私が思い出す MJC と MJCAA

私が Myanmar Japan Center（MJC）に通い始めたのは、気持ちが少し落ち込み始めていた2016年初頭のことでした。講座を受講するために、初めてMJCを訪れました。

ウィン・ラインのミョー・ゾーさんからお誘いをいただいたこと、新しい友人や新しいコミュニティを見つけたいと思ったこと、そして何かを学びたいという気持ちがあったことが、私をMJCへ向かわせた理由です。

しかし、MJCで過ごし、講座を受ける中で、授業や新しく出会った友人たちのおかげで、多くの新しい視点や知識を得ることができました。同時に、落ち込んでいた気持ちも、しばらくの間は忘れることができました。

私がMJCで受講したのは、Business Management（経営管理）、HR Management（人事管理）、Finance Management（財務管理）の3つの講座です。講座は、日本で豊富な経験を持つCEOの方々、日本の大学で現役で教えている先生方、そしてミャンマー語と日本語の両方で教えるビジネス大学の先生方によって指導されました。

これらの講座を通じて、私はとても良いビジネス関係のコミュニティにも出会うことができました。3つの講座を受講した後、組織づくりや団体活動に関心のあった私は、Japan Myanmar Center Alumni Association（MJCAA）を設立したいという考えを、MJCの関係者の皆さまに提案しました。

MJCの皆さまが支援し、励ましてくださったおかげで、受講生の仲間たちとともに、MJCAA設立に向けた組織構成や規約づくりを始めることができました。デザインが好きな私は、MJCAAのロゴデザインも担当しました。

また、MJCAAのメンバーとともに、講演会への参加や、国内外への研修・見学旅行にも参加しました。こうした経験を通じて、楽しい時間、素晴らしい友人たち、そして多くの知識と学びを得ることができました。

MJCで講座が開かれる際には、年齢を問わず、多くの方に受講していただきたいと私は思います。私が受講していた頃には、自分の娘と同じくらいの年齢の若い人たちから、自分より年上の経験豊かな経営者の方々まで、さまざまな人に出会いました。

MJCAAで活動していた期間には、MJCおよびJICAのアドバイザーである森正金丸氏から、私の「ABC Info Tech」事業の拡大を支援したいとのお話をいただき、事業提案書（プロポーザル）を提出するよう勧めていただいたこともありました。しかし、最終的に私は提案書を提出するには至りませんでした。

MJCは、単に何かを学ぶための場所ではありません。良い友人、新しい経験、そして自分自身をもう一度立て直すきっかけを与えてくれた、私にとって今でも大切な思い出の場所です。

MJCでの思い出の写真、約300枚：
Google Photosのアルバム

関連投稿：
Facebook投稿 1
Facebook投稿 2
ブログ記事

#MJC #MJCAA #MyanmarJapanCenter #Myanmar

ကျွန်တော် မှတ်မိသည့် MJC နှင့် MJCAA

 ကျွန်တော် မှတ်မိသည့် MJC နှင့် MJCAA

ကျွန်တော် မှတ်မိသည့် MJC နှင့် MJCAA
================

Myanmar Japan Center (MJC) သို့ ကျွန်တော် စိတ်ဓာတ်စတင်ကျဆင်းနေခဲ့သည့် ၂၀၁၆ ခုနှစ်အစပိုင်းတွင် သင်တန်းတက်ရောက်ရန် စတင်ရောက်ရှိခဲ့ပါသည်။

ဝင်းလိုက်မှ ကိုမျိုးဇော်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့်လည်းကောင်း၊ မိတ်သစ်ဆွေသစ်များနှင့် အသိုင်းအဝိုင်းသစ်တစ်ခုကို ရရှိလိုသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ပညာရပ်တစ်ခုခုကို သင်ယူလိုသဖြင့်လည်းကောင်း MJC သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်တော် ရောက်ရှိပြီး သင်တန်းကာလအတွင်း သင်ကြားမှုများနှင့် မိတ်ဆွေသစ်များကြောင့် အသိအမြင်များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သလို၊ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေမှုများကိုလည်း ခေတ္တမျှ မေ့လျော့ထားနိုင်ခဲ့ပါသည်။

ကျွန်တော် MJC တွင် တက်ရောက်ခဲ့သည့် သင်တန်းများမှာ Business Management, HR Management နှင့် Finance Management တို့ ဖြစ်ပါသည်။ သင်တန်းများကို ဂျပန်နိုင်ငံမှ အတွေ့အကြုံရင့် CEO များ၊ ဂျပန်တက္ကသိုလ်များမှ လက်ရှိဆရာ၊ ဆရာမများနှင့် မြန်မာ-ဂျပန်နှစ်ဘာသာရ စီးပွားရေးတက္ကသိုလ်မှ ဆရာ၊ ဆရာမများက သင်ကြားပို့ချပေးခဲ့ကြပါသည်။

ထိုသင်တန်းများမှတစ်ဆင့် အလွန်ကောင်းမွန်သည့် စီးပွားရေးဆိုင်ရာ အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုကိုလည်း ရရှိခဲ့ပါသည်။ သင်တန်းသုံးခု တက်ရောက်ပြီးနောက် အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းများကို ဝါသနာပါသူဖြစ်သည့် ကျွန်တော်က Japan Myanmar Center Alumni Association (MJCAA) ကို ဖွဲ့စည်းလိုကြောင်း MJC မှ လူကြီးများထံ တင်ပြခဲ့ပါသည်။

MJC မှ လူကြီးများက ကူညီအားပေးခဲ့သဖြင့် သင်တန်းသားသူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ MJCAA ဖွဲ့စည်းရေးအတွက် ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် စည်းမျဉ်းများ ရေးဆွဲခြင်းကို စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပါသည်။ ဒီဇိုင်းရေးဆွဲခြင်းကို ဝါသနာပါသော ကျွန်တော်ကလည်း MJCAA ၏ Logo ကို ရေးဆွဲပေးခဲ့ပါသည်။

ထို့အတူ ဟောပြောပွဲများ၊ ပြည်တွင်းနှင့် ပြည်ပလေ့လာရေးခရီးများကိုလည်း MJCAA အဖွဲ့ဝင်များနှင့်အတူ သွားရောက်ခဲ့ရပါသည်။ ထိုအတွေ့အကြုံများမှတစ်ဆင့် ပျော်ရွှင်မှု၊ မိတ်ဆွေကောင်းများနှင့် ပညာဗဟုသုတများစွာကို ရရှိခဲ့ပါသည်။

MJC တွင် သင်တန်းများဖွင့်လှစ်သည့်အခါ အသက်အရွယ်မရွေး တက်ရောက်သင့်သည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါသည်။ ကျွန်တော် တက်ရောက်ခဲ့စဉ်က မိမိသမီးအရွယ်ရှိသူများမှစ၍ မိမိထက် အသက်ကြီးသော လုပ်ငန်းရှင်ကြီးများအထိ စုံလင်စွာ တွေ့ဆုံခဲ့ရပါသည်။

MJCAA တွင်လှုပ်ရှာသည့်ကာလ အတွင်း MJC နှင့် JICA မှ အကြံပေး Mr MORI MASA KANAMARU တို့မှ မိမိ ABC Info Tech လုပ်ငန်းတိုးချဲ့ရန် အကူအညီပေးလိုကြောင်းနှင့် Proposal တင်ရန်ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လဲ ကျွန်တော် Proposal မတင်ဖြစ်တော့ပါ၊

MJC သည် ပညာရပ်တစ်ခု သင်ယူရာနေရာသာမက မိတ်ဆွေကောင်းများ၊ အတွေ့အကြုံသစ်များနှင့် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်စေသည့် အမှတ်တရနေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေဆဲပါသည်။

MJC အမှတ်တရပုံ ၃၀၀ ခန့်၏ လင့် -
https://photos.app.goo.gl/Lqf82RssjUJwGd1L8

https://www.facebook.com/john.agga.us/posts/pfbid0JEzTWfQMzWPDfswzJ971rskD3E19FCz67DgftPsYnVtJFqWGqY15s1jUWEUD8oY2l

https://www.facebook.com/john.agga.us/posts/pfbid0EaaVPi5p9qMtWaxxaYiQn8PvXU9xMeuTSo9HeF1H7W8cipDD3WGkgQnwmkr4rEPFl

https://koagga.blogspot.com/2026/08/mjc-mjcaa.html

#MJC #Mjcaa #myanmarjapancenter #Myanmar

အဖွားနှင့်အတူ အဖိုး၏ဘီဒိုဖွင့်ခြင်း

အဖွားနှင့်အတူ အဖိုး၏ဘီဒိုဖွင့်ခြင်း

ကျွန်တော် ၈ တန်းအောင်ပြီး ၉ တန်းတက်ခါစအရွယ်တွင် အဖွားဒေါ်အေးခင်က “မင်းက မင်းအဖိုးအရပ်အမောင်းရှိတယ်” ဟု ပြောကာ ကျွန်တော့်အိပ်ခန်းထဲရှိ နှစ်ပေါင်းများစွာ မဖွင့်ဖူးသော ဘီဒိုကြီးကို ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ ထိုဘီဒိုသည် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း ကျဆုံးခဲ့သည့် အဖိုး၏ဘီဒိုဖြစ်သည်။
ဘီဒိုထဲတွင် လျှို့ဝှက်အကန့်ကိုပါ ဖွင့်ပြသည်၊ ပြီးတော့ ပိတ်စဖြူဖြင့်ပတ်ထားသော ဘီဒိုအတွင်းရှိအဖိုး၏မယ်ဒလင်တစ်လက်ကို ထုတ်ပေးကာ “ဒါ မင်းအဖိုးရဲ့ မယ်ဒလင်” ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် အဖိုးနှင့်အဖွား မင်္ဂလာဆောင်စဉ် အဖိုးဝတ်ခဲ့သော အဖြူရောင်ဘောင်းဘီကို ကျွန်တော့်အား ဝတ်ကြည့်စေသည်။ ကျွန်တော်၏အရပ်မှာ ၅ ပေ ၁၁ လက်မရှိပြီး၊ အဖွားပြောသလိုပင် အဖိုးနှင့်အရပ်အမောင်းတူသည်ဟု ခံစားမိခဲ့သည်။
ဘီဒိုထဲမှ အဖိုး၏မိခင် ဒေါ်သီ၏အသုဘတွင် ကမ်းခဲ့သော ယပ်တောင်တစ်ချောင်းကိုလည်း အဖွားပြသည်။ ယပ်တောင်ပေါ်တွင် “အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ” ဟု ရေးထားသည်။ “ဒီအခန်းက မင်းအဘွား ဒေါ်သီအခန်းပဲ။ မင်းအဖေနဲ့အမေ မင်္ဂလာမဆောင်ခင် ခုနစ်လလောက်ကပဲ ဆုံးသွားတာ။ ကြံတောသင်္ချိုင်းစက်အရှေ့မှာ ဂူသွင်းခဲ့တယ်” ဟု အဖွားက ပြောပြသည်။ ထိုယပ်တောင်ကလေးကို ယနေ့တိုင် ကျွန်တော်မှတ်မိနေဆဲဖြစ်သည်။
အဖွား၏စစ်ကာလအကြောင်းများကိုလည်း ကျွန်တော် မမေ့နိုင်ပါ။ စစ်အတွင်း သားငယ်ကိုခေါ်ကာ ရန်ကုန်မှ ဓနုဖြူသို့ ထွက်ပြေးရစဉ် အိတ်များပါသည့် အတွင်းခံဝတ်စုံထဲတွင် လက်ဝတ်ရတနာများ ထည့်သယ်ခဲ့ရပုံကို ပြောပြခဲ့သည်။ ခြောက်လုံးပြူးတစ်လက်တွင် ပထမကျည်အိမ်ကို အလွတ်ထားကာ ကျည်ငါးတောင့်သာ ထည့်ရသည့်အကြောင်းကိုလည်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ပထမအကြိမ်ပစ်သံသာထွက်၍ ကျည်မထွက်လျှင် ရန်သူက အကာအကွယ်လျော့ပြီး ထွက်လာနိုင်သည်၊ ထိုအချိန်တွင် ဒုတိယအကြိမ်မှ အမှန်တကယ်ကာကွယ်ပစ်ခတ်ရမည်ဟု သူမက ပြောသည်။
ထိုနေ့ ဘီဒိုတံခါးပွင့်သွားသည့်အခိုက်တွင် ကျွန်တော်သည် အဖိုး၏ပစ္စည်းများကိုသာ မြင်ခဲ့ရခြင်းမဟုတ်။ မိသားစု၏ချစ်ခြင်း၊ ဆုံးရှုံးမှု၊ စစ်၏အရိပ်နှင့် မျိုးဆက်တစ်ဆက်မှတစ်ဆက်သို့ မပြတ်လပ်ဘဲ ရောက်လာသော မှတ်ဉာဏ်များကို မြင်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

မှတ်မှတ်ရရ ဧရာဝတီခရီးသွား

မှတ်မှတ်ရရ ဧရာဝတီခရီးသွား

ကျွန်တော်ငယ်စဉ်က နွေရာသီ ၃ ခါလောက်၊ အဖေနှင့်အတူ ဧရာဝတီတိုင်းအတွင်း L Boat ဖြင့် လချီသွားလာနေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ယနေ့ အမှတ်တရပြန်လည်ပေါ်လာသည့် အကြောင်းအရာလေးတစ်ခုကို မျှဝေလိုပါသည်။
ထိုခေတ်က U Boat နှင့် L Boat အများစုကို ဆ/မ ဆည်မြောင်းဦးစီးဌာနက ပိုင်ဆိုင်အသုံးပြုခဲ့သည်ဟု မှတ်မိသည်။ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် L Boat များနှင့် အတော်ကောင်းသည့် ဖိုင်ဘာ Speed Boat တစ်စီးကိုတော့ မြန်မာ့ကြယ်ငါးပွင့်အောက်တွင် ထားရှိခဲ့သည်ဟုလည်း မှတ်မိပါသည်။ ထိုသုံးထပ် ဖိုင်ဘာခေတ်မီ Speed Boat ကိုတော့ ထိုခေတ် ရန်ကုန်–သန်လျင် သင်္ဘောနေ့စဉ် စီးနင်းသူများ မှတ်မိကြမည်ဟု ထင်ပါသည်။
U Boat နှင့် L Boat များသည် အင်္ဂလိပ်ခေတ်က မြစ်တွင်းရေတပ်အတွက် အသုံးပြုခဲ့သည့် လှေများဖြစ်သည်ဟုလည်း မှတ်မိသည်။
ထို့အပြင် ကမ်းရိုးတန်းသွား ခေတ်မီဖိုင်ဘာ Speed Boat နှစ်စီးကို ပြည်သူ့ပုလဲနှင့် ရေလုပ်ငန်း အောက်တွင် ထားရှိခဲ့သည်ကို မှတ်မိပြီး၊ နောက်ပိုင်း ငါးလုပ်ငန်းဦးစီးဌာနတွင်လည်း DOF 1၊ DOF 2 ဟူ၍ ဖိုင်ဘာသင်္ဘောနှစ်စီး ရှိခဲ့ဖူးသည်။
ထို Boat များနှင့် မြိတ်မြို့နှင့် မြန်မာ့ပင်လယ်ပြင်သို့ သွားခဲ့သည့် ခရီးများလည်း ရှိခဲ့ပါသည်။ ထိုခရီးစဉ်တွင် အဖေ၊ ရေတပ်မှ ပြည်သူ့ပုလဲနှင့်ရေလုပ်ငန်းသို့ ညွှန်မှူးအဖြစ် ပြောင်းရွှေ့လာသူ ဗိုလ်မှူးမြင့်လွင်၊ ၎င်း၏သားနှင့် ကျွန်တော်မှတ်မိသလောက် ကိုငွေစိုး ( ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းသား ) တို့ ပါဝင်ခဲ့ကြပါသည်။
အလျဉ်းသင့်လို့ သတိရလာသည့်အရာများကို ပြောပြမိခြင်းသာဖြစ်သည်။ အဓိက ပြောချင်သည်မှာ နွေရာသီ ဧရာဝတီခရီးထွက်တော့မည်ဆိုလျှင် အမေက ကျွန်တော့်အတွက် စကော့ဈေး ဘယ်ဘက်တန်းရှိ “ဇီးယို” ဆိုင်များမှ ဇီးယိုအစုံ ထည့်ပေးလိုက်တတ်သည်ကိုပါ။
၁၉၈၄ ခုနှစ် ဧရာဝတီခရီးစဉ်အတွင်း ငါးဖမ်းလှေငယ်များကို တွေ့လျှင် အဖေတို့အဖွဲ့နှင့် ရဲများပေါင်းကာ တံငါလှေများမှ ဖမ်းမိထားသည့် ငါးများကို စစ်ဆေးကြသည်။ အဓိကအားဖြင့် ဖမ်းမိငါးများတွင် ရောဂါပါသော ငါးများ ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးခြင်းဖြစ်သည်။
ဒီနေရာတွင် တစ်ခုပြောပြရန်လိုပါသည်။ ထိုခေတ်က တံငါသည်အချို့သည် အစိုးရလှေတွေ့လျှင် ထွက်ပြေးတတ်ကြသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ရန်ပြုတတ်ကြသည်ဟုလည်း မှတ်မိပါသည်။ ထို့ကြောင့် ရဲခြောက်ဦးခန့် ခေါ်ဆောင်သွားရခြင်းဖြစ်သည်။ ရဲခေါ်သည့်အခါတွင်လည်း ဟိုအပိုင်၊ ဒီအပိုင် ကွဲပြားနေသောကြောင့် သက်ဆိုင်ရာနယ်မြေအပိုင်အလိုက် ရဲများခေါ်ရသည်ကို မှတ်မိပါသည်။
ထိုအချိန်က မြန်မာပြည်ရေချိုငါးအချို့တွင် ထူးဆန်းသည့် ရောဂါလက္ခဏာများကို တွေ့ရတတ်သည်။ အကောင်တစ်ပိုင်းပျက်စီးနေသော်လည်း အသက်ရှင်နေသည့် ငါးများ၊ ခေါင်းနှင့်အမြီးရှိသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာတွင် အရိုးများသာ ကျန်ရှိနေသည့် ငါးများ၊ အနီရောင်အကွက်ကြီးများပါသည့် ငါးများကိုပါ တွေ့ခဲ့ရသည်။
ဘာရောဂါဖြစ်သည်ကိုတော့ ကျွန်တော်ငယ်သေးသဖြင့် မမှတ်မိပါ။ သို့သော် ယနေ့ အင်တာနက်မှ ပြန်လည်ရှာဖွေကြည့်သောအခါ ၁၉၈၄–၁၉၈၅ ခုနှစ်ဝန်းကျင် မြန်မာနိုင်ငံတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အနာပေါက်ရောဂါ Epizootic Ulcerative Syndrome (EUS) နှင့် ကိုက်ညီနိုင်သည်ဟု ယူဆမိပါသည်။ EUS သည် ရေချိုနှင့် မြစ်ဝဒေသငါးများတွင် အရေပြားနှင့် ကြွက်သားအထိ နက်ရှိုင်းသောအနာများ ဖြစ်စေနိုင်သည့် ရောဂါဖြစ်သည်။
အဖေတို့က ထိုငါးများနှင့်ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းယူ၊ စုဆောင်းကာ စစ်ဆေးကြသည်။ ထိုသို့ လိုက်လံစစ်ဆေးနေချိန်တွင် အချို့တံငါသည်များသည် ကျွန်တော်တို့၏ L Boat ကို မြင်လျှင် ထွက်ပြေးတတ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် လပွတ္တာ မြို့ဘက် တွင် ထိုသို့ဖြစ်ရပ်များ များတတ်သည်ဟု မှတ်မိသည်။
တချို့မှာ အဝတ်အစားမပြည့်စုံဘဲ ပုဆိုးပင် မဝတ်ထားကြသဖြင့် အဖေတို့က ပုဆိုးကြမ်းများပေး၊ ဇီးယိုများပေးပြီး နောက်တစ်ခါ အဝတ်အစားမပြည့်စုံလျှင် ဖမ်းမည်ဟု သတိပေးတတ်ကြသည်။
ထိုခရီးတွင် L Boat ပေါ်မှ မြန်မာထမင်းချက်များ၏ အချက်အပြုတ်က အလွန်ကောင်းသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် L Boat အနောက်ဘက်မှ မြစ်ရေကို ပုံး ဖြင့်ခပ်ကာ ချိုးရပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ရေချို ရေသန့် သုံးပုံးမှ လေးပုံးခန့် သုံး၍ ရေချိုးကြရသည်။
ယနေ့တော့ ငယ်ဘဝက ဧရာဝတီမြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက် သွားလာခဲ့ရသောခရီး၊ ဘဝတွင် အဖေနှင့်အတူ ခရီးရက်ရှည်ထွက်ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းများကို အမှတ်ရမိလို့ မျှဝေလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။

 

My Recollections of Myanmar Orchids

If I remember correctly, around 1998, a Myanmar orchid exhibition was held at the location where the M3 football pitch now stands. Most of the orchids displayed for this exhibition were brought in from Thailand, offering us the chance to witness a wide variety of colorful and uniquely beautiful orchid species.

Anyone who flew with Thai Airways back in those days will likely remember how passengers were routinely given identical, uniform orchid blossoms as a keepsake souvenir. These little flowers—bred to be uniform in size and color—served as a symbol of Thailand's thriving floriculture and orchid industry at the time.

During that period, I was working as a Protocol Officer for a Thailand-based company located in Yangon. Consequently, I took on responsibilities related to the orchid exhibition's logistics and coordination—such as liaising with relevant government departments when Thai orchid experts visited Myanmar.

Additionally, I had the task of guiding those Thai specialists around local ornamental flower farms of the time, including the Chinn Chaung rose nursery and large commercial plots where double jasmine (hnyin hsee), noble orchids (thazin), and various other orchid species were cultivated.

While assisting them, the visiting Thai orchid experts expressed a strong fascination with Myanmar's native wild orchid species and shared their desire to acquire them.

They explained that because Thailand had been commercially crossbreeding and cultivating orchids for a long period, they were facing a decline in genetic quality. Consequently, they needed original, unhybridized wild orchid species growing naturally in Myanmar’s forests.

Back then, one could frequently find wild orchid clumps naturally clinging to large trees around the Shwegontine area—near where the current Sakura Housing is built—as well as around Kandawgyi Lake. Prompted by this, I investigated further and discovered authentic wild orchids along the ascent of the Rakhine-Taunggok highway, alongside vast and stunning bamboo forests.

In our professional circles at the time, these orchids were referred to as "L-Zero." This was not meant to be a scientific name; rather, it was likely an industry slang term used back then to designate a specific group of original wild orchids.

Later on, after obtaining official permission from the Myanmar Forest Department, those orchids were systematically harvested and shipped out in large quantities.

Reflecting on this today, I realize even more that Myanmar is a country blessed not only with beautiful ornamental flowers but also with immense natural gene pools—including massive bamboo forests and native species vital for research and future agricultural development.

I firmly believe that if we protect these precious natural heritages from reckless harvesting and commercial trade—safeguarding them under relevant laws, official permits, and scientific conservation breeding systems—Myanmar's orchids will continue to offer their beauty and value for generations to come.

— Aung Myo Lwin (Ko Agga)

ကျွန်တော် အမှတ်ရသော မြန်မာ့သစ်ခွများ

ကျွန်တော် အမှတ်ရသော မြန်မာ့သစ်ခွများ

ကျွန်တော် အမှတ်မမှားလျှင် ၁၉၉၈ ခုနှစ်ခန့်က ယနေ့ M3 ဘောလုံးကစားကွင်းရှိရာနေရာတွင် မြန်မာ့သစ်ခွပြပွဲတစ်ခု ကျင်းပခဲ့ဖူးပါသည်။ ထိုပြပွဲအတွက် ပြသခဲ့သော သစ်ခွအများစုကို ထိုင်းနိုင်ငံမှ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြပြီး၊ အရောင်အသွေးစုံလင်ကာ ထူးခြားလှပသည့် သစ်ခွမျိုးများကို မြင်တွေ့ခွင့်ရခဲ့ပါသည်။
ထိုခေတ်က Thai Airways လေယာဉ်စီးဖူးသူများအနေဖြင့် ခရီးသည်များအား အရောင်တူ၊ အရွယ်တူ သစ်ခွပန်းလေးများကို အမှတ်တရလက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်လေ့ရှိသည်ကို မှတ်မိကြမည်ထင်ပါသည်။ ထိုသစ်ခွပန်းလေးများသည် အရွယ်တူ၊ အရောင်တူသစ်ခွပန်းများဖြစ်အောင် မျိုးရိုးဗီဇ ပြုပြင်ထားသည့် ထိုင်းနိုင်ငံ၏ ပန်းစိုက်ပျိုးရေးနှင့် သစ်ခွလုပ်ငန်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည့် အမှတ်တရတစ်ခုလည်း ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။
ထိုအချိန်က ကျွန်တော်သည် ရန်ကုန်အခြေစိုက် ထိုင်းကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် Protocol Officer အဖြစ် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် သစ်ခွပြပွဲနှင့် ဆက်စပ်သော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကိစ္စများ၊ ထိုင်းနိုင်ငံမှ သစ်ခွကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များ မြန်မာနိုင်ငံသို့ လာရောက်သည့်အခါ သက်ဆိုင်ရာဌာနများနှင့် ချိတ်ဆက်ဆောင်ရွက်ပေးရသည့် တာဝန်များကိုလည်း ယူခဲ့ရပါသည်။
ထို့အပြင် ထိုစဉ်က အလှပန်းစိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းများရှိခဲ့သော ချင်းချောင်းနှင်းဆီခြံနှင့် လူကုန်တန်ခြံကြီးများအတွင်းမှ နှစ်ဆီး၊ သဇင်နှင့် သစ်ခွမျိုးစုံ စိုက်ပျိုးထားသည့်ခြံများသို့လည်း ထိုင်းပညာရှင်များကို လိုက်လံပြသပေးရပါသည်။
ထိုသို့ ကူညီဆောင်ရွက်ရစဉ် ပါလာသော ထိုင်းသစ်ခွကျွမ်းကျင်သူများက မြန်မာနိုင်ငံ၏ သဘာဝဒေသရင်း သစ်ခွမျိုးများကို အထူးစိတ်ဝင်စားကြပြီး၊ ထိုကဲ့သို့သော မျိုးရင်းသစ်ခွများကို ရယူလိုကြောင်း ပြောပြခဲ့ပါသည်။
ထိုင်းနိုင်ငံတွင် စီးပွားဖြစ်သစ်ခွမျိုးများကို နှစ်ကာလရှည်ကြာ မျိုးစပ်ပြုပြင်လာခဲ့သည့်အတွက်၊ မျိုးရိုးဗီဇပြုပြင်ရန် အရည်အသွေးနိမ့်လာခြင်းကို ရင်းဆိုင်နေရပါတယ်၊ သို့သော်မြန်မာနိုင်ငံ၏ သဘာဝတောများတွင် ပေါက်ရောက်နေသည့် မျိုးစပ်ပြုပြင်ခြင်း မပြုထားသော မူရင်းသစ်ခွမျိုးများ လိုအပ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့ပါသည်။
ထိုစဉ်က ရွှေဂုဏ်တိုင်ဘက်၊ ယခု စကူရာအိမ်ရာများ ဆောက်လုပ်ထားသည့်နေရာအနီးနှင့် ကန်တော်ကြီးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်ကြီးအချို့တွင် သဘာဝအလျောက် ကပ်ပေါက်နေသော သစ်ခွပင်ရင်းများကို တွေ့ရတတ်ပါသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် စုံစမ်းရှာဖွေခဲ့ရာ ရခိုင်-တောင်ဂုတ်လမ်းအတက်ဘက်တွင် သဘာဝပင်ရင်းအစစ် သစ်ခွများ၊ အင်းမတန်များလှသည့် ဝါးတောများကို တွေ့ရှိခဲ့ရပါသည်။
ထိုသစ်ခွများကို ထိုခေတ် လုပ်ငန်းဝန်းကျင်တွင် “L-Zero” ဟု ခေါ်ဆိုကြပါသည်။ ယင်းသည် သိပ္ပံအမည်ဖြစ်သည်ဟု မဆိုလိုဘဲ၊ သဘာဝပင်ရင်းသစ်ခွအုပ်စုတစ်မျိုးကို ရည်ညွှန်းသည့် ထိုစဉ်က လုပ်ငန်းသုံးအခေါ်အဝေါ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ထို့နောက် မြန်မာ့သစ်တောဦးစီးဌာန၏ ခွင့်ပြုချက်ရယူပြီး ထိုသစ်ခွများကို စနစ်တကျ ခူးယူကာ အမြောက်အများ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရဖူးပါသည်။
ယနေ့ ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည့်အခါ မြန်မာနိုင်ငံသည် သစ်ခွပန်းအလှသာမက၊ သစ်ခွမျိုးရင်းများ၊ အင်မတန်ကြီးများသည့် ဝါးတောများ၊ သုတေသနနှင့် အနာဂတ်စိုက်ပျိုးရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် အရေးပါသည့် သဘာဝဒေသရင်း မျိုးရိုးဗီဇအရင်းအမြစ်များစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် နိုင်ငံဖြစ်ကြောင်း ပိုမိုသတိပြုမိပါသည်။
ဤအဖိုးတန် သဘာဝအမွေအနှစ်များကို မဆင်မခြင်ခူးယူရောင်းဝယ်ခြင်းမှ ကာကွယ်ပြီး၊ သက်ဆိုင်ရာဥပဒေ၊ ခွင့်ပြုချက်နှင့် သိပ္ပံနည်းကျ ထိန်းသိမ်းမွေးမြူရေးစနစ်များအောက်တွင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နိုင်လျှင် မြန်မာ့သစ်ခွများသည် နောင်လာမည့်မျိုးဆက်များအတွက်လည်း အလှတရားနှင့် တန်ဖိုးကို ဆက်လက်ပေးစွမ်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မိပါသည်။
အောင်မျိုးလွင် ( အဂ္ဂ

SHAMIE Bakery & Confectionery

 SHAMIE Bakery & Confectionery

There is something important to clarify here, as it is a common point of confusion between SHAMIE and SHAMI: "Shami" refers to Shami Kebab, which is made by grinding meat with split peas and frying it.

It was also sold at the Shamie Bakery, but it is not called Shami Kebab because the bakery made it.

Secondly, Shamie is a person's name. Before World War II, there used to be an Iranian Club next to the Sule Bengali Mosque. During the war, U Myaung Mya National School Principal Haji U Aung Ba (U Abdullah) and a person named Shamie discussed opening a bakery together once the war ended.

However, after the war ended, Shamie provided the initial bakery machinery and recipes he owned before returning to Iran.

Haji U Abdullah, later known as Shamie U Abdullah, started the business to expand operations in partnership with the family of Mr. Patel—who served as the Mayor of Rangoon in the 1930s–1940s—along with 11 other shareholders.

Haji U Abdullah personally managed the operations as the Shamie Manager, traveling to Germany to purchase and import machinery for hard candies, chocolates, and ice pops. He operated it as a modern establishment selling Shamie candies, Shamie falooda, Shamie parfaits, Shamie cookies, toasted bread, toasted cakes, and a wide variety of cakes in Myanmar until it was nationalized.