San Suu Kyi

 

After Aung San Suu Kyi

None of us ever dared to utter the words, "After Mother is gone." Yet, we know that the day we must part ways is drawing near. For all of us, the very thought—the mere sound of those words—is agonizing, something we never wanted to hear, know, or even imagine. But let us face it now. Let us cultivate our resilience, for we cannot afford to falter or lose heart. After she is gone, it is our singular resolve that not a single enemy who stood against her shall remain.

At one of history’s great turning points, the name Aung San Suu Kyi stood as a pillar of iron for Myanmar’s democracy. Today, she has become something even greater in the minds and spirits of the revolutionaries who follow. The phrase "After she is gone" is not the beginning of our despair, but the catalyst for a fiercer, more relentless power surging through the veins of our revolution. "After Aung San Suu Kyi" has become the final rallying cry—a testament to a revolution that demands no compromise, accepts no deals, and will never look back. History has proven time and again that "a people’s war can never be defeated," for no junta can withstand the collective might of an entire nation.

We have reached the most critical hour of this revolution. Now is the time to unleash the full power of our 70 million people. To choke off the regime’s last breaths, every citizen must become an intelligence operative. In every neighborhood, keep your eyes open—know who is around you, track their movements, and report everything. Let the enemy find no corner to hide, no shadow in which to retreat. Every citizen is a scout; every citizen is a weapon. Build your networks of resistance in every street, every township, and every corner of this land.

To the forces of this revolution, who know that any talk of negotiation is a betrayal of the blood shed by our people, this path is clear: it is a one-way street toward total victory. Transforming our devotion to her into the very essence of this revolution is the greatest victory the new generation can claim. The regime cannot extinguish the rage of a nation. The pain of losing her will only harden our resolve and accelerate our drive to dismantle their strongholds once and for all. This is not a message born of grief; it is a manifesto for the victory that emerges from our defiance. Our fight for the total eradication of military dictatorship no longer rests on any single individual—it is a living, breathing force flowing through the heart of this revolution. The movement will not end when she is gone. With the strength of 70 million, the journey to crush this regime has only just begun. It is time for us to multiply our power tenfold.

After Aung San Suu Kyi - ငါအံခဲလို့ရေးလိုက်ပြီ အမေ မရှိတဲ့နောက်

 "အမေ မရှိတော့တဲ့နောက်" ဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူမှ မကြားရဲခဲ့ကြပါ။ ဒါပေမဲ့ အရွယ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်တဲ့ အမေနှင့် လမ်းခွဲရမယ့်အချိန်ဟာ မဝေးကွာတော့ဘူးဆိုတာ သေချာနေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးအတွက် ဒီစကား၊ ဒီအသံဟာ ရင်ထုမနာ၊ နာကျင်ခံစားရပြီး မကြားလို၊ မသိလို၊ မတွေးလိုတဲ့အရာတွေပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ကြိုတွေးကြရအောင်။ ငါတို့ ခံနိုင်ရည်အားကို မွေးထားကြရအောင်။ ငါတို့ သွေးပျက်ပြိုလဲလို့ လုံးဝမရပါ။ အမေမရှိတဲ့နောက် အမေရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် ရန်သူမှန်သမျှ မရှင်သန်စေရဘူးဆိုတာ ဒါဟာ ငါတို့အားလုံးရဲ့ တစ်ခုတည်းသော သန္နိဋ္ဌာန်ပဲ ဖြစ်ရမည်။

သမိုင်း၏ အချိုးအကွေ့တစ်ခုတွင် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ဆိုသည့် အမည်နာမသည် မြန်မာ့ဒီမိုကရေစီရေး၏ သံမဏိသင်္ကေတတစ်ခုအဖြစ် ထီးဆောင်းရပ်တည်ခဲ့သည်။ ယနေ့ကာလတွင်မူ သူမသည် တော်လှန်ရေးသမားတို့၏ အသိဉာဏ်နှင့် စိတ်ဓာတ်တို့၌ ပိုမိုမြင့်မားသည့် အဓိပ္ပာယ်တစ်ရပ်ကို ဆောင်ကြဉ်းသွားပြီဖြစ်သည်။

"အမေ မရှိတဲ့နောက်" ဆိုသည့် စကားလုံးသည် တော်လှန်ရေးသမားတို့အတွက် အားငယ်ခြင်း၏ အစပျိုးမဟုတ်ဘဲ၊ တော်လှန်ရေး၏ သွေးကြောထဲတွင် ပြင်းထန်သော မာန်ဟုန်တစ်ခု တိုးပွားလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ "After Aung San Suu Kyi" ဆိုသည့် စကားရပ်သည် အလျှော့ပေးစရာမရှိ၊ အပေးအယူလုပ်စရာမလို၊ နောက်ပြန်လှည့်စရာမရှိတော့သည့် တော်လှန်ရေးသံဓိဋ္ဌာန်၏ နောက်ဆုံးထွက်သက် ဖြစ်လာသည်။

ကမ္ဘာ့သမိုင်းစဉ်တစ်လျှောက် ပြန်လှန်ကြည့်မည်ဆိုပါက "ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပြည်သူ့စစ်ပွဲ ရှုံးပွဲမရှိ" ဆိုသည့်အတိုင်း၊ ပြည်သူလူထုတစ်ရပ်လုံး၏ စုပေါင်းအင်အားကို မည်သည့်စစ်အုပ်စုကမျှ အနိုင်ယူ၍ မရနိုင်ပါ။

ယခုအချိန်သည် တော်လှန်ရေး၏ အရေးအကြီးဆုံး အချိန်ကာလသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သန်း ၇၀ ကျော်သော ပြည်သူတို့၏ အင်အားကို အပြည့်အဝ အသုံးချကြရမည်။ စစ်အုပ်စု၏ အသက်ရှူပေါက်တိုင်းကို ပိတ်ဆို့ရန်အတွက် "ထောက်လှမ်းရေးမျက်လုံး ပြည်သူတိုင်းထား" ဆိုသည့်အတိုင်း၊ မိမိတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် "ဘယ်သူနေလဲကအစ သတင်းပေးထား၊ သတင်းယူထား" ရမည်။ ရန်သူသည် လူထု၏ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်းတို့မှ လွတ်ကင်းအောင် မည်သို့မျှ လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်စေရ။

ပြည်သူတိုင်းသည် တော်လှန်ရေး၏ ကင်းထောက်များဖြစ်ကြပြီး၊ ပြည်သူတိုင်းသည် တော်လှန်ရေး၏ လက်နက်များ ဖြစ်ကြသည်။ စစ်အာဏာရှင်စနစ်ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန်အတွက် မိမိတို့၏ အိမ်နီးချင်း၊ ရပ်ကွက်၊ မြို့နယ်တိုင်းတွင် သတင်းကွန်ရက်များကို ခိုင်မာစွာ တည်ဆောက်ကြပါ။

စေ့စပ်ညှိနှိုင်းမှုဟူသမျှသည် ပြည်သူတို့၏ အသက်သွေးချွေးနှင့် အနစ်နာခံမှုများကို သစ္စာဖောက် စော်ကားရာရောက်သည်ဟု ခံယူထားကြသော တော်လှန်ရေးအင်အားစုတို့အတွက်မူ၊ ဤလမ်းကြောင်းသည် တစ်လမ်းတည်းသာရှိတော့သည့် ပြတ်သားသော အဆုံးသတ်လမ်းဖြစ်သည်။

အမေစု မရှိတော့သည့်အခါ အမေစု ပေးခဲ့သည့် တော်လှန်ရေးစိတ်ဓာတ်၊ အားမာန်၊ ခိုင်မာသောသန္နိဋ္ဌာန်နှင့် သူမ၏ စကားသံတွေကတော့ အမြဲရှင်သန်နေမည်ဆိုတာကို မမေ့ပါနှင့်။

သူမကို ကိုးကွယ်ရာမှသည် သူမ၏ အနှစ်သာရကို တော်လှန်ရေးအဖြစ် ပုံသွင်းယူခြင်းသည် မျိုးဆက်သစ်တို့၏ အကြီးမားဆုံးသော အောင်ပွဲဖြစ်သည်။ စစ်အုပ်စုသည် ပြည်သူတို့၏ နာကျည်းမှုကို မည်သို့မျှ မီးမွှေးဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်ပါ။

ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် နာကျင်မှုသည် ပြည်သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပိုမိုမာကျောစေပြီး၊ ရန်သူ့အထိုင်တပ်စခန်းများကို အပြီးတိုင်သိမ်းပိုက်ရမည့် အရှိန်အဟုန်ကို ပိုမိုမြင့်တက်စေသည်။ ဤဆောင်းပါးသည် ဝမ်းနည်းခြင်းကို အခြေမခံ၊ နာကျည်းခြင်းမှတဆင့် ပြောင်းလဲလာမည့် အောင်ပွဲခံခြင်းကိုသာ အခြေခံသည်။ စစ်အာဏာရှင်စနစ် အလုံးစုံချုပ်ငြိမ်းရေးသည် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်အပေါ်မှ မူတည်မနေတော့ဘဲ၊ တော်လှန်ရေး၏ သွေးသားထဲတွင် စီးဆင်းနေသည့် မာန်ဟုန်အဖြစ် အသက်ဝင်နေပြီဖြစ်သည်။

အမေမရှိတဲ့နောက် တော်လှန်ရေးသည် အဆုံးသတ်သွားမည်မဟုတ်ဘဲ၊ သန်း ၇၀ သော ပြည်သူတို့၏ အင်အားဖြင့် စစ်အုပ်စုကို အပြီးတိုင် ဆုတ်ပြတ်သွားစေမည့် တော်လှန်ရေး၏ အောင်ပွဲခံခရီးသည် ယခုမှ စတင်ပြီး ခွန်အားဆယ်ဆ ထုတ်ကြရပေတော့မည်။

Who eat my chese ?

 Who eat my chese ?

ဒီနေ့ လွတ်လပ်ရေးနေ့ ဆိုလို့ စိတ်ပြေလက်ပြောက် အပြင်ထွက်ပါတယ် မလွတ်လပ် ပါဘူး ဒီလမ်းက ပိတ် ဟိုလမ်းက ပိတ်နဲ့ လိုရာကို မရောက်ဘူး... အော် လွတ်လပ်ချင်းရဲ့ အရသာ အချုပ်ထဲ ရောက်မှ သိ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး ...

လွတ်လပ်ရေးနေ့မှာကို သိလိုက်ရတယ်.. ဒီနေ့ လွတ်လပ်ရေးနေ့ဆိုတာကို မေ့များနေလားတော့ မသိဘူး တချို့လူတွေပြောပါတယ်.. အလံတွေတောင် သိပ်မတွေမိဘူး .. ဘာကိုများကြောက်နေသည်မသိပါ..

ကြောက်တယ်ဆိုတာ မဆန်းပါဘူး။ လူတိုင် ဆုံးရှုံနိမ့်ကျမှာ၊ ဆင်းရဲမှာ၊ နာကျင်မှာကို ကြောက်ကြတာချည်းပဲ၊ ကျွန်တော်လဲ မကြောက်တမ်း သတ္တိရှိရှိ နဲ့ ဝန်ခံရမယ်ဆိုရင် ကြောက်တက်တယ်ဗျ လူတိုင်း အနည်းနဲ့ အများ အကြောက် တရားရှိတက်ကြတာပါပဲ။ ဒါပင်မဲ့ အရှက် ဆိုတာလည်း ရှိတယ်။ လူမှာ လူ့သိက္ခာကို နှိမ့်ချ စော်ကားခံရရင် ရှက်တက် ကြပါတယ်. အဲ့ဒီအခါ ကြောက်ကန်ကန်တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကြောက်တရားမှာ အကန့်အသက်တော့ ရှိတယ် လို့ ထင်ပါတယ်...

လွတ်လပ်ရေးဆိုတာကို မြန်မာတွေ ရတာ ( ၆၂ ) နှစ်ရှိပြီ လွတ်လပ်လား မလွတ်လပ်ဘူးလား ကိုယ့်ဖာသာကို မေးကြည့်၊ လွတ်လပ်ရေးရဲ့ တန်ဘိုး သိလား ကိုယ့်ဖာသာ ကိုမေးကြည့် ၊ မြန်မာတွေ အင်္ဂလိပ်ကျွန်ဖြစ်တုန်က ကိုယ်မြေ၊ကိုယ်ရေ၊ ကိုယ့် မိသားစု နဲ့ ဥမကွဲ သိုက်မပြတ် ကျွန်ဖြစ်တယ်ဆိုရမယ်။ အဲ့ဒီတုန်က ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံကို ကုလားတွေ လာအလုပ်လုပ်ကျတယ် ... ကယ် ဒီနေ့ ဘာတွေဖြစ်နေလည်း ကိုယ့်ဖာသာ ကိုစဉ်းစားကြည့်..

ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံ အခတ်အခဲတွေ တွေ့နေတဲ့ အချိန်မှာ အာရှနိုင်ငံတွေ ဘာလုပ်ကျလည်း ကျွန်တော့်အမြင်တော့ ဝမ်းသာတယ်.. သူတို့ မြန်မာတွေကို အောက်ခြေဝန်ထမ်းအဖြစ် ဈေးပေါပေါနဲ့ ရနေတယ် ၊ ကျွန်လိုခိုင်းတယ်

နိုင်င်္ငတော်ရတနာတွေကို နယ်ခြားကနေ အောက်ဈေးနဲ့ ဝယ်လို့ ရနေတယ်... ဒါဟာ ပြည်သူတရပ်လုံးရဲ့ ဆုံးရှုံးမှု့ဘဲ ....

လွတ်လပ်ရေးနေ့ဆိုတာကို ကျွန်တော်သိသလောက် အမှတ်တရနေ့ တစ်ခုလောက်တော့ မဖြစ်သင့်တော့ဘူး

လွတ်လပ်ရေးနေ့ ဆိုတာနဲ့ အလုပ် ဆိုတာကို တွဲပြီး အသိဝင်ရင်ကောင်းမယ်လို့ ထင်မိတယ်....

ကျွန်ဘဝမှာ ကျွန်တော်တို့ အရှုံးဆုံးက အလုပ် ... မြန်မာတွေ အင်္ဂလိပ်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့ရတယ် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုပ်အားတွေကို ထုပ်ယူ ဆုပ်ယူခဲ့တယ် ရသင့်တဲ့ လုပ်အား တန်ဖိုးတွေ မရခဲ့ဘူး... ဒီနေရာမှာ တခြားဆုံးရှုံးမှု့တွေကို မပြောတော့ဘူး ... လွတ်လပ်ပြီးဆိုတော့ လွတ်လပ်ရေးနေ့မှာ အလုပ်ကို သိရမယ်...

အလုပ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိတာပဲ....ရှင်းတယ်လေ အလုပ်ဆိုတာ အလုပ်ပေါ့... ဒါပင်မဲ့ အလုပ်ရဲ့ တန်ဖိုးတွေ ကိုရောထည့်မစဉ်းစားတော့ဘူးလား...... တချို့ နိုင်ငံတွေမှာ အလုပ်ချိန် တနာရီကို ၁၅ ဒေါ်လာရတယ် မြန်မာငွေ ၁၆၀၀ ဆိုပါတော့ ...

ကျွန်တော်တို့ အလုပ်တန်ဖိုးက လွတ်လပ်ရေးနဲ့ အတူပါမလာဘဲ ဘယ်မှာကျန်နေခဲ့သလည်း...

အဲ့ဒါကို ရှာပေးကျပါ... ဒီနေ့ လူတွေက အလုပ်တစ်ခုပေါ်ရင် ဂွင် လို့ပြောတယ်.. ကျွန်တော်ကတော့ ဒီခေတ်စကား ဂွင် ဆိုတာကို အဓိပါယ် အသေအချာ မသိဘူး ဒါနဲ့ အင်တာနက်မှာရှာလိုက်တော့ ဂွင်ဆိုတာ မှန်မှန်ကန်ကန် နည်းလမ်းနဲ့ ရတာမဟုတ်ဘဲ အချောင်ပေါက်ရအောင် လုပ်တာကို ခေါ်တယ်လို့ တွေ့တယ်.. ဟိုက် ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ဆိုတာကို အချောင်လို့ မှတ်သလိုဖြစ်နေပြီ.. ဒါလည်း စဉ်းစားကျပါအုံး...

https://koagga.blogspot.com/2010/06/who-eat-my-chese.html

ဟေ့ အဂ္ဂ !

အဂ္ဂ မင်း လူတွေ အထင်ကြီးအောင်နေ ၊ ရင်ထဲက မပါတဲ့ တရားတွေပြော ၊ အလုပ်မရှိလို့ပျင်းနေမှ တွေ့ကရာတွေလုပ်ပြီး အများကောင်းဘို့ အတွက်ပြောနေတာ.. မင်းမရှက်ဘူးလား..?

အဂ္ဂ မင်း အချိန်တွေကို ပြန်ကြည့်အုံး၊ မင်းအသက်ကို ပြန်ကြည့်အုံး ၊ မင်း မှာ အစစ်အမှန် တရားလေးတခု ဟန်ဆောင်မှု့ ကင်းကင်းနဲ့

လုပ်ခဲ့တာ တခုလောက်ရှိလား .. ဟားဟား မင်းမဖြေနိုင်ဘူးမလား..?

အဂ္ဂ မင်း မှန်ကိုကြည့်ပြီးတော့ ပြောစမ်းပါ ၊ မင်းရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို ဘယ်သူမှ မသိဘူးဆိုပြီး ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ အဝတ်တွေနဲ့ ဖုံးထားလို့ ရမယ်မှတ်နေလား.. ?

အဂ္ဂ မင်းမရှက်ဖူးလား ?

အဂ္ဂ မင်းက ကိုယ့် ကို ကိုယ် ငါကွလို့ ထင်မနေနဲ့၊ ငါကွနဲ့ တကယ်တွေ့တဲ့ နေ့ကျရင် မင်းရှင်းရမှာတွေ မင်းစဉ်းစားထား။

Malignant Narcissism (အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသော အတ္တလွန်ကဲမှု) ဆိုတာဘာလဲ?

 

Malignant Narcissism (အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသော အတ္တလွန်ကဲသည့် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးပုံစံ) ဆိုတာ ဘာလဲ?

လူမှုဆက်ဆံရေးအတွင်းမှာ အစပိုင်းတွင် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရသလို ပြုမူပေမယ့်၊ နောက်ပိုင်းမှာ အခြားသူများကို ထိန်းချုပ်ရန်၊ အသုံးချရန် သို့မဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်စေသည့် အပြုအမူများ ပြသတတ်သူအချို့ကို တွေ့ရနိုင်ပါတယ်။

စိတ်ပညာရှင် ဒေါက်တာ အော်တို ကာန်ဘာ့ခ် (Otto Kernberg) က ထိုသို့သော ပြင်းထန်သည့် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးပုံစံကို Malignant Narcissism ဟူသော သီအိုရီဆိုင်ရာ အယူအဆဖြင့် ရှင်းလင်းတင်ပြခဲ့ပါသည်။

သတိပြုရန် — Malignant Narcissism သည် လက်ရှိ DSM-5-TR သို့မဟုတ် ICD-11 တွင် သီးခြားစိတ်ရောဂါအဖြစ် တရားဝင်သတ်မှတ်ထားသော diagnosis မဟုတ်ဘဲ စိတ်ပညာဆိုင်ရာ သီအိုရီအယူအဆတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။

တွေ့ရနိုင်သည့် လက္ခဏာများ

၁။ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အစပိုင်းဆက်ဆံရေး (Love Bombing ဖြစ်နိုင်ခြင်း)

အချို့သူများသည် အစပိုင်းတွင် အလွန်ဂရုစိုက်သလို၊ ချီးကျူးသလို၊ အထူးအရေးပေးသလို ပြုမူတတ်ကြသည်။ အချို့ကိစ္စများတွင် ယင်းသည် ရိုးသားသော ခင်မင်မှုဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ ယုံကြည်မှုရရှိပြီးနောက် အခြားသူကို ထိန်းချုပ်ရန် သို့မဟုတ် အသုံးချရန် ရည်ရွယ်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

၂။ Splitting (လူများကို အစွန်းနှစ်ဖက်သာ မြင်တတ်ခြင်း)

အချို့သူများသည် လူတစ်ယောက်ကို "အလွန်ကောင်းသူ" သို့မဟုတ် "အလွန်ဆိုးသူ" ဟုသာ သဘောထားပြီး အလယ်အလတ်အမြင် နည်းပါးတတ်သည်။ မိမိလိုလားချက်နှင့် ကိုက်ညီနေသရွေ့ အလွန်တန်ဖိုးထားသော်လည်း၊ သဘောထားမတိုက်ဆိုင်သည့်အခါ အမြင်ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။

၃။ အာဏာနှင့် အဆင့်အတန်းကို အလွန်အလေးထားခြင်း

အချို့သူများသည် လူမှုဆက်ဆံရေးကို အပြန်အလှန်လေးစားမှုထက် အာဏာ၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဆင့်အတန်းအပေါ် အခြေခံ၍ ဆက်ဆံတတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိအတွက် အကျိုးရှိမည့်သူများကို အလွန်ချီးမြှောက်နေသလို၊ မိမိထက် အားနည်းသည်ဟု ယူဆသူများအပေါ် လေးစားမှုမရှိသည့် အပြုအမူများ ပြသနိုင်သည်။ သို့သော် ဤအပြုအမူသည် Malignant Narcissism ရှိသူတိုင်းတွင် တွေ့ရမည်ဟု မဆိုနိုင်ပါ။

၄။ ကိုယ်ချင်းစာစိတ် (Empathy) နည်းပါးခြင်း

အခြားသူများ၏ ခံစားချက်များကို နားလည်သော်လည်း အမှန်တကယ် စာနာမှု သို့မဟုတ် ဂရုစိုက်မှု နည်းပါးနိုင်ပြီး၊ အချို့ကိစ္စများတွင် မိမိအကျိုးအတွက် အခြားသူများကို အသုံးချရန် အလားအလာ ရှိနိုင်သည်။

ဘာကြောင့် ဒီလို ဖြစ်နိုင်သလဲ?

စိတ်ပညာသုတေသနများအရ ယင်းကဲ့သို့သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးပုံစံများသည် မျိုးရိုးဗီဇ၊ ကလေးဘဝအတွေ့အကြုံ၊ မိသားစုပတ်ဝန်းကျင်၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့် အခြားအကြောင်းအရာများ ပေါင်းစပ်သက်ရောက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ တိကျသော အကြောင်းရင်းတစ်ခုတည်းကို သတ်မှတ်၍ မရနိုင်သေးပါ။

မိမိကိုယ်ကို ဘယ်လိုကာကွယ်မလဲ?

• မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်း (Boundaries) ကို ရှင်းလင်းစွာ သတ်မှတ်ထားပါ။
• စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိန်းချုပ်မှု (Manipulation) သို့မဟုတ် အနိုင်ကျင့်မှု (Emotional Abuse) လက္ခဏာများကို သတိပြုပါ။
• ကိုယ့်ကိုယ်ကို အမြဲအပြစ်တင်စေခြင်း၊ အမြဲထိန်းချုပ်ခံရခြင်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်နစ်နာမှုများ ဆက်တိုက်ကြုံတွေ့နေရပါက ယုံကြည်ရသော မိသားစုဝင်၊ မိတ်ဆွေ သို့မဟုတ် စိတ်ကျန်းမာရေးပညာရှင်ထံမှ အကူအညီ ရယူပါ။
• ဆက်ဆံရေးသည် အန္တရာယ်ရှိသော သို့မဟုတ် အနိုင်ကျင့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပါက မိမိ၏ လုံခြုံရေးကို ဦးစားပေးပြီး လိုအပ်သလို အကွာအဝေးထားခြင်း သို့မဟုတ် ဆက်ဆံရေးကို ရပ်ဆိုင်းခြင်းကို စဉ်းစားနိုင်ပါသည်။

မှတ်ချက်

Malignant Narcissism သည် စိတ်ပညာရှင် Otto Kernberg တင်ပြခဲ့သော သီအိုရီအယူအဆတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ လူတစ်ဦးကို အွန်လိုင်းတွင် ဖတ်ရသော အချက်အလက်အနည်းငယ်ဖြင့် သို့မဟုတ် အပြုအမူအချို့ကိုသာ ကြည့်၍ "Malignant Narcissist" ဟု သတ်မှတ်ခြင်းသည် မသင့်လျော်ပါ။ Personality Disorders များကို အတွေ့အကြုံရှိသော စိတ်ကျန်းမာရေးပညာရှင်ကသာ စနစ်တကျ အကဲဖြတ်ပြီး သတ်မှတ်နိုင်ပါသည်။

ကိုးကား

• Otto Kernberg – Severe Personality Disorders: Psychotherapeutic Strategies (1984)
• American Psychiatric Association. Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition, Text Revision (DSM-5-TR) (2022)
• World Health Organization. International Classification of Diseases, 11th Revision (ICD-11)

 

The World is in the ICU

If you look at the modern world from space, it looks beautiful—a vibrant splash of color. But step inside, and you’ll see the grim reality: our planet is chronically ill, poisoned by a toxic, creeping darkness. On the surface, the global economy struts around, showing off glowing growth metrics and dazzling tech innovations. But underneath, for the working class, daily survival has become a suffocating chokehold. People are left drowning in waves of relentless instability.

We praise the rise of Artificial Intelligence and celebrate the dawn of a new industrial revolution, but the truth is, we are losing our humanity in the process. Behind the curtain of these tech advancements lies a brutal, geopolitical cage match. The desperate rush to hoard and exploit rare earth elements—the lifeblood of modern tech—has turned global economics and politics into a ruthless, zero-sum game.

Driving this chaos is a modern revival of the ancient, primitive law of the jungle: "might makes right." The empathy that once compelled us to protect the vulnerable has vanished. Instead, we live in a heartbreaking reality where bullying, intimidation, and exploitation are unashamedly repackaged and celebrated as "success."

Look at our communities, and you’ll see that religion—which is supposed to bring inner peace—has been weaponized to sow hatred, deepening human divides and fueling open hostility. The foundational pillars of love, marriage, and social decency that held society together for generations are crumbling, stripped of their value.

Selfishness and superficial gains have completely replaced genuine connection and mutual responsibility. Even more alarming is that humanity’s dark side—the impulses society used to hide and condemn—is now boldly out in the open. Instead of containing this darkness, people are organizing around it, shamelessly branding toxic behavior as "progressive," "open-minded," and a glamorous new lifestyle.

Worse yet, the old adage "all's fair in love and war" has been weaponized to justify the microchip wars and tech supremacy battles of today. Crushing others for personal gain is now casually dismissed as "just business."

The price of this moral bankruptcy is being paid in blood, and the victims are the children trapped on today’s battlefields. The endless bloodshed in Palestine, the displaced families and lost lives of parents and children destroyed by the civil war in Myanmar, and the heartbreaking plight of the forgotten Rohingya—abandoned with total disregard for human dignity—are blood-stained proofs that justice has completely evaporated from our world. Meanwhile, geopolitical conflicts and wars of aggression in Venezuela, Iran, Lebanon, and Ukraine have warped reality so profoundly that invaders are somehow able to paint their atrocities as justified.

Superpowers now shamelessly meddle in and violate the sovereignty of smaller nations. What makes it truly sickening is that they no longer even bother to hide their egos or aggressive intentions; they proudly broadcast them to the international community without an ounce of dignity.

"Justice" and "world peace" have been reduced to empty catchphrases on meaningless treaties. In reality, we live in an era where brute force and military might dictate everything. Today's world refuses to see its own faults. Instead, it defines victory as the shameless pursuit of wealth, power, and ego at any cost. We are looking at a critically ill patient, hooked up to life support in the ICU.

If we choose to look the other way and stay silent, we shouldn't forget that eventually, the clock will run out for us, too. I write this with a heavy heart.

ကမ္ဘာကြီး အရေးပေါ်အခန်းထဲ ရောက်နေပြီ

ကမ္ဘာကြီး အရေးပေါ်အခန်းထဲ ရောက်နေပြီ

မျက်မှောက်ခေတ် ကမ္ဘာကြီးကို အာကာသမှ ကြည့်လိုက်ပါက အရောင်အသွေး စုံလင်လှပနေသော်လည်း အတွင်း၌မူ အကျည်းတန်လှသော အမှောင်ထုများဖြင့် အဆိပ်သင့်နေသည့် နာမကျန်းစစ်စစ် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာ့စီးပွားရေး အဆောက်အအုံသည် အပေါ်ယံတွင် တိုးတက်မှု ကိန်းဂဏန်းများနှင့် နည်းပညာဆန်းသစ်မှုများဖြင့် ဟန်ရေးပြနေသော်လည်း အခြေခံလူတန်းစားများအတွက်မူ နေ့စဉ်ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရသည့် ဘဝများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျပ်တည်းလာပြီး မတည်ငြိမ်မှုလှိုင်းတံပိုးများကြားတွင် လူးလွန့်နေရသည်။

အထူးသဖြင့် ဆန်းသစ်လှပါသည်ဆိုသော Artificial Intelligence (AI) နည်းပညာ တိုးတက်မှုများနှင့် စက်မှုတော်လှန်ရေးအသစ်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် စစ်မှန်သော လူသားဆန်မှုများ ပျောက်ဆုံးနေပြီး၊ ထိုနည်းပညာများအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော မြေရှားသတ္တု (Rare Earth) ကဲ့သို့သော သယံဇာတများကို မတရားလုယူ ခေါင်းပုံဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုများက ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးနှင့် နိုင်ငံရေးအာဏာလုပွဲကို ပိုမိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စေသည်။

ဤမတည်ငြိမ်မှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ခေတ်ဦးကမ္ဘာဦးကဲ့သို့ "အင်အားကြီးသူက အနိုင်ယူစတမ်း" ဆိုသည့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့၏ ဥပဒေသသည် ပုံစံအသစ်ဖြင့် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာသည်။ အားနည်းသူကို ကာကွယ်ရမည်ဟူသော စာနာစိတ်များ ပျောက်ကွယ်ပြီး ဓားမိုးအနိုင်ကျင့်ခြင်း၊ ခေါင်းပုံဖြတ်ခြင်းတို့ကိုပင် အောင်မြင်မှုပုံစံတစ်ခုအဖြစ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ဖော်ပြလာကြသည့် အခြေအနေသည် ယနေ့ခေတ်၏ ရင်နာစရာကောင်းသော အမှန်တရား ဖြစ်သည်။

လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ကို ငဲ့စောင်းကြည့်လျှင်လည်း စိတ်နှလုံးကို အေးချမ်းစေရမည့် ဘာသာရေးတရားများသည် အမုန်းတရား စိုက်ပျိုးရာ လက်နက်များအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲလာပြီး လူသားအချင်းချင်း နယ်ပယ်ခွဲခြားမှု၊ ရန်လိုမှုများကို အရှိန်မြှင့်တင်ပေးနေသည်။ သမိုင်းတစ်လျှောက် လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ထိန်းကျောင်းပေးခဲ့သော အချစ်ရေး၊ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် လူမှုရေးဆိုင်ရာ စံနှုန်းများသည်လည်း အဖိုးတန်မှု ပျောက်ဆုံးကာ ပြိုပျက်ကျဆင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်မှန်သော သံယောဇဉ်နှင့် တာဝန်ယူမှုတို့ထက် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုနှင့် အပေါ်ယံအကျိုးအမြတ်များကိုသာ ရှေ့တန်းတင်လာကြသည်။ ပို၍စိုးရိမ်စရာကောင်းသည်မှာ ယခင်က လူ့အဖွဲ့အစည်းက ကွယ်ဝှက်ထားလေ့ရှိပြီး ရှုတ်ချလေ့ရှိသည့် လူသားတို့၏ နက်မှောင်သော စရိုက်လက္ခဏာများ (Dark Sides) သည် ယခုအခါ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိတော့ဘဲ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် နေရာယူလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းအမှောင်ဘက်ခြမ်းများကို ပိတ်ဆို့တားဆီးမည့်အစား အုပ်စုဖွဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လာကြပြီး ယင်းလုပ်ရပ်များကိုပင် တိုးတက်ပွင့်လင်းသောအမြင်၊ အများအမြင်တွင် တင့်တယ်လှပသော လူနေမှုပုံစံသစ်တစ်ခုအဖြစ် အရှက်အကြောက်မရှိ ပုံဖော်ဖန်တီးလာကြသည်။

အဆိုးဆုံးမှာ "အချစ်နှင့် စစ်ပွဲတွင် မတရားတာမရှိ" ဟူသော စကားစုကို ယနေ့ခေတ် Chips ပြိုင်ပွဲများနှင့် နည်းပညာလွှမ်းမိုးရေး စစ်ပွဲများအထိ အသုံးချကာ မိမိတို့အကျိုးစီးပွားအတွက် အခြားသူများကို နင်းခြေခြင်းသည် သဘာဝကျလှသည်ဟု ဆိုလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ "မတရားတာမရှိတော့ပါ" ဟု ကမ္ဘာကြီးက လက်ခံကျင့်သုံးလာသည့် အကျိုးဆက်ကို ယနေ့ စစ်သလင်းမြေပြင်က ကလေးငယ်များ၏ အသက်ပေါင်းများစွာဖြင့် ပေးဆပ်နေရသည်။ ပါလက်စတိုင်းမြေမှ မဆုံးနိုင်သော သွေးချောင်းစီးမှုများ၊ မြန်မာ့ပြည်တွင်းစစ်ဒဏ်ကြောင့် အိုးအိမ်မဲ့ အသက်ပျောက်နေရသည့် မိဘပြည်သူများနှင့် ကလေးငယ်များ၏ ဘဝများ၊ လူသားချင်းစာနာမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အပယ်ခံဖြစ်နေရသည့် ရိုဟင်ဂျာတို့၏ ကြေကွဲစရာ ကံကြမ္မာများသည် ယနေ့ကမ္ဘာကြီးတွင် တရားမျှတမှု လုံးဝကွယ်ပျောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည့် သွေးစွန်းသော သမိုင်းမှတ်တမ်းများ ဖြစ်သည်။ ဗင်နီဇွဲလာ၊ အီရန်၊ လက်ဘနွန်နှင့် ယူကရိန်းတို့တွင် ဖြစ်ပွားနေသော ပထဝီနိုင်ငံရေး ပဋိပက္ခများနှင့် ကျူးကျော်စစ်များသည် အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ကာ ကျူးကျော်သူတို့၏ လုပ်ရပ်ကပင် တရားသလိုလို ဖြစ်နေသည့် ခေတ်ပျက်ကြီးအသွင်ကို ဆောင်နေသည်။

နိုင်ငံကြီးအချို့သည် အခြားအချုပ်အခြာအာဏာပိုင် နိုင်ငံငယ်များ၏ ပြည်တွင်းရေးကို အရှက်အကြောက်မရှိ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် စွက်ဖက်ကျူးကျော် စော်ကားလာကြပြီး၊ ထိုသို့ ကျူးကျော်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အတ္တစွဲစိတ်ဓာတ်များကို ကမ္ဘာ့အလယ်တွင် ရဲရဲဝံဝံ ထုတ်ပြန်ကြေညာဝံ့သည်အထိ သိက္ခာမဲ့မှုများ ဖြစ်ထွန်းနေခြင်းမှာ အော့နှလုံးနာစရာပင်ဖြစ်သည်။

တရားမျှတမှုနှင့် ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးဟူသော စကားလုံးများသည် ဟန်ပြစာတမ်းများပေါ်တွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ လက်တွေ့တွင်မူ အင်အားအာဏာ လက်နက်အင်အားသာလျှင် အရာရာကို ဆုံးဖြတ်သည့် ခေတ်ဖြစ်နေသည်။ ယနေ့ကမ္ဘာကြီးသည် မိမိတို့၏ အမှားများကို အမှားဟု မမြင်ဘဲ၊ စည်းစိမ်အာဏာနှင့် အတ္တအတွက် အရာရာကို အရှက်သိက္ခာကင်းမဲ့စွာ ရယူပိုင်ဆိုင်နိုင်ခြင်းကိုသာ အောင်ပွဲဟု သတ်မှတ်နေကြသည့် အလွန်စိုးရိမ်ဖွယ်ရာကောင်းသော၊ ရောဂါကျွမ်းနေသော အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်ထဲက လူနာတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်တည်နေပေတော့သည်။

ယနေ့ကမ္ဘာကြီးတွင် အရာရာကို မသိကျိုးကျွန်ပြုကာ အသာနေလိုက်ပါက အသေနာမည့်နေ့သည် မိမိထံသို့ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ကို မေ့မထားကြပါရန် ရင်လေးစွာဖြင့် ရေးသားတင်ပြလိုက်ရပါသည်။"