၉/၁၁ နှစ် ၂၅ ပြည့်

၉/၁၁ နှစ် ၂၅ ပြည့်

ဒီလမှာ ၉/၁၁ တိုက်ခိုက်ခံရမှု နှစ် ၂၅ ပြည့်သွားပါပြီ။ အထိမ်းအမှတ်ပွဲတွေကိုလည်း ထပ်မံကြည့်ရှုရတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ်ပွဲထက် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဖြစ်ရပ်မျိုးဖြစ်လာအောင် နောက်ကွယ်က တကယ့် လုပ်ကြံသူအမှန်ကို အမေရိကန်တို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိစေချင်တယ်။ အစိုးရတွေပြောတိုင်း မျက်စိမှိတ်ယုံကြည်ရလောက်တဲ့ သမိုင်းဆိုတာ မရှိပါဘူး။
အဘက်ဘက်က ခေတ်မီတဲ့ နိုင်ငံကြီးဖြစ်တဲ့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုမှာ အမေရိကန်နိုင်ငံသားတွေဟာ တိုက်ရိုက်ပစ်မှတ် ဖြစ်ခဲ့ရပြီး၊ နိုင်ငံရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အဓိကနေရာတွေဟာလည်း အဲဒီတည်းကနေ တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတယ်။ စိတ်မကောင်းစရာကတော့ ယနေ့ထိ အမေရိကန်ပြည်သူတွေက ဒီဖြစ်စဉ်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်က တကယ့်ကြိုးကိုင်သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိသေးတာပါပဲ။
အဲဒီတိုက်ခိုက်မှုကြီး ဖြစ်ပြီးချိန်မှာပဲ မီဒီယာအချို့က ဦးနှောက်အဓိကကြိုးကိုင်သူ (Mastermind) က အိုစမာဘင်လာဒင်လို့ ကြေညာနေပါပြီ။ ထိုနေ့ညက အမေရိကန်သမ္မတကြီးရဲ့ ဒိုင်ယာရီမှာလည်း "၂၁ ရာစုရဲ့ ပုလဲဆိပ်ကန် တိုက်ခိုက်ခံရမှု ဒီနေ့ဖြစ်တယ်... ဘင်လာဒင်လို့ ထင်တယ်" လို့ ရေးမှတ်ခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းလည်း ရှိခဲ့ပါတယ်။
အစိုးရကတော့ ဘင်လာဒင်လို့ အမည်တပ်လိုက်တယ်၊ အာဖဂန်မှာ ပုန်းနေတယ်လို့ ဆိုတယ်။ အမေရိကန်က အာဖဂန်ကို ဝင်တိုက်ပြီး နှစ်ဆယ်စုနှစ်တစ်ဝက်လောက် လိုက်ရှာတယ်။ အာဖဂန်မှာတော့ ဘင်လာဒင်ကို မတွေ့ဘူး။ စစ်သားပေါင်းများစွာ အသက်ပေးလိုက်ရတယ်၊ စစ်စရိတ်ကလည်း အများကြီးကုန်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရှာမတွေ့ဘူး။
နောက်တော့ အီရတ်ဘက်ကို အိုစမာဘင်လာဒင်နဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်တယ်၊ လူအများသေစေနိုင်တဲ့ လက်နက်တွေ ထုတ်လုပ်နေတယ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်တပ် စွပ်စွဲချက်တပ်ပြီး အီရတ်ကို ပြန်ဝင်တိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါလည်း ဘာမှ မတွေ့ဘူး။
ဒါပေမယ့် အိုဘားမားလက်ထက်မှာတော့ ရဟတ်ယာဉ်နှစ်စီးနဲ့ပဲ ပါကစ္စတန်စစ်ဌာနချုပ်အနီးကနေ အိုစမာဘင်လာဒင်ကို အသာလေး သုတ်သင်ပစ်လိုက်နိုင်တယ်။
ဒီလောက်တလွဲတွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့တာကိုကြည့်ရင်၊ အကြောင်းအရာဟာ ဒီလောက်ရိုးရှင်းလှတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသင့်ပါတယ်။
ယခုလက်ရှိကိုလည်း ကြည့်ပါ။ အီရန်က မိမိတို့မှာ နူကလီးယားလက်နက်မရှိဘူးလို့ ပြောနေတော့လည်း အင်အားသုံးပြီး အတင်းအဓမ္မ တိုက်ခိုက်နေတယ်။ တစ်ဖက်မှာတော့ မြောက်ကိုရီးယားက မိမိတို့မှာ နူကလီးယားရှိတယ်ဆိုတာကို ထုတ်ပြတယ်၊ အမေရိကန်ကို ပစ်နိုင်ကြောင်းကြေညာတယ်၊ ပစ်မယ်လို့လည်း ပြောတယ်။ ဒါပေမယ့် ထရမ့်ကတော့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်နေတယ်။
ဒီတော့ ခင်ဗျားတို့ ၉/၁၁ ဆိုတာ အိုစမာဘင်လာဒင် လုပ်ပါတယ်လို့ ယုံနေတုန်းပဲလား ?

25th Anniversary of 9/11

25th Anniversary of 9/11

This month marks the 25th anniversary of the 9/11 attacks, and we are once again witnessing the memorial services. Rather than just commemorative mourning events, however, I wish the United States would uncover the true masterminds behind how such a massive catastrophe was allowed to happen. There is no history that should be blindly believed simply because governments say so.
In a globally advanced and powerful nation like the United States, American citizens became direct targets, and the country's prestige and core symbols have been under attack ever since. It is truly unfortunate that, to this day, the American people still do not know who the real masterminds behind these events are.
Immediately after the attacks, some media outlets began declaring that Osama bin Laden was the mastermind. In fact, there is a record in the U.S. President's diary from that very night, writing: "Today a Pearl Harbor of the 21st century took place... Think it's bin Laden." The government promptly pinned the blame on bin Laden, claiming he was hiding in Afghanistan. The U.S. invaded Afghanistan and spent about a half-decade hunting for him. Yet, bin Laden was not found in Afghanistan. Countless soldiers lost their lives, massive war expenses were incurred, but he was nowhere to be found.
Later, under the pretext that Iraq was conspiring with Osama bin Laden and manufacturing weapons of mass destruction, the U.S. invaded Iraq again. Yet, once more, nothing was found.
However, during the Obama administration, Osama bin Laden was effortlessly eliminated using just two helicopters near a military headquarters in Pakistan.
Looking at how many absurd missteps and contradictions occurred, one should realize that the situation is far from simple.
Look at the present day as well. Even though Iran insists it does not possess nuclear weapons, it is being forcefully attacked through military power. On the other hand, North Korea openly demonstrates that it has nuclear capabilities, publicly declares its ability to strike the U.S., and threatens to do so—yet Trump shakes hands with them.
So, do you guys still believe that Osama bin Laden was the one who carried out 9/11?"

Rest in Peace to the 2,977 American civilians who lost their lives in the 9/11 attacks, and to the approximately 14,600 U.S. military personnel and civilians who were killed in Afghanistan and Iraq in the wars that followed.

203 members from PDF and various armed groups surrender in Latha (Latha Township), Mandalay, September 7, 2026 - Fabricated/Fake news

 

Original video file https://photos.app.goo.gl/5mSrx81M8RMiass88

You should examine the original video file.It is clearly evident that the badges are produced as stickers and attached.

Me and Bangladesh

Me and Bangladesh

When I say “Bangladesh,” I can even call it my second home. Why? Because it’s where my parents live, where my childhood friends are, where I once had someone I loved, and where many of my relatives still reside. Among my memorable trips, the journeys along the Myanmar border and the nights at Cox’s Bazar beach are truly part of my life.
Out of all these memories, the thing I’d describe as “The Good, The Best and The Ugly” is the singing and dancing part of traditional Bangladeshi weddings. Their weddings are incredibly grand and full of events. Every ceremony has its own unique customs that never get boring. Among them, what I want to share is my younger brother’s bachelor night party. The dinner was served buffet-style.
Most guests sat on the floor, and in one corner, there was a Qawwali group. When I arrived around 8 p.m., some desserts were already laid out. Qawwali, as you may know, is Sufi devotional music—poetic songs praising the Prophet, accompanied by traditional instruments.
Around 9:30 p.m., the buffet dinner began. By then, the hall was full. Inside the dining area, you could hear relatives chatting, while outside, my brothers and I were smoking and talking, all with the sound of Qawwali in the background—lively and bustling.
By around 10:30 p.m., the Qawwali shifted to modern Bollywood film songs. The aunties started inviting us younger ones to come inside and join. Around 11:30 p.m., as the music played, the singers began repeating a relative’s name in the song. That person would then get up and dance, while everyone cheered them on. It was a way of calling everyone in the family to join. Truly, it was a heartwarming family moment.
At that point, my father came over and handed me a folded bundle of cash. “When it’s your turn to dance, throw this money near the singer,” he told me. That’s when I noticed that everyone who got up to dance would toss money as a gesture of appreciation. When the singers called out the names of our elder aunties, even their sons and daughters-in-law would join in the dancing. It was pure family joy. Some families even danced together in groups—it was truly delightful. That night, the band must have earned quite a bit of money.
After this segment, the Qawwali ended, Bollywood beats took over, and a DJ arrived. By around 2 a.m., some people were dancing, others were leaving, while my brothers and I were still coming up with new ideas to keep the fun going. It was genuinely enjoyable.
Another event is when the groom, his family, and relatives visit the bride’s house. What should we call this? The groom arrives with a decent entourage, many gifts, a full house of relatives, dinner, and musical entertainment—should we call it a procession, a party, or a celebration? That part isn’t so unusual. What’s unique is the poetic verses and lyrics they sing.
For example, if the groom’s father is a famous contractor, the song might teasingly go: “A contractor who builds towers with sand, no cement at all…” And for the women, they’d sing playful lines like: “Curvy hips, pouty lips, what a beauty!”—played with such lively beats that you can’t help but feel amused, maybe even pretend to get upset and threaten to leave.
But don’t worry. When the bride’s family visits the groom’s house later, the groom’s side does the same—singing poetic verses and playing lively tunes. It’s truly an unforgettable, love-filled, playful wedding tradition—a unique test of affection.
If you look at all this with a modern, positive mindset—as an Ice Breaker that melts the coldness between two families, removing pretense and bringing genuine joy—it becomes something truly meaningful and beautiful.

— Aung Myo Lwin (Agga)

ကျွန်တော်နှင့် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်

ကျွန်တော်နှင့် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်


“ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်” လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့အတွက် ဒုတိယအိမ်လို့တောင် ပြောလို့ရနိုင်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့မိဘတွေ နေထိုင်ရာ၊ ငယ်သူငယ်ချင်းတွေရှိရာ၊ ချစ်ခဲ့ရသူရှိခဲ့ရာ၊ ဆွေမျိုးတွေရှိရာ နေရာတစ်ခုဖြစ်လို့ပါ။ အမှတ်တရ ခရီးတွေထဲမှာ မြန်မာပြည်နယ်စပ်ခရီးတွေနဲ့ Cox’s Bazar ကမ်းခြေညတွေဟာလည်း ကျွန်တော့ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပါပဲ။
ဒီလို အမှတ်တရတွေ အများကြီးထဲမှာမှ ကျွန်တော့အတွက် “The Good, The Best and The Ugly” လို့ ပြောချင်တဲ့ အရာလေးကတော့ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် ရိုးရာ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲတွေထဲက သီဆိုကခုန်ခြင်း အပိုင်းပါပဲ။ သူတို့ မင်္ဂလာဆောင်တစ်ခုဟာ အင်မတန်ကို ပွဲဆက်များပါတယ်၊ ခန်းနားလှပါတယ်။ ပွဲတိုင်းမှာလည်း မရိုးနိုင်တဲ့ ဓလေ့လေးတွေ ပါတတ်သေးတယ်။ အဲဒီအထဲကမှ တင်ပြချင်တာက ကျွန်တော့ညီရဲ့ လူပျိုညပွဲအကြောင်းပါ။ ညစာကျွေးတာကတော့ ဘူဖေပုံစံပါ။
အများစုက ကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်ကြသလို၊ ထောင့်တစ်နေရာမှာတော့ ကဝါလီ (Qawwali) အဖွဲ့ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အချိန်က ည ၈ နာရီလောက်မှာ အချိုပွဲ အချို့ တည်ခင်းထားတာပေါ့။ ကဝါလီဆိုတာက တမန်တော်ကို ချီးကျူးတဲ့ ဆူဖီတေး၊ တေးကဗျာ တီးလုံးနဲ့ သီဆိုကြတာပါ။
ည ၉ နာရီခွဲလောက်မှာ ညစာ ဘူဖေ စကျွေးပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာတော့ လူစုံပါပြီ။ ထမင်းစားခန်းထဲမှာ ဆွေမျိုးတွေရဲ့ စကားပြောသံ၊ အပြင်ဘက်မှာ ကျွန်တော်တို့ ညီအကိုတွေ ဆေးလိပ်သောက်၊ စကားပြောသံ၊ နောက်ခံမှာ ကဝါလီအသံတွေနဲ့ ဆူဆူညံညံပါပဲ။
ည ၁၀ နာရီခွဲလောက်မှာတော့ ကဝါလီကနေ ခေတ်ပေါ် အိန္ဒိယရုပ်ရှင်သီချင်းတွေ စတီးလာပါတယ်။ အဒေါ်တွေက ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့တွေကို “အထဲဝင်ပါ” လို့ ခေါ်ပါပြီ။ သီချင်းတွေ တီးရင် ည ၁၁ နာရီခွဲလောက်မှာ သီချင်းထဲကနေ ဆွေမျိုးတစ်ဦးရဲ့ အမည်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ထည့်သွင်းသီဆိုလာပါတယ်။ အဲဒီအခါ ထိုသူမှ ထပြီး ကရပါတယ်။ ဆွေမျိုးတွေက အားပေးကြတာပါ။ ဆွေမျိုးအားလုံးကို ခေါ်တာပါ၊ တကယ့်မိသားစုချစ်ခင်ဖွယ်အရာသာကိုရရှိပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့အဖေက ကျွန်တော့ထံ လာပြီး ပိုက်စံ ခေါက်ထားတာလေး လာပေးပါတယ်။ “မင်းကရတဲ့ အလှည့်ကျရင် သီချင်းဆိုနေတဲ့သူ ဘေးကို ဒီပိုက်စံ ပြစ်ပေးလိုက်”တဲ့။ အဲဒီအခါမှ သီချင်းနဲ့ ခေါ်လို့ ထတဲ့သူများ ပိုက်စံ ပြစ်ပေးတာကို သတိပြုမိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အသက်ကြီးကြီး အဒေါ်တွေရဲ့ အမည်ကို ခေါ်တဲ့အခါမှာတော့ သူမရဲ့ သားတွေ၊ ချွေးမတွေကပါ ဝိုင်းကပေးကြတာက မိသားစု ပျော်ရွှင်ဖွယ် အတိပါပဲ၊ အချို့ဆိုမိသားစုကြီးတော့ သူတို့တွေအုပ်စုလိုက်ထကကြသည်မှာ ပီတိဖြစ်ဖွယ်အတိပင်၊ ထိုည တီးဝိုင်းကတော့ ပိုက်စံ အတော်ကို ရမယ် ထင်ပါတယ်။
အဲ့ဒီအစီအစဥ်ပြီးရင်တော့ ကဝါလီပျောက်၊ Bollywood ခေါက်ပြီး DJ ရောက်ပါပြီ မနေက် ၂ နာရီခန့်ဖြစ်ပါပြီ၊ အားလုံးထကသူက ၊ ပြန်တဲ့လူပြန်ကြ ၊ ကျွန်တော်တို့ ညီအကိုတွေက နောက်ထပ်အကြံတစ်ခုခုဖန် တကယ့်ကို ပျော်စရာအတိပါ။
နောက်တစ်ခုကတော့ သတို့သမီးအိမ်သို့ သတို့သား၊ သတို့သား မိသားစုနဲ့ ဆွေမျိုးများ သွားရောက်တဲ့ပွဲပါ။ ဒါကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ? သတို့သားကလည်း အခြံအရံ အတော်ကောင်းကောင်း၊ လက်ဆောင်ပစ္စည်း အများကြီးနဲ့၊ ဆွေမျိုးစုံလင်၊ ညစာနှင့် ဂီတဖျော်ဖြေပွဲလို့ ခေါ်ရမလား? အဲဒီအထိ မထူးမဆန်းပါဘူး။ ထူးဆန်းတာက သီဆိုတဲ့ ကဗျာ၊ လကာတွေထဲမှာပါ။
ဥပမာ— သတို့သားအဖေက နာမည်ကြီး ကန်ထရိုက်တာ ဆိုပါတော့။ သူတို့ဆိုတဲ့ သီချင်းကဗျာ၊ လကာသီချင်းထဲမှာ “ဘီလပ်မြေမပါ… သဲကမ္ဘာ… ဘယ်သူ ဆောက်တဲ့ တိုက်တွေပါ” တို့… ယောင်္မတွေကိုလည်း “ဖင်ကောက်တယ်၊ နှုတ်ခမ်းထော်တယ်၊ အားပါးပါးဆုံ”လို့ တီးတဲ့ တီးချက်တွေက စိတ်ကောက်လို့ကောက်၊ ထပြန်မယ်လုပ်သူလုပ်။
မပူပါနဲ့။ ဒီသတို့သမီးနဲ့ အမျိုးတွေက သတို့သားအိမ် လာတဲ့အခါမှာလည်း သတို့သား အမျိုးတွေက အထက်ပါနည်းအတိုင်း ကဗျာ၊ လကာနဲ့ တီးပါတယ်။ တကယ့်ကို နားမလည်နိုင်၊ အချစ်ကြမ်းတဲ့ မင်္ဂလာဆောင် အချစ်စမ်းပွဲ နည်း တစ်ခုပါပဲ။
အဲ့ဒါတွေကို ခေတ်အမြင်၊ အကောင်းမြင်တဲ့ စိတ်နှင့်ကြည့်မည်ဆိုပါက Ice Breaking အေးခဲနေတဲ့ နှစ်ဖက်မိသားစုမှာ ဟန်ဆောင်မှုကင်းကင်း၊ ကြည်ဆယ်ကြတယ်လို့မြင်ကြည့်မယ်ဆိုလျင် အလွန် သင့်မြတ်လှပါတယ်။
အဲ့ဒါတွေကို ခေတ်အမြင်၊ အကောင်းမြင်တဲ့ စိတ်နဲ့ ကြည့်မည်ဆိုပါက Ice Breaking—အေးခဲနေတဲ့ နှစ်ဖက်မိသားစုမှာ ဟန်ဆောင်မှုကင်းကင်း၊ ကြည်နူးစွာ ကြည်ဆယ်ကြတယ်လို့ မြင်ကြည့်မယ်ဆိုလျင် အလွန် သင့်မြတ်လှပါတယ်။

အောင်မျိုးလွင် ( အဂ္ဂ )

ငါးဖမ်းလှေဆောက် ကျွန်တော်မှတ်မိသလောက်

ငါးဖမ်းလှေဆောက်
ကျွန်တော်မှတ်မိသလောက်
၁၉၉၈ ခုနှစ်ခန့်က အခြေအနေနှင့် အခြေခံအဆင့်ဆင့်
မြန်မာပြည်မှာ ငါးဖမ်းလှေဆောက်လုပ်တဲ့ အဆင့်များမှာ -
( ၁ ) ဒေါပုံရှိ ရေကြောင်းဦးစီး အင်ဂျင်နီယာဌာန (ကျွန်တော်တို့အချိန်ကတော့ ဦးမြ) ထံမှ လှေပုံစံဆွဲပြီး ရေကြောင်းပို့ဆောင်ရေးညွှန်ကြားမှုဦးစီးဌာန (DMA) ထံမှ ခွင့်ပြုချက်ယူပါတယ်။

( ၂ ) သစ်တောဦးစီးဌာနတွင် သစ်သားလှေဖြစ်သည့်အတွက် သစ်ထုတ်လုပ်ခွင့်၊ ဝယ်ယူခွင့်၊ သစ်မျောစာထုတ်ယူပါတယ်။ (ရောင်းစားပါတယ် မသုံးပါဘူး) ခိုးသစ်ဖြင့်ဆောက်ပါတယ်။

( ၃ ) ဆောက်လုပ်ခြင်းအဆင့်ဆင့်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ရေကြောင်းဦးစီးဌာနသို့ သတင်းပို့တင်ပြရပါတယ်။

( ၄ ) နယ်စပ်ကုန်သွယ်ရေး သွင်းကုန်လိုင်စင်ဖြင့် ရနောင်းဘက်မှ မိမိလှေ၊ ဥပမာ ဒရွတ်ဆွဲလှေ၊ ၃၅ ပေ၊ GRT ၈၀ ဆိုပါက Cummins အင်ဂျင် K19 စီးရီးထဲမှ မြင်းကောင်ရည် ၆၀၀ - ၁၀၀၀ အင်ဂျင်နှင့် ရေကြောင်းသွား၊ ငါးကြည့်စက်နှင့် လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများ သွင်းပါသည်။

( ၅ ) အားလုံးတပ်ဆင်လို့ ပြီးရင်တော့ ရန်ကုန်သို့ မောင်းနှင်လာပြီး၊ LSA လို့ခေါ်တဲ့ Life-Saving Appliances အသက်ကယ်ဖောင်၊ အကျီ၊ မီးသတ်ဆေးဘူး စသည်ဖြင့် လိုအပ်ချက် အမျိုး ၂၀ လျှောက်ကို ငှားရမ်းတပ်ဆင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ မတပ်ကြပါဘူး။ ငှားတဲ့နေရာလည်း ရှိတယ်၊ သူတို့ပစ္စည်းတွေမှာ မိမိတို့လှေအမည်ရေးပြီး လာပေးထားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

( ၆ ) ပြီးလျှင်တော့ ရေကြောင်းဦးစီးဌာနမှ စစ်ဆေးမည့် ဆိပ်ကမ်းသို့ မောင်းနှင်ပြီး အစစ်ဆေးခံပြီးပါက လှေဂရန်ရပါသည်။ Captain ကျော်ဇေယျ မရှိတော့လျှင် အတော်ကောင်းပါတယ်။

( ၇ ) အထွေထွေ ရေကြောင်းဆက်သွယ်ရေးသုံး ရေဒီယိုစနစ်များ (SSB/VHF) အတွက် ငါးလုပ်ငန်းဦးစီးဌာန၏ ထောက်ခံချက်ဖြင့် ပို့ဆောင်ရေးညွှန်ကြားမှုဦးစီးဌာနနှင့် ဆက်သွယ်ရေးညွှန်ကြားမှုဦးစီးဌာန (PTD) တို့၏ ခွင့်ပြုချက်/လိုင်စင် ရယူရပါသည်။

( ၈ ) လှေဂရန်ရပါက ငါးလုပ်ငန်းဦးစီးဌာနတွင် ငါးဖမ်းခွင့်လိုင်စင် လျှောက်ရပါတယ်၊ လျှောက်ထားတဲ့အခါ ဘဏ်ငွေသွင်းခွင့်ရပြီဆိုပါက လိုင်စင်ဌာနတွင် လိုင်စင်ထုတ်တဲ့အဆင့်သို့ ရောက်ပါပြီ။
( ၉ ) ငါးဖမ်းလိုင်စင်ရပြီဆိုလျှင်တော့ ငါးဖမ်းပိုက်၊ လှေသား၊ ရိက္ခာ၊ ဆီ၊ ရေခဲ တင်ပြီး ပင်လယ်ပြင်ထွက်ပါသည်။

ဒါက အတော်ရိုးသားတဲ့ အဆင့်ဆင့်လုပ်ဆောင်ပုံပါ၊ နောင် အုံဖွလုပ်နည်းများ ရေးပေးပါ့မယ်။ လက်ရှိမြန်မာ့ပင်လယ်ပြင်မှာ လက်ရှိငါးဖမ်းလှေ ထက်ဝက်ကျော်မှာ အထက်ပါအတိုင်း အပြည့်အဝမဟုတ်ပါ၊ "အုံဖွ" ဆိုပြီး လှေဖြစ်သွားတာပါ။

ငါးဖမ်းလှေပေါ် ရောက်နေစဉ် မန်နေဂျာတစ်ယောက်အနေဖြင့် အလေ့အကျင့်လုပ်သင့်သည့် ကိစ္စမှာ အင်ဂျင်မှရေထွက်သံ တရှဲရှဲကို နားထဲမှာ မှတ်မိနေအောင် လုပ်ထားပါ၊ မိမိလှေပေါ်ရှိလျက် အင်ဂျင်မှရေထွက်သံ ပျောက်ပြီး အင်ဂျင်ရပ်သွားလျှင် မန်နေဂျာတစ်ယောက်လုံး လှေပေါ်ရှိပြီး ဖြစ်လျှင် အလွန်ရှက်စရာကောင်းပါတယ်။ ခွမ်းညက်တာ၊ ပိုက်ပျက်တာ ကိုယ်လိုက်ထိန်းလို့ရသည့် ကိစ္စမဟုတ်ပါ။ အင်ဂျင်အသံပြောင်းသွားတာ မသိဘူးတော့ မလုပ်မိစေနဲ့။

https://www.facebook.com/john.agga.us/posts/pfbid037bBwnfdNhZdYdNjB5h9zqk6HNfJEaC3MKYSsXTtADw9EPhAHHqq1nP6KDQMGRs4Rl

အောင်မျိုးလွင် (အဂ္ဂ)
ဖုကျက်ကန် ผู้จัดการ

Judson ခေါ် ယုဒသန်

မြန်မာဘာသာပြန် သမ္မကျမ်းစာသည် အင်္ဂလိပ်ဘာသာမှ တိုက်ရိုက်ပြန်ဆိုထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းအတွက် ဟေဗြဲဘာသာ (Hebrew) နှင့် ဓမ္မသစ်ကျမ်းအတွက် ဂရိဘာသာ (Greek) ကို အခြေခံ၍ ဘာသာပြန်ဆိုထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အင်္ဂလိပ်ဘာသာတွင် “j” ဖြင့် ထွက်သောအသံကို “ဂျ” ဟု မပြန်ဆိုဘဲ၊ မူရင်း ဟေဗြဲ/ဂရိ အသံထွက်နှင့် ပိုမိုနီးစပ်သည့် “ယ” အသံဖြင့် ပြန်ဆိုထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် အင်္ဂလိပ်တွင် Jesus, John, Jerusalem, Jordan ဟု ရေးသားသော်လည်း၊ မြန်မာသမ္မကျမ်းစာတွင် ယေရှု၊ ယောဟန်၊ ယေရုရှလင်၊ ယော်ဒန် စသည်ဖြင့် “ယ” အက္ခရာကို အသုံးပြုထားသည်။ ယင်းသည် အင်္ဂလိပ်အသံထွက်ကိုသာ လိုက်၍ပြန်ဆိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ မူရင်းဘာသာများရှိ အမည်အသံထွက်ကို ရည်ညွှန်းထားခြင်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြသနေသည်။

Judson ကို ယုဒသန် ဟု ခေါ်ဆိုရေးသားခဲ့ခြင်းကိုလည်း ကြည့်နိုင်သည်။ ဤနေရာတွင် Jordan အမည်၏ မူရင်း ဟေဗြဲအသုံးအနှုန်း Yardēn — မြန်မာလို ယော်ဒန်မြစ် — ကဲ့သို့ “ယ” အသံဖြင့် အစပြုသည့် မူရင်းအသံစနစ်ကို ယူဆောင်ထားဟန်ရှိသည်။

ထို့ပြင် မြန်မာဘာသာသို့ သမ္မကျမ်းစာပြန်ဆိုမှုသည် အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများအတွင်း အစောပိုင်းကာလကပင် ပေါ်ထွန်းခဲ့သော ဘာသာပြန်လုပ်ငန်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည်ဟု မှတ်သားရသည်။ အိန္ဒိယနှင့် တရုတ်ဘာသာပြန်များနောက်တွင် မြန်မာဘာသာပြန် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ထိုင်းဘာသာအပါအဝင် အခြားဒေသဘာသာပြန်များလည်း နောက်ပိုင်းတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ကျွန်တော် မှတ်သားမိသလောက် မြန်မာဘာသာပြန်သည် အိန္ဒိယဘာသာပြန်ထက် နှစ် ၄၀ ခန့်နောက်ကျပြီး၊ တရုတ်ဘာသာပြန်ထက် နှစ် ၂၀ ခန့်နောက်ကျသော်လည်း၊ ထိုင်းဘာသာပြန်ထက် လေးနှစ်ခန့် စောခဲ့သည်ဟု ယူဆရသည်။

Ref and Power by https://www.perplexity.ai/

အောင်မျိုးလွင် (အဂ္ဂ)