The Essence of Dignity

 

The Essence of Dignity

By Aung Myo Lwin (Agga)

Dignity is a value beyond price. It is not reserved for the elite; it exists across every spectrum of society—from the most humble worker to the wealthiest tycoon and the leaders of nations. Even in the underworld, there is a concept of 'honor among thieves.' But how do we truly define dignity?

In my view, dignity is the inherent right to be respected as a human being, combined with the courage to stand firmly by one’s principles and moral integrity, regardless of the circumstances.

Dignity in Practice: The "Unwritten Line"

Dignity is best observed not in what we possess, but in the lines we refuse to cross. We see it when:

• The Thief refuses to steal from the poor or a widow.

• The Judge remains impartial, unswayed by pressure or bribery.

• The Soldier refuses to turn their weapons against the people they are sworn to protect.

• The Watchman chooses loyalty over a bribe, refusing to collude with criminals.

These actions are the result of injecting self-worth and mindfulness into our existence. Money, power, and skill are not dignity; they are merely tools. Dignity is the defining quality—the "moral adjective"—that emerges from how we choose to behave with the tools we have.

One can be highly educated yet arrogant, or highly skilled yet disrespectful. True dignity is recognized instinctively by others when they see a person consistently choosing character over ego.

Humanity and Dignity: Even Toward an Enemy

If you possess true human dignity, you must be able to recognize the humanity in others—even in an enemy.

Consider the treatment of those who have committed the most heinous crimes. In a civilized society, we distinguish the punishment from the person’s basic humanity. Allowing a death row inmate a final meal, the right to wear their own clothes, a final meeting with loved ones, and the systematic return of their remains to their family are not acts of weakness. They are proof of our own dignity. It shows that while we punish the crime, we do not abandon our own humanity in the process.

The Bottom Line

"The foundation of dignity is the intersection of self-respect and the unwavering commitment to treat every other person as a human being."

Respectfully,

Aung Myo Lwin (Agga)

Distinguish the Person from the Policy

 

Distinguish the Person from the Policy

---

This is a story about a life caught between personal conviction and human connection.

I was born and raised within the elite social circles of the Myanmar Socialist Programme Party (BSPP) era, surrounded by high-ranking officials and their families. However, my worldview shifted in the seventh grade. After reading about the "Bourgeois Revolution" in my history book, I realized that the government’s official philosophy—the "System of Correlation of Man and His Environment"—was nothing more than empty rhetoric. Despite being a direct beneficiary of that privileged world, I chose my convictions over comfort. I left my home, moved into the Thayet Taw Monastery, and joined the movement against the regime.

One defining moment occurred when the "People’s Pearl and Fishery Enterprise" was besieged by protesters. Among those trapped inside were Director General Major Han Tun and Director Major Myint Lwin—men I had grown up respecting as uncles. Using our influence as student leaders in Ahlone Township, my comrades and I provided them with a security detail and brought them safely to my own home.

In that moment, I lived the lesson that would define my life: You must distinguish the person from the policy. It was a complicated reality; at that time, my own father was the Party Chairman of Kyauktada Township and a Director at the Department of Fisheries.

After the 1988 uprising, I faced intense suspicion from my fellow revolutionaries. While serving on the Western District Security and Organizing Committee, Military Intelligence contacted my father to summon me for a meeting. When I later discovered exactly who within my own movement had informed on me, the sense of betrayal was so profound that I had to step away from activism for a time.

That pain still resurfaces today. Based on everything I have endured, I want to emphasize to those in the current revolution: Distinguishing "the person" from "the system" is vital. I say this because I see the current military regime attempting to use these same psychological traps to sow distrust against leaders like Captain Nay Myo Zin and several of my friends.

History shows us that even in the heat of war, humanity can survive:

• In Myanmar: Before the 1963 peace talks, when rebel leader Thakin Than Tun fell ill in the jungle, his rival General Ne Win had life-saving medicine dropped to him by plane.

• In the U.S. Civil War: President Abraham Lincoln famously visited wounded Confederate soldiers in hospitals. He didn’t view them as enemies to be hated, but as brothers who had lost their way.

• In World War I: During the 1914 "Christmas Truce," German and British soldiers stepped out of their trenches into "No Man’s Land." They traded gifts, sang carols, and played soccer. Their commanders ordered them to kill, but the men chose a moment of peace as fellow human beings.

In the current civil war in Myanmar, I stand firmly with the resolve to fight until the end. Yet, my heart is heavy. Among the new generation of officers on the opposing side, I see faces I watched grow up. For me, this war feels like being forced to amputate one's own hand to save the body. It is a necessary struggle, but the pain is deeply personal.

"လူ" နှင့် "မူ" ခွဲမြင်ပါ

"လူနှင့်မူ ခွဲမြင်ပါ"
=============

ယုံကြည်ချက်နဲ့ ခင်မင်ပတ်သက်မှုကြားက ဘဝအကြောင်းပါ။

ကျွန်တော်ဟာ မဆလခေတ် လူကြီးပိုင်းတွေနဲ့ ဌာနဆိုင်ရာ အကြီးအကဲ မိသားစုအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ ၇ တန်း သမိုင်းသင်ခန်းစာမှာ 'ဘူဇွာတော်လှန်ရေး' အကြောင်း ဖတ်မိပြီးတဲ့နောက် မဆလရဲ့ 'အညမည သဘောတရား' ဆိုတာ စကားလုံးတွေသက်သက်ပဲဆိုတာ လက်တွေ့မျက်မြင် သိရှိခဲ့ရပါတယ်။

ထိုအသိုင်းအဝိုင်းကနေ အကျိုးခံစားခွင့်ရှိသူ ဖြစ်လင့်ကစား၊ မိမိယုံကြည်ချက်အတွက် အိမ်ကနေဆင်းပြီး သရက်တောကျောင်းတိုက်မှာ နေထိုင်ကာ အစိုးရကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သူပါ။

'ပြည်သူ့ပုလဲနှင့် ရေလုပ်ငန်း' အဝိုင်းခံရစဉ်ကလည်း ဦးဆောင်ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ဗိုလ်မှူးဟန်ထွန်း၊ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဗိုလ်မှူးမြင့်လွင်နှင့် မိမိဦးလေးကဲ့သို့ ခင်မင်ရသူများကို မိမိတို့ အလုံမြို့နယ် ကျောင်းသားအင်အားနဲ့ လုံခြုံရေးပေးပြီး ကျွန်တော့်အိမ်ကို ခေါ်ဆောင်ပေးခဲ့ပါတယ်။

မိမိရဲ့ အခြေအနေအရ 'လူနှင့်မူ' ခွဲမြင်တတ်ဖို့ ဘဝပေးသင်ခန်းစာအဖြစ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာပါ။ ထိုအချိန်က ကျွန်တော့်အဖေဟာ အမှတ်မမှားရင် ကျောက်တံတားမြို့နယ် ပါတီဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သလို ငါးလုပ်ငန်းဦးစီးဌာနက ညွှန်ကြားရေးမှူး တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်ဟာ ၈၈ နောက်ပိုင်းမှာ တော်လှန်ရေးရဲဘော်ရဲဘက်တွေရဲ့ အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတွေကို အများကြီး ခံခဲ့ရပါတယ်။ မြေအောက်တော်လှန်ရေးကာလ၊ အနောက်ပိုင်းခရိုင် လုံ/စည်း တာဝန်ယူစဉ်မှာ ထောက်လှမ်းရေးက ကျွန်တော့်ဖခင်ဆီ သတင်းပေးပြီး ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အကြောင်း ဘယ်သူတွေ သတင်းပေးတယ်ဆိုတာပါ သိလိုက်ရတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော် ကာလတစ်ခုအထိ လက်ရှောင်ခဲ့ရပါတယ်။

ဒီခံစားချက်ကြီးက ယနေ့တိုင် ခဏခဏ သက်ရောက်လေ့ရှိပါတယ်။ ဒီသင်ခန်းစာအရ လက်ရှိတော်လှန်ရေးမှာလည်း 'လူ' နဲ့ 'မူ' ကွဲပြားစွာ ခွဲခြားနားလည်ဖို့ အလွန်အရေးကြီးပါကြောင်း အထူးအသိပေးချင်ပါတယ်။ ဒီအချက်ကို ပြောရတာကတော့ လက်ရှိစစ်အုပ်စုဟာ ဗိုလ်ကြီးနေမျိုးဇင်နဲ့ အချို့သော ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေကို ထိုသို့သော အကွက်ထဲ ဆွဲထည့်ဖို့ ကြိုးစားနေကြောင်း သိလာရလို့ပါ။

လူနှင့်မူခွဲပြီး စည်းရုံးတာကို တကယ့်ကို ကျင့်သုံးခဲ့တဲ့ သာဓကတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။

ဥပမာ - ၁၉၆၃ ခုနှစ် ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးပွဲ ကာလမတိုင်ခင်နဲ့ ကာလအတွင်းမှာ သခင်သန်းထွန်း နေမကောင်းဖြစ်ချိန် ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းက ဆေးဝါးတွေကို လေယာဉ်နဲ့ ချပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ဖြစ်စဉ်မျိုး ရှိခဲ့ပါတယ်။

အမေရိကန် ပြည်တွင်းစစ်ကာလမှာလည်း အေဘရာဟမ် လင်ကွန်းဟာ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ရန်သူတောင်ပိုင်းတပ်သားတွေကို ဆေးရုံတွေမှာ သွားရောက်ကြည့်ရှုလေ့ရှိပြီး ၎င်းတို့ကို ရန်သူလို့မမြင်ဘဲ လမ်းမှားရောက်နေတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေလို ဆက်ဆံခဲ့ပါတယ်။

၁၉၁၄ ခုနှစ်ကလည်း ဂျာမန်တပ်တွေနဲ့ ဗြိတိန်တပ်တွေဟာ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာက "No Man's Land" လို့ခေါ်တဲ့ ကြားနယ်မြေမှာ ဆုံတွေ့ကြပြီး လက်ဆောင်တွေလဲလှယ်တာ၊ အတူတူ သီချင်းဆိုတာနဲ့ ဘောလုံးကစားတာတွေ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ စစ်ဦးစီးချုပ်တွေက မူဝါဒအရ တိုက်ခိုက်ခိုင်းပေမဲ့ စစ်သားတွေက "လူ" အချင်းချင်းအဖြစ် ခေတ္တငြိမ်းချမ်းရေး ယူခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ယနေ့ မြန်မာ့ပြည်တွင်းစစ်မှာ အပြီးတိုင်တိုက်ဖို့သာ ဆန္ဒပြုရပ်တည်ရသော်လည်း ရင်ထဲမှာတော့ မသက်သာလှပါ။ လက်ရှိ တက်လာတဲ့ လူငယ် G1 (စစ်ဦးစီးအချို့သည် မိမိရှေ့မှာ ကြီးလာသူအချို့ ပါဝင်နေပါသည်)။ ဒီတော့ ပြည်တွင်းစစ်ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ပုပ်နေတဲ့ ကိုယ့်လက်ကို ကိုယ်ပြန်ဖျက်ရသလိုမျိုး အလွန်နာကျင်ရပါတယ်။

https://koagga.blogspot.com/2026/04/distinguish-person-from-policy.html

အောင်မျိုးလွင်

 

Millionaires from Birth

It is true. If you are a Myanmar citizen born and living in Myanmar, do not forget that you have been a Myanmar Kyat billionaire since birth. In fact, you are already wealthy, possessing between 1 billion and 8 billion Kyats.

Don’t believe it? If you don’t, try going to Thailand or India to sell a kidney. In Thailand, you could get around 800 Lakhs (up to 80 million Kyats), and in India, around 180 Lakhs (18 million Kyats). That is why I call you a millionaire.

What is truly heartbreaking is that within our Myanmar families, people are now actually selling their kidneys. Our lives have fallen so deeply into poverty. Have you noticed? Selling one's own flesh and blood is no longer just about young Myanmar daughters becoming victims of the country’s poverty—forced into becoming illegal mistresses or sex workers.

Now, people are literally cutting open their chests to sell their livers and kidneys through brokers. They do this just to afford a small shelter for their families, to buy back farmland seized by the military, or because they were forcibly evicted by municipal authorities and left homeless. Amidst all this, sons are being forced back into the military as deserters or are dying because of the war... What more evidence is needed to show that all of this is happening solely because of the military group's desire for absolute power? Please, tell me.

With tears of deep sorrow, let me say... "We are millionaires."

 

မွေးကတည်းက မီလီယံနာ

ဟုတ်ပါတယ်၊ သင်ဟာ မြန်မာလူမျိုးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မြန်မာနိုင်ငံမှာ မွေးဖွားနေထိုင်သူ မှန်ကန်ပါက မွေးကတည်းက မြန်မာငွေ ဘီလီယံနာတစ်ဦးဆိုတာ မမေ့လိုက်ပါနဲ့။ အမှန်ပါပဲ၊ သင်ဟာ မြန်မာငွေ အနည်းဆုံး ၁ ဘီလီယံကနေ ၈ ဘီလီယံအထိ ချမ်းသာပြီးသားသူပါ။

မယုံဘူးလား? မယုံရင် ထိုင်းတို့၊ အိန္ဒိယတို့မှာ ကျောက်ကပ်သွားရောင်းကြည့်လိုက်ပါ။ ထိုင်းမှာဆိုရင် မြန်မာငွေ သိန်း ၈၀၀ ခန့် (၈၀ မီလီယံအထိ ပေါက်ဈေးရှိနိုင်ပြီး) အိန္ဒိယမှာဆိုရင် သိန်း ၁၈၀ ခန့် (၁၈ မီလီယံ) ရရှိနိုင်တာကြောင့် သင့်ကို မီလီယံနာတစ်ယောက်လို့ ပြောရတာပါ။

တကယ့်ကို စိတ်မကောင်းစရာကတော့ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာမိသားစုတွေထဲမှာ မိမိရဲ့ ကျောက်ကပ်ကို တကယ်ကြီး ထုတ်ရောင်းနေကြရပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဘဝတွေ ဆင်းရဲတွင်းနက်နေတာ အဲ့ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေပါပြီ။ သင် သတိပြုမိရဲ့လား? အသွေးအသား ရောင်းစားတယ်ဆိုတာမှာ ကိုယ့်မြန်မာသမီးပျိုတွေ တိုင်းပြည်ဆင်းရဲမှုရဲ့ သားကောင်ဖြစ်ရပြီး တရားမဝင် မယားငယ်အဖြစ် လုပ်ကိုင်ရတာ၊ ပြည့်တန်ဆာအဖြစ် အသက်မွေးရတာတင် မဟုတ်တော့ပါဘူး။

တကယ့်ကို အသည်းတွေ၊ ကျောက်ကပ်တွေကို ထုတ်ရောင်းပြီး မိသားစုအတွက် အရိပ်တစ်ခုစာ၊ တပ်က သိမ်းသွားလို့ ပြန်ဝယ်ရတဲ့ လယ်မြေအတွက်၊ ဒါမှမဟုတ် စည်ပင်က အတင်းဖယ်ခိုင်းလို့ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဘဝမှာ ပွဲစားနဲ့ချိတ်ပြီး ရင်ဘတ်ကို တကယ်ခွဲ၊ အသည်းနဲ့ ကျောက်ကပ်ကို ပေးဆပ်နေရတဲ့ ဘဝတွေ ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒီကြားထဲ သားဖြစ်သူက တပ်ပြေးဖြစ်လို့ စစ်ထဲပြန်ပါသွားရတာ၊ စစ်ကြောင့် သေဆုံးရတာတွေ... ဒါတွေအားလုံးဟာ ဒီစစ်အုပ်စုရဲ့ အာဏာချုပ်ကိုင်လိုမှု တစ်ခုတည်းကြောင့် ဖြစ်နေရတာဆိုတာ ဘာနဲ့ သက်သေပြရပါဦးမလဲ? ပြောကြပါဦး။

ရင်နာလွန်းလို့ မျက်ရည်ကျပြီး ပြောပါရစေ... 'ငါတို့ဟာ မီလီယံနာတွေပါ'

 

America's Plan to Eradicate the Burmese Python

For decades, an army of invaders has occupied the Everglades wetlands of Florida. These invaders are none other than the Burmese Pythons that originated from our country.

Ever since a 1992 hurricane destroyed exotic pet shops and allowed them to escape, these snakes have become the "kings" of the wetlands. In this environment, they grow larger, thicker, and reproduce more rapidly than they do back in Myanmar. Local populations of rabbits, deer, and raccoons have practically vanished into their jaws. The U.S. government has paid bounties to professional snake hunters and organized annual "Python Challenges," yet these efforts have failed to curb the population. As the snakes multiply in the deep wild, the "Python Peril" has grown to the point where they are now even killing and eating alligators.

By 2026, the Americans have launched a counter-offensive using high technology. Rather than just searching on foot, they are deploying drones equipped with AI software. These drones can distinguish a snake’s camouflage in seconds and relay the GPS coordinates instantly. Furthermore, scientists can now analyze "environmental DNA" (eDNA) in the water to scientifically calculate exactly how many snakes are lurking in the area.

However, the most effective—and perhaps most daunting—measure is the "Genetic Solution." This isn't about shooting the snakes; it’s about severing their lineage. Scientists have genetically engineered male pythons to carry a "daughterless" gene. These engineered males are released into the wild to mate with local females. The resulting offspring will be exclusively male. Within one or two generations, there will be no females left in the wild, causing the Burmese Python to naturally go extinct on American soil.

The U.S. government is spending millions of dollars on this initiative. However, a significant concern remains: if these genetically modified snakes were ever to find their way back to their native lands, like Myanmar, it could lead to the extinction of the Burmese Python species globally.

Thus, while the 2026 plan to "eradicate the Burmese Python" is technologically feasible, the potential impact on the natural world remains an unnerving situation that must be monitored closely.

The Great Snake Nest Beneath Yangon 

မြန်မာ့စပါးအုံးကို မျိုးဖြုတ်မည့် အမေရိကန်၏ အကြံ

                

မြန်မာ့စပါးအုံးကို မျိုးဖြုတ်မည့် အမေရိကန်၏ အကြံ
============================
ဖလော်ရီဒါပြည်နယ်ရဲ့ Everglades ဆိုတဲ့ စိမ့်တောကြီးထဲမှာ အခုဆိုရင် ကျူးကျော်သူ စစ်တပ်ကြီးတစ်ခု ရောက်နေတာ ဆယ်စုနှစ်ချီနေပါပြီ။ အဲဒီကျူးကျော်သူတွေက တခြားသူတွေမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ဆီက ရောက်သွားတဲ့ မြန်မာ့စပါးအုံးမြွေ တွေပါပဲ။
၁၉၉၂ ခုနှစ် ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းတိုက်တုန်းက မြွေအရောင်းဆိုင်တွေ ပျက်စီးပြီး လွတ်ထွက်သွားရာကစလို့ အခုဆိုရင် အဲဒီစိမ့်တောကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သူတို့က "ဘုရင်" ဖြစ်နေကြပြီ။ ဒီမြွေတွေက မြန်မာပြည်မှာထက်တောင် ပိုကြီး၊ ပိုထွားပြီး ပိုမျိုးပွားလာကြတယ်။
ဒေသခံ ယုန်တွေ၊ သမင်တွေ၊ ရက်ကွန်းတွေဆိုတာ သူတို့ပါးစပ်ထဲမှာ အကုန်ပျောက်ကွယ်ကုန်ပြီ။ အမေရိကန်အစိုးရက မြွေဖမ်းသမားတွေကို လစာပေးပြီး ဖမ်းခိုင်းတယ်၊ ဆုကြေးတွေပေးတယ်၊ နှစ်စဉ် မြွေဖမ်းပြိုင်ပွဲတွေ လုပ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ မြွေတွေက တောနက်ထဲမှာ ပိုများလာပြီး အခုဆိုရင် မိကျောင်းတွေကိုပါ ပြန်သတ်စားတဲ့အထိ "စပါးအုံးအန္တရာယ်" က ကြီးထွားလာခဲ့ပါတယ်။
၂၀၂၆ ခုနှစ်မှာတော့ အမေရိကန်တွေက နည်းပညာနဲ့ တန်ပြန်တိုက်စစ် ဆင်လာပါပြီ။ အရင်လို တောထဲမှာ ခြေကျင်လျှောက်ရှာနေတာထက် AI Software တပ်ဆင်ထားတဲ့ ဒရုန်းတွေကို လွှတ်လိုက်တယ်။ ဒီဒရုန်းတွေက မြွေရဲ့ ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ထားတဲ့ အရောင်ကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ခွဲခြားနိုင်ပြီး GPS နဲ့ လှမ်းပို့ပေးလိုက်တာပါ။ ဒါ့အပြင် မြွေတွေရဲ့ DNA ကို ရေထဲမှာတင် စစ်ဆေးပြီး "ဒီနားမှာ မြွေတွေ ဘယ်လောက်ရှိလဲ" ဆိုတာကိုပါ သိပ္ပံနည်းကျ တွက်ချက်လာနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အထိရောက်ဆုံးနဲ့ အကြောက်ဆုံး အစီအမံကတော့ Genetic Solution လို့ခေါ်တဲ့ မျိုးဗီဇလက်နက်ပါပဲ။ ဒါဟာ မြွေကို သေနတ်နဲ့ပစ်တာ မဟုတ်ဘဲ မျိုးဆက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာပါ။ သိပ္ပံပညာရှင်တွေက မြွေအထီးတွေကို မျိုးဗီဇပြုပြင်ပြီး "အမ မွေးမလာနိုင်တော့တဲ့ မျိုးစေ့" ထည့်ပေးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီမြွေအထီးတွေကို တောထဲပြန်လွှတ်လိုက်မယ်။ သူတို့က တောရိုင်းထဲက အမတွေနဲ့ မိတ်လိုက်တဲ့အခါ မွေးလာတဲ့ မြွေလေးတွေက အကုန် "အထီး" တွေပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ မျိုးဆက်တစ်ခု၊ နှစ်ခု အကြာမှာတော့ အဲဒီတောထဲမှာ "အမ" ဆိုလို့ တစ်ကောင်မှ မကျန်တော့ဘဲ မြန်မာ့စပါးအုံးတွေဟာ အမေရိကန်မြေပေါ်ကနေ အလိုအလျောက် မျိုးသုဉ်း ပျောက်ကွယ်သွားမယ့် အစီအစဉ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီလုပ်ငန်းစဉ်အတွက် အမေရိကန်အစိုးရဟာ ဒေါ်လာသန်းပေါင်းများစွာ အကုန်အကျခံနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခုကတော့ ဒီလိုမျိုးဗီဇပြောင်းထားတဲ့ မြွေတွေဟာ မြန်မာနိုင်ငံလိုမျိုး သူတို့ရဲ့ မူရင်းဇာတိမြေတွေကို ပြန်ရောက်သွားခဲ့ရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးက စပါးအုံးမြွေတွေပါ မျိုးသုဉ်းသွားနိုင်တဲ့ စိုးရိမ်ရမှုတွေလည်း ရှိနေပါတယ်။
ဒါကြောင့် ၂၀၂၆ ခုနှစ်မှာ "မြန်မာ့စပါးအုံးကို မျိုးဖြုတ်မယ့် အစီအစဉ်" ဟာ နည်းပညာအရ အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိနေပေမဲ့၊ သဘာဝတရားကို ဘယ်လောက်အထိ ထိခိုက်မလဲဆိုတာကတော့ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ စောင့်ကြည့်ရဦးမယ့် အခြေအနေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ရန်ကုန်မြို့အောက်က မြွေသိုက်ကြီး
https://www.facebook.com/john.agga.us/posts/pfbid02yN64bad8LMgnEQbqcBFw6duxqqu36ADBFNBjYbb1YGP2EmxWWKQPVF3Nd3VSkD4fl

The White House Correspondents' Dinner (WHCD) on the night of April 26, 2026

Listen to the 'bang... bang... bang...' in the video and watch the incident about twice while counting 'one, two, three' consecutively. 

When providing security for a head of state, actions like covering-and-firing, shielding, extraction, and counter-attacking should be executed within 3 seconds. In any active incident, one should shield the target and return fire; using ballistic shields to cover and conceal the target prevents follow-up attacks and obscures the enemy's view. Extracting the target from the scene is one of the best security measures, and moving them into a secondary security perimeter should be a standard defense protocol.

In this current incident, seeing the President being evacuated on camera shows he was completely unprotected; he was still vulnerable to two more potential shooters. Secondly, during the extraction, the President was pulled from behind. He had no cover in the line of fire; if someone had fired, the security personnel would have actually been using the President's body as a shield.

It was a total mess; the visible security perimeter was completely disorganized. There was no movement for 20 seconds; only at the 17-second mark after the shots was there someone providing cover in front. Looking at the inadequate extraction method at the 40-second mark, even an ordinary person like me can see this. It shouldn't have happened. There is only one final question left: was it staged? A 'staged event' at a media gathering is just too obvious."

Gemini AI Review

Your observation aligns closely with the fundamental principles of military and civil VVIP Protection. Based on the points you highlighted, here is a professional critique:

1. Response Time As you mentioned, 3 seconds is the "Golden Time" in VVIP Protection. Upon hearing gunfire, "Cover and Evacuate" must be performed immediately. A delay of 17 to 20 seconds is a massive breach of Standard Operating Procedure (SOP).

2. "Body Cover" and "Line of Fire" Security officers (bodyguards) must be "The Bullet Catchers." This means they must completely shield the VVIP with their own bodies. As you noted, placing the VVIP in front while pulling from behind—effectively using the VVIP as cover—is a critical failure in security tactics.

3. Exfiltration without Cover When moving a VVIP, security teams should surround them in a "Diamond" or "Box Formation" to shield them from all sides. The fact that the VVIP’s head and chest remained exposed on camera gave an opening for a follow-up attack.

4. On the Possibility of a "Staged Incident" Your suspicion is logical given the security lapses. However, from a professional perspective, there are two other possibilities:

• Incompetence: The security team might be skilled in routine settings but "froze" during a real-world high-stress situation due to poor training.

• Complacency: They may have assumed there was no real threat, leading to a relaxed security perimeter and slow reaction times.

၂၀၂၆ ခုနှစ် ဧပြီလ ၂၆ ရက်နေ့ညက White House Correspondents' Dinner (WHCD)

                    

ဗီဒီယိုမှာ ဖောင်း.....ဖောင်း.......ဖောင်း .ကြားသည်နှင့် တစ် -နှစ် -သုံး ဆက်တိုက်ရည်တွက်ရင်း ဖြစ်စဥ်ကို ၂ ကြိမ်ခန့်ကြည့်လိုက်ပါ ။
" နိုင်ငံတော်အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ကို လုံခြုံရေးပေးတဲ့နေရာမှာ ကာပစ်၊ ကာပေး၊

ဆွဲထုတ်၊ တန်ပြန်၊ ဒီအဆင့်လောက်ကို ၃ စက္ကန့်အတွင်း Action လုပ်နိုင်သင့်တယ်၊ တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ရှားဖြစ်စဉ်မှာ ကာကွယ်ပြီး ပြန်ပစ်မယ်၊ ကျည်ကာပြားတွေနဲ့ ကာရံဖုံးကွယ်ခြင်းဖြင့် ဒုတိယ၊ တတိယ ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ် အမြင်ကွယ်စေမယ်၊ နေရာမှ ဆွဲထုတ်ခြင်းဟာ အကောင်းဆုံး လုံခြုံရေးအကာအကွယ်တစ်ခု ဖြစ်သလို ဒုတိယအဆင့် လုံခြုံရေးစည်းထဲကို ခေါ်ဆောင်နိုင်ခြင်းဟာ အလွန်ကောင်းတဲ့ ကာကွယ်ရေးစနစ် ဖြစ်သင့်တယ်၊
အခုဖြစ်စဉ်မှာ သမ္မတကို ခေါ်ထုတ်သွားတာ ကင်မရာမှာ မြင်တွေ့နေရတာကိုက အကာအကွယ်မဲ့နေတယ်၊ နောက်ထပ် သေနတ် ၂ ခုလောက်က ပစ်လို့ ရနေတယ်၊ ဒုတိယ သမ္မတကို ဆွဲထုတ်တဲ့နေရာမှာ သမ္မတရဲ့ အနောက်ကနေ ဆွဲထုတ်တယ်၊ ပစ်ကွင်းမှာ သမ္မတ အကာအကွယ်မရ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ပစ်လိုက်ရင် လုံခြုံရေးသမားဟာ သမ္မတ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အကာအကွယ် ပြန်ရနေတယ်၊
တကယ်ကို တလွဲ၊ လုံးဝ မြင်ရတွေ့ရတဲ့ လုံခြုံရေးစည်းက ပုံစံမကျဘူး၊ ပစ်ခတ်သံကြားပြီး 17 စက္ကန့် မှ ရှေ့မှာတစ်ယောက် ကာတယ် စက္ကန့် ၂၀ အထိ လုံခြုံရေး လှုပ်ရှားမှုမရှိ၊ စက္ကန့် ၄၀ မှာမှ အကာအကွယ် လုံလောက်မှုမရှိ ဆွဲထုတ်တဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ ကျုပ်လို သာမန်လူတစ်ယောက် အနေနဲ့တောင် ဒီလို မြင်မိတယ်၊ မဖြစ်သင့်ဘူး။ နောက်ဆုံးမေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခုပဲကျန်တယ်၊ လုပ်ပွဲလား? မီဒီယာပွဲမှာ လုပ်တဲ့ လုပ်ပွဲကြီးက ရိုးလွန်းအားကြီးတယ်၊
Gemini Ai Review
============
သင်၏ ရှုမြင်သုံးသပ်ချက်သည် စစ်ဘက်နှင့် အရပ်ဘက် လုံခြုံရေး (VVIP Protection) ဆိုင်ရာ အခြေခံမူဝါဒများနှင့် အတော်လေး နီးစပ်မှုရှိပါသည်။ သင်ထောက်ပြထားသော အချက်များကို အခြေခံ၍ Professional ကျကျ ပြန်လည်ဝေဖန် သုံးသပ်ပေးပါမည်။
၁။ အချိန်နှင့် တုံ့ပြန်မှု (Response Time)
သင်ပြောသကဲ့သို့ ၃ စက္ကန့် ဆိုသည်မှာ VVIP Protection တွင် "Golden Time" ဖြစ်ပါသည်။ သေနတ်သံကြားသည်နှင့် Cover and Evacuate (ကာကွယ်ပြီး ဆွဲထုတ်ခြင်း) ကို ချက်ချင်းလုပ်ဆောင်ရပါမည်။ ၁၇ စက္ကန့်မှ ၂၀ စက္ကန့်အထိ ကြန့်ကြာနေခြင်းသည် လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ Standard Operating Procedure (SOP) အရ အလွန်ကြီးမားသော ပျော့ကွက် (Breach) ဖြစ်ပါသည်။
၂။ "Body Cover" နှင့် "Line of Fire"
လုံခြုံရေးအရာရှိ (Bodyguard) များသည် "The Bullet Catcher" များ ဖြစ်ကြရပါမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မိမိခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် VVIP ကို လုံးဝကွယ်ထားရမည် ဖြစ်သည်။ သင်ပြောသကဲ့သို့ VVIP ကို ရှေ့မှာထားပြီး အနောက်ကနေ ဆွဲထုတ်ခြင်း (သို့မဟုတ်) VVIP ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကာအကွယ်ယူသလို ဖြစ်နေခြင်းသည် လုံခြုံရေးပညာရပ်အရ Critical Failure (ဆိုးရွားသော ကျရှုံးမှု) ဖြစ်ပါသည်။
၃။ အကာအကွယ်မဲ့ ဆွဲထုတ်ခြင်း (Exfiltration without Cover)
VVIP ကို နေရာမှ ရွှေ့ပြောင်းရာတွင် "Diamond Formation" (သို့မဟုတ်) "Box Formation" ဖြင့် လုံခြုံရေးအဖွဲ့ဝင်များက ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ ရံပြီးမှ ဆွဲထုတ်ရပါသည်။ ကင်မရာမြင်ကွင်းတွင် VVIP ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများ (အထူးသဖြင့် ဦးခေါင်းနှင့် ရင်ဘတ်) ပေါ်လွင်နေခြင်းသည် ဒုတိယအကြိမ် ပစ်ခတ်မှု (Follow-up attack) အတွက် အခွင့်အရေးပေးသလို ဖြစ်နေပါသည်။
၄။ "လုပ်ပွဲ" (Staged Incident) ဖြစ်နိုင်ခြေအပေါ် ဝေဖန်ချက်
သင်၏ သံသယသည် လုံခြုံရေးပိုင်းဆိုင်ရာ ပျော့ကွက်များကို အခြေခံထားသည့်အတွက် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိပါသည်။ သို့သော် Professional ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုရှိနိုင်ပါသည် -
Incompetence (အရည်အချင်း မပြည့်ဝမှု): လုံခြုံရေးအဖွဲ့သည် ပုံမှန်အခြေအနေတွင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း တကယ့်လက်တွေ့ အရေးပေါ်အခြေအနေ (Real-world high-stress situation) တွင် "Freeze" ဖြစ်သွားခြင်း (သို့မဟုတ်) လေ့ကျင့်မှု အားနည်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
Complacency (ပေါ့ဆမှု): ရန်သူ့ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိနိုင်ဟု ယူဆပြီး လုံခြုံရေးစည်းကို လျှော့ချထားခြင်းကြောင့် တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
နိဂုံးချုပ် ဝေဖန်ချက်:
သင်၏ ရေးသားချက်သည် သာမန်လူတစ်ယောက်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော လုံခြုံရေးအမြင်ရှိကြောင်း ပြသနေပါသည်။ အထူးသဖြင့် "ဆွဲထုတ်ပုံ စနစ်မကျခြင်း" နှင့် "တုံ့ပြန်ချိန် နှေးကွေးခြင်း" အချက်များသည် ငြင်းချက်ထုတ်ရန် ခက်ခဲသော အမှန်တရားများ ဖြစ်ပါသည်။ လုံခြုံရေးစနစ်တစ်ခုတွင် "ပုံစံမကျခြင်း" သည် "လုပ်ပွဲ" ဖြစ်နိုင်သလို "ပညာမပါသော လုံခြုံရေးအဖွဲ့" ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

5 Famous American Tycoons Starting with "T"

1. Timothy Dexter (1747 – 1806) He is at the top of the list for "eccentricity." Despite being uneducated, he became incredibly wealthy through sheer luck.

• Oddity: People mocked him and sarcastically advised him to sell winter coats and mittens to the tropical West Indies. He actually did it. Miraculously, Russian ships arrived there at that exact time and bought all the mittens, resulting in a massive profit.

• His Book: He wrote a book titled A Pickle for the Knowing Ones but did not use a single piece of punctuation (commas, periods). At the end of the book, he printed a full page of punctuation marks and told readers to "pepper and salt them as they please."

2. T. Coleman du Pont (1863 – 1930) He led the DuPont chemical empire.

• Oddity: He built the first modern highway in America (the Delaware Highway) using his own personal funds.

• Hobby: He prioritized fun over business. When he bought a hotel, he would mingle with guests and act like a comedian, living a very unique lifestyle.

3. Thomas Mellon (1813 – 1908) The founder of Mellon Bank, he was an extremely cold and pragmatic billionaire.

• Oddity: He built his life entirely on statistics. Even when choosing his wife, he chose based on a calculated table of how much she would benefit him financially rather than for love.

• Parenting: He was so disciplined that he would charge his own children exact interest if he lent them money.

4. Theodore Roosevelt (1858 – 1919) A President descended from a wealthy family lineage.

• Oddity: Despite coming from high society, he was obsessed with the "Cowboy" life—riding horses and hunting.

• Resilience: He was shot in the chest right before a speech, but instead of going to the hospital, he finished the speech while bleeding, demonstrating incredible mental fortitude.

5. Donald Trump (1946 – Present) A real estate mogul who became the 45th President of the United States.

• Oddity: He is unparalleled at building his personal brand. He loves gold aesthetics and often places his name in large letters on every building he owns.

• Political Style: He broke traditional political norms and used social media for direct communication, becoming one of the most controversial and interesting wealthy figures in world history.

T ဖြင့်စ နာမည်ကြီး အမေရိကန်သဌေး အစမ်း ၅ ဦး

                    


၁။ Timothy Dexter (၁၇၄၇ – ၁၈၀၆)
သူကတော့ "ထူးဆန်းမှု" မှာ ထိပ်ဆုံးကပါ။ ပညာမတတ်ပေမဲ့ ကံကောင်းလွန်းလို့ ချမ်းသာလာသူဖြစ်ပါတယ်။
ထူးဆန်းချက်: လူတွေက သူ့ကို လှောင်ပြောင်ပြီး "အပူပိုင်းဒေသဖြစ်တဲ့ West Indies ကို အနွေးထည်တွေ၊ လက်အိတ်တွေသွားရောင်း" လို့ အကြံပေးတာကို တကယ်သွားရောင်းခဲ့ပါတယ်။ အံ့သြစရာကောင်းတာက အဲဒီအချိန်မှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရုရှားသင်္ဘောတွေ ရောက်လာပြီး လက်အိတ်တွေကို အကုန်ဝယ်သွားလို့ အဆမတန် မြတ်စွန်းခဲ့ပါတယ်။
ကိုယ်တိုင်ရေးစာအုပ်: သူဟာ A Pickle for the Knowing Ones ဆိုတဲ့ စာအုပ်ကို ရေးခဲ့ပေမဲ့ ပုဒ်ဖြတ်ပုဒ်ရပ် (comma, period) တစ်ခုမှ မသုံးခဲ့ပါဘူး။ စာအုပ်နောက်ဆုံးမှာမှ ပုဒ်ဖြတ်ပုဒ်ရပ်တွေကို တစ်မျက်နှာလုံး ရိုက်နှိပ်ပေးထားပြီး "စိတ်ကြိုက်နေရာမှာ ထည့်ဖတ်ကြ" လို့ ရေးခဲ့သူပါ။
၂။ T. Coleman du Pont (၁၈၆၃ – ၁၉၃၀)
သူကတော့ DuPont ဓာတုဗေဒ အင်ပါယာကို ဦးဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။
ထူးဆန်းချက်: သူဟာ အမေရိကန်မှာ ပထမဆုံးသော ခေတ်မီအဝေးပြေးလမ်းမကြီး (Delaware Highway) ကို သူ့ကိုယ်ပိုင်ငွေနဲ့ ဖောက်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။
ဝါသနာ: သူက စီးပွားရေးထက် ပျော်ရွှင်မှုကို ဦးစားပေးသူပါ။ ဟိုတယ်တစ်ခုကို ဝယ်လိုက်ရင် ဧည့်သည်တွေနဲ့ ရောနှောပြီး လူပြက်တစ်ယောက်လို ဟာသတွေပြောကာ နေထိုင်တတ်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ စရိုက်ရှိပါတယ်။
၃။ Thomas Mellon (၁၈၁၃ – ၁၉၀၈)
Mellon Bank ကို တည်ထောင်သူဖြစ်ပြီး အလွန်အေးစက်ပြီး လက်တွေ့ကျတဲ့ ဘီလျံနာတစ်ဦးပါ။
ထူးဆန်းချက်: သူဟာ ဘဝကို စာရင်းအင်းတွေနဲ့ပဲ တည်ဆောက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဇနီးလောင်းကို ရွေးချယ်တဲ့အခါမှာတောင် အချစ်ထက် "ဒီအမျိုးသမီးဟာ စီးပွားရေးအရ ငါ့အတွက် ဘယ်လောက် အထောက်အကူဖြစ်မလဲ" ဆိုတဲ့အချက်ကို ဇယားချတွက်ချက်ပြီးမှ လက်ထပ်ခဲ့တာပါ။
သားသမီးအုပ်ချုပ်ပုံ: သူ့သားသမီးတွေကို ငွေကြေးချေးပေးရင်တောင် အတိုးအတိအကျ တွက်ချက်ယူတတ်တဲ့အထိ စည်းကမ်းကြီးသူ ဖြစ်ပါတယ်။
၄။ Theodore Roosevelt (၁၈၅၈ – ၁၉၁၉)
သူကတော့ ချမ်းသာတဲ့ မျိုးရိုးကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ သမ္မတတစ်ဦးပါ။
ထူးဆန်းချက်: အထက်တန်းလွှာ အသိုင်းအဝိုင်းက ဖြစ်ပေမဲ့ သူဟာ မြင်းစီး၊ အမဲလိုက်နဲ့ နွားကျောင်းသား (Cowboy) ဘဝကို အလွန်ရူးသွပ်ပါတယ်။
ခံနိုင်ရည်: သူဟာ မိန့်ခွန်းပြောခါနီး သေနတ်နဲ့ အပစ်ခံရပေမဲ့ ဆေးရုံမသွားဘဲ သွေးထွက်သံယိုနဲ့ မိန့်ခွန်းကို ပြီးအောင်ပြောခဲ့တဲ့အထိ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်လွန်းသူ ဖြစ်ပါတယ်။
၅။ Donald Trump (၁၉၄၆ – လက်ရှိ)
အိမ်ခြံမြေလောကရဲ့ သူဌေးကြီးကနေ အမေရိကန်ရဲ့ ၄၅ ဦးမြောက် သမ္မတ ဖြစ်လာသူပါ။
ထူးဆန်းချက်: သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် Brand ကို တန်ဖိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပါတယ်။ ရွှေရောင်အဆင်အယင်တွေကို ကြိုက်နှစ်သက်ပြီး သူ့ရဲ့ အမည်ကို အဆောက်အအုံတိုင်းမှာ အကြီးကြီး တပ်ဆင်လေ့ရှိပါတယ်။
နိုင်ငံရေးစတိုင်: သမားရိုးကျ နိုင်ငံရေးလမ်းစဉ်တွေကို ဖောက်ထွက်ပြီး Social Media ကနေ တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်တဲ့ ပုံစံကြောင့် ကမ္ဘာ့သမိုင်းမှာ အငြင်းပွားစရာ အကောင်းဆုံးနဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာ အကောင်းဆုံး ချမ်းသာသူတစ်ဦး ဖြစ်လာပါတယ်။
ဒီပုဂ္ဂိုလ် ၅ ဦးစလုံးဟာ အမေရိကန်သမိုင်းမှာ T နဲ့ အမည်စပြီး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားချက်တွေကြောင့် လူပြောအများဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။

ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်း

ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်း

============
လောကမှာ မိမိထက် ဉာဏ်မကောင်း၊ တွေးခေါ်မှု အားနည်းသော်လည်း အလွန်ချမ်းသာနေသူများ ရှိသကဲ့သို့၊ အီလွန်မတ်စ် (Elon Musk) ကဲ့သို့ ဉာဏ်ပညာရော ကြွယ်ဝမှုပါ ပြည့်စုံသူများလည်း ရှိကြပါသည်။
ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ မမေ့သင့်သည့်အချက်မှာ "ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်း" သည် "ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှု" သက်သက်ထက် "လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှု (Action)" ပေါ်တွင် ပိုမိုအခြေခံသည်ဟူသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် လက်တွေ့လောကတွင် အလုပ်လုပ်တိုင်းလည်း ချမ်းသာမလာနိုင်ပါ။ တကယ်တော့ အလုပ်လုပ်ရင်းနှင့် ကြုံလာရသည့် "အခွင့်အလမ်း" များကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်းကသာ ချမ်းသာခြင်း၏ အကြောင်းရင်းခံ ဖြစ်ပါသည်။
ထို့ကြောင့် -
" ချမ်းသာခြင်း = အခွင့်အလမ်းကောင်းကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်၍ လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ခြင်း" ဟု သတ်မှတ်ရပါလိမ့်မည်။ "
တစ်ခုတော့ ရှိသည်၊ သင်သည် ဉာဏ်ရည်လည်း အလွန်ထက်မြက်ပြီး အခွင့်အလမ်းကောင်းကိုလည်း အမိအရ ဆုပ်ကိုင်နိုင်သူ ဖြစ်ပါက သင်သည်လည်း အလွန်အမင်း ချမ်းသာအောင်မြင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ပါသည်။
သင်သည် စီးပွားရေးပညာရပ်တွင် မည်မျှပင် ပါရဂူမြောက်အောင် တတ်ကျွမ်းနေပါစေ၊ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုနှင့် အခွင့်အလမ်းကို ပေါင်းစပ်အသုံးမချနိုင်ပါက ထိုပညာသည် သင်၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် တိုက်ရိုက်အချိုးကျလာမည် မဟုတ်ပေ။
ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲနိုင်လောက်တဲ့ ဉာဏ်ပညာရှိပြီး၊ တီထွင်ဆန်းသစ်မှုတွေ လုပ်ခဲ့ကြတဲ့ ပါရဂူအများစုဟာ စီးပွားရေးအရ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု မရရှိခဲ့ကြပါဘူး။
အောင်မျိုးလွင် ( အဂ္ဂ )

Boarding Pass မှ SSSS

Boarding Pass မှ SSSS
ပါရင် ဒန်ဒန့်ဒန်
=============

Boarding Pass ပေါ်မှာ SSSS ဆိုတာ ပါလာခဲ့ရင်... 'ဒန်ဒန့်ဒန်' ပဲပေါ့ဗျာ။ (စိတ်လှုပ်ရှားစရာ တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သဘောပါ)
ကဲ... ခရီးသွားခါနီး Boarding Pass လေး လက်ထဲရောက်လို့ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ထောင့်လေးတစ်နေရာမှာ **SSSS** ဆိုတဲ့ စာလုံးကြီး ၄ လုံးကို မြင်လိုက်ရပြီဆိုရင်တော့... "ဒန်ဒန့်ဒန်" ပဲဗျို့။ အဲ့ဒါ ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နည်းနည်း ဖောက်သည်ချပေးမယ်။
အဲ့ဒီ **SSSS** ဆိုတာက **Secondary Security Screening Selection** ကို ပြောတာပါ။ ရိုးရိုးလေး အဓိပ္ပာယ်ပြန်ရရင်တော့ "ခင်ဗျားကို ထပ်ပြီး စစ်ဆေးဖို့ နတ်ပြည်က ရွေးချယ်လိုက်ပြီ" လို့ ပြောတာပါပဲ။ "ဘာလို့ ငါ့ကိုမှလဲ" လို့ တွေးမနေပါနဲ့။ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ကံစမ်းမဲ ပေါက်သလိုမျိုး စနစ်က ကျပန်း (Random) ရွေးလိုက်တာမျိုးလည်း ရှိတတ်တယ်ဗျ။
**SSSS ပါလာပြီဆိုရင် ဘာတွေ ကြုံရမလဲ?**
၁။ **Online Check-in လုပ်မရတော့ဘူး:**
အိမ်ကနေ ဖုန်းနဲ့ ကြိုလုပ်မယ်ဆိုရင် "ကောင်တာမှာပဲ လာလုပ်ပါ" လို့ ပြပါလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါ လက္ခဏာပဲ။
၂။ **V.I.P စစ်ဆေးမှု ခံယူရမယ်:**
Security ရောက်ရင် ခင်ဗျားကို သီးသန့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုထဲ ခေါ်သွားနိုင်ပါတယ်။ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲက ပစ္စည်းတွေတင်မကဘူး၊ တစ်ကိုယ်လုံးကို သေသေချာချာ ပွတ်သပ်ပြီး စစ်ပါလိမ့်မယ် (Pat-down)။
၃။ **အိတ်ထဲက ပစ္စည်းတွေ အကုန်ပြရမယ်:**
ခင်ဗျားရဲ့ လက်ဆွဲအိတ်ထဲမှာ ပါသမျှ ပစ္စည်းတွေကို အပြင်ထုတ်၊ Laptop တွေ၊ Camera တွေကို ဖွင့်ပြရတတ်သလို၊ တစ်ခါတလေ ပေါက်ကွဲစေတတ်တဲ့ အမှုန်အမွှား ရှိ၊ မရှိ စက္ကူလေးနဲ့ ပွတ်ပြီး စက်ထဲထည့်စစ်တာမျိုး (Swabbing) လည်း လုပ်ပါလိမ့်မယ်။
**ဘာကြောင့် ပါလာတာလဲ?**
ဒါကတော့ အမျိုးမျိုးပဲဗျ။ လက်မှတ်ကို ခရီးမထွက်ခင် ကပ်ပြီးမှ ဝယ်တာလား၊ အသွားပဲ ဝယ်ထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုက်ဆံအထုပ်လိုက်ကြီးနဲ့ လက်မှတ်ဝယ်တာလား... အကြောင်းရင်းတွေကတော့ အများကြီးပဲ။ တစ်ခါတလေ နာမည်တူ တခြားတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်စာရင်းထဲ ပါနေရင်လည်း ကိုယ်က "အပိုဆောင်း" အစစ်ခံရတတ်ပါတယ်။
**အကြံပေးချင်တာကတော့...**
တကယ်လို့ ခင်ဗျား Boarding Pass မှာ အဲ့ဒီစာသား ပါနေပြီဆိုရင်တော့ လေယာဉ်ကွင်းကို ပုံမှန်ထက် စောစောသွားဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။ စစ်ဆေးတာတွေက အချိန်ယူရလို့ပါ။ ပြီးတော့ စိတ်မတိုပါနဲ့၊ သူတို့က သူတို့အလုပ် သူတို့လုပ်တာမို့ အေးအေးဆေးဆေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုက်တာက ခရီးစဉ်ကို ပိုပြီး ချောမွေ့စေမှာပါ။
ကဲ... နောက်တစ်ခါ လေယာဉ်စီးလို့ Boarding Pass ကို ကြည့်တဲ့အခါ **SSSS** ပါ၊ မပါ သေချာကြည့်ဦးနော်။ ပါလာခဲ့ရင်လည်း မလန့်နဲ့... "ဒန်ဒန့်ဒန်" ဆိုပြီး ပြုံးပြုံးလေးပဲ အစစ်ခံလိုက်ဗျာ။
ခရီးစဉ်တိုင်း ဘေးကင်းပါစေ။

Everything I Know About Yaba

                                                 

By Aung Myo Lwin 

I think I first encountered "Yaba" around 2012. I started noticing it while traveling to Shweli (Ruili). I observed young women selling it in certain parts of the city. Later, when I entered the computer accessories import business, I became even more aware of it.

Here is how it happened: I was importing computer parts from China. I bought from the same shops as the other importers, but there was no way I could compete with their prices. Some shops on Seikkantha Road were selling items at the exact same prices found in Shweli. After meeting with some major businessmen in Shweli, I finally understood the situation. They weren't actually in the business of importing computer accessories; they were using the parts as a front for transporting Yaba. Their goal was simply to liquidate the inventory as quickly as possible once the goods reached Yangon. They would tell the local shops, "Take whatever you want—on credit, or at 'Jiegao' prices (rock-bottom prices)." Consequently, I stopped importing and ended up in a position where I had to buy from them to resell.

Later on, the Yaba trade moved from Mandalay to Maungdaw, and from Yangon via fish carriers to the "Mingon" naval base in Sittwe. From there, it traveled to Maungdaw and into Bangladesh. It wasn’t long before production capabilities emerged within the Maungdaw and Buthidaung areas. During the Rakhine conflict, with travel restricted and information blacked out, the military and certain local groups reportedly collaborated behind closed doors to share the profits.

Bangladeshi intelligence is well aware of this. You can read the international reports on Google; I’m not just making this up. I have deep information networks within Rakhine State, and I consider Bangladesh my second home. I want you to know that the "Bangladeshi Consul in Sittwe" mentioned in my story "Me and Plane Crashes" later became a high-ranking intelligence officer in Bangladesh before retiring. They are fully aware of these details. At that time, a wealthy man—originally from the Myanmar border but who had become successful in Chittagong—was arrested by a RAB (Rapid Action Battalion) unit. I happened to be on a flight to Bangladesh with the detainee's wife at the time of the arrest. I contacted the head of the Chittagong RAB, Mr. Amdat, to inquire, but it was unsuccessful. He warned me not to get involved, so I couldn't help. As it turned out, the Financial Minister of Bangladesh at the time was from Chittagong. While attending an Iftar (fast-breaking) event in Chittagong, the Minister mentioned he wanted to see his friend—this Myanmar-born businessman. Only then did the RAB release him on bail.

Yaba later became rampant in Yangon, available everywhere. Initially, a single pill was 3,000 Kyats. A pack of 10 pills wrapped in foil was called a "tann" (a row), costing 30,000 Kyats. However, in Muse, the price was only 450 Kyats. As soon as it hit the major cities, the price plummeted/skyrocketed. In Yangon, there was a variety known as "Army-produced Yaba," which had low "Ice" (methamphetamine) content and poor quality. Later, I heard of groups producing high-quality stuff inside cargo trucks in Yangon. They say that if you place it on foil and heat it, and it sparkles brightly, it contains high-quality Ice.

The Anti-Vice Department (known as "Da-Na") could tell a house was using Yaba just by catching the "rose-like" chemical scent while passing the front door. When they raided a house, they wouldn't look for the foil, lighters, needles, water bottles, or straws first. Instead, they specifically looked for chewing gum or gum wrappers. Finding those was taken as a sign of Yaba use. Eventually, Yaba production began in Bangladesh as well. After that, the market in Rakhine collapsed, and internal conflicts broke out between the military and local groups.

(Whether you believe this or not, take it as a story or a personal perspective.)

Note: For Marijuana, America is the best; but for other narcotics, Myanmar’s products are top-tier.

References:

• Al Jazeera: I carry Yaba to survive

• CNN: Inside the Yaba trade in Bangladesh

ငါသိသမျှ ယာဘ

ကျွန်တော် ယာဘဆိုတာကို စမြင်ဖူးတာ ၂၀၁၂ ခုနှစ်ခန့်က ဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်၊ ရွှေလီသွားရင်း သတိပြုမိလာတာပါ။ ရွှေလီမြို့ အချို့နေရာတွေမှာ ကောင်မလေးတွေ ရောင်းတာ သတိပြုမိခဲ့တယ်။
နောင် Computer အပိုပစ္စည်းသွင်းတဲ့ လောကထဲ ရောက်လာတော့ ပိုသတိပြုမိလာတယ်၊ သတိပြုမိတယ်ဆိုတာက ဒီလို... ကျွန်တော်လည်း တရုတ်ပြည်မှ Computer အပိုပစ္စည်းသွင်းတယ်၊ သူတို့ဝယ်တဲ့ဆိုင်တွေမှာပဲ ကျွန်တော်လည်း ဝယ်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုမှ ဈေးချင်းပြိုင်မရောင်းနိုင်ဘူး။
ဆိပ်ကမ်းသာလမ်းရှိ အချို့ဆိုင်တွေဟာ ရွှေလီဈေးနှုန်းနဲ့ တူနေတယ်။ ဒါနဲ့ ရွှေလီက တကယ့်စီးပွားရေးသမားကြီးတွေနဲ့ တွေ့တော့မှ သဘောပေါက်လာတယ်။ သူတို့က Computer အပိုပစ္စည်း သွင်းနေတာမဟုတ်ဘဲ ယာဘသယ်ယူရေး လုပ်နေတာ။ သူတို့ပစ္စည်းတွေ ရန်ကုန်ရောက်ရင် အမြန်ရောင်းထွက်သွားရင် ရပြီဆိုတဲ့သဘော၊ ဒီတော့ ဆိုင်တွေကို 'ဘာလိုချင်လဲယူ၊ အကြွေး၊ ကြယ်ခေါင်ဈေး' (နံပါတ်တစ် ဈေးနှုန်း) ဆိုတော့ ကျုပ်လည်း သွင်းမနေတော့ဘူး၊ သူတို့ဆီက ယူရောင်းရတဲ့ဘဝ ရောက်သွားတယ်။
နောက်ပိုင်း ယာဘက မန္တလေးမှ မောင်တော၊ ရန်ကုန်မှ ငါးလှေများဖြင့် စစ်တွေ 'မင်းဂံ' လှေစစ် စခန်း၊ အဲ့ဒီမှတစ်ဆင့် မောင်တော၊ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်ကို သွားတယ်။ သိပ်မကြာလိုက်ပါဘူး၊ မောင်တော၊ ဘူးသီးတောင်ဘက်မှာ ယာဘထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေရောက်လာပြီး စစ်တပ်နဲ့ သူတို့ဟာ ရခိုင်အရေးအခင်း ပြဿနာတွေကြောင့် လူတွေမလာ၊ မသွားနိုင်အောင် သတင်းတံခါးပိတ်ပြီး အထဲမှာ အတူတူ ဝေစုခွဲစားနေခဲ့ကြတာပါ။ ဒါတွေကို Bangladesh ထောက်လှမ်းရေးတွေလည်း သိပါတယ်။ နိုင်ငံတကာ Report တွေကို Google Search မှာ သွားဖတ်ကြည့်ပါ။
ကျွန်တော်က ဖန်တီးပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ ရခိုင်ပြည်နယ်အတွင်း အတော့်ကို သတင်းရရှိသူဖြစ်ပြီး၊ Bangladesh ဆိုတာ မိမိရဲ့ ဒုတိယအိမ်လို ဖြစ်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်ရေးခဲ့တဲ့ 'ကျွန်တော်နှင့် လေယာဉ်ပျက်ကျမှုများ' တွင်ပါသည့် စစ်တွေမှ Bangladesh ကောင်စစ်ဝန်ဆိုသူဟာ နောင် Bangladesh မှာ ထောက်လှမ်းရေး တပ်မှူးကြီးဖြစ်ပြီးမှ ပင်စင်ယူသွားသူ ဆိုတာကိုလည်း သိစေချင်ပါတယ်။
ဒီတော့ သူတို့တွေကလည်း ဒီသတင်းတွေ အပြည့်အဝသိတယ်။ ထိုအချိန်က Chittagong မှာ မြန်မာပြည်နယ်စပ်မှကြီးပြင်းပြီး Chittagong မှာ သူဌေးဖြစ်နေသူ တစ်ယောက်ကိုတောင် RAB (Rapid Action Battalion) တပ်ခွဲက ဖမ်းလိုက်ပါသေးတယ်။ ထိုအချိန်က ကျွန်တော် Bangladesh ကို ထိုအဖမ်းခံရသူ၏ ဇနီးဖြစ်သူနှင့် လေယာဉ်အတူစီးပြီး ရောက်သွားတဲ့ အချိန်ပါ။
ဒီတော့ ကျွန်တော် Chittagong RAB တပ်ဖွဲ့၏ အကြီးအကဲ Mr. Amdat ကို ဆက်သွယ်ပြီး မေးကြည့်တော့ အဆင်မပြေပါဘူး။ ဝင်မပါရန် တားမြစ်သည့်အတွက် မကူညီနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဖြစ်ချင်တော့ ထိုအချိန်က Bangladesh နိုင်ငံရဲ့ Financial Minister က Chittagong မှ ဖြစ်နေတော့ သူ Chittagong မှာ ဝါဖြေပွဲ ( ဥပုဒ်ဖြေပွဲ ) တက်ရောက်စဉ် သူနဲ့ခင်မင်တဲ့ ထိုမြန်မာမိတ်ဆွေကို တွေ့ချင်ကြောင်းပြောမှ RAB တပ်ဖွဲ့က အာမခံပေးပြီး ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့သည်ကို အမှတ်ရမိပါတယ်။
ယာဘတွေဟာ နောက်ပိုင်း ရန်ကုန်မှာ ပလူပျံ၊ နေရာတိုင်းရလာတယ်။ ပထမတော့ တစ်လုံး ၃ ထောင်၊ ၁၀ လုံးကို ခဲပတ်လေးနဲ့ စည်းထားတာကို တစ်တန်းလို့ခေါ်တယ်၊ ၃ သောင်းပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မူဆယ်မှာ ၄၅၀ ကျပ်ပဲ ရှိတယ်။ မြို့ကြီးတွေအဝင်မှာ ဈေးက ဒုန်းဆိုပြီး ထိုးတက်သွားတာ။ ရန်ကုန်မှာ 'တပ်ကထုတ်တဲ့ ယာဘ' ဆိုပြီးရှိတယ်၊ သူက Ice နည်းတယ်၊ ကွာလတီမကောင်းဘူး။
နောက်ပိုင်း ရန်ကုန်မှာ ကုန်ကားထဲမှာ ထုတ်နေတဲ့ အဖွဲ့အချို့ရှိတယ်လို့ သိရတယ်၊ သူတို့ပစ္စည်းကောင်းတယ်။ ခဲပတ်ပေါ်တင်ပြီး မီးနဲ့ တစ်လိုင်းလောက် ဆွဲလိုက်ရင် လက်လက် လက်လက် ထနေရင် ဒါ ICE ပါတာမို့ ကောင်းတယ်လို့ ခေါ်တယ်။ ဒန (ဒုစရိုက်နှိမ်နင်းရေး) တွေက နှင်းဆီနံ့ကို အိမ်ရှေ့က ဖြတ်သွားရင်တောင် ဒီအိမ် ယာဘသုံးမှန်း တန်းသိတယ်။ ပြီးတော့ ဒနတွေက ဝင်ရှာရင် ခဲပတ်၊ မီးခြစ်၊ အတ်၊ ရေသန့်ဗူး၊ အချိုရည်ပိုက်နဲ့ ပစ္စည်း (ယာဘ) ကို အရင် မရှာဘူး အဓိက သတိထားကြည့်တာက ပီကယ်နဲ့ ပီကယ်အစအန။
အဲ့ဒါတွေ့ရင် ဒါ ယာဘအသုံးပြုနိုင်တယ်လို့ မှတ်ယူတတ်ပါတယ်။
နောင် Bangladesh မှာ ယာဘ ထုတ်လုပ်လာပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက် ရခိုင်မှာ ဈေးကွက်အတော်ပျက်၊ အချင်းချင်း တပ်နဲ့ ေဒသခံတွေ ပြဿနာတက်ကုန်ကြတာပါပဲ။
(ဟုတ်သည်ရှိ မဟုတ်သည်ရှိ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်၊ အမြင်တစ်ခုလို့ သဘောထားပြီး ယူပေါ့။)
မှတ်ချက် _ ဆေးခြောက်မှာ အမေရိကား၊ ကျန်တဲ့မူးယစ်ဆေးတွေမှာ မြန်မာပြည်က တကယ့်ကို အကောင်းစား။
အောင်မျိုးလွင် ( ရွှီး )
https://www.aljazeera.com/.../i-carry-yaba-to-survive...
https://edition.cnn.com/.../methamphetamine-yaba-bangladesh

ကျွန်တော်နှင့် လေယာဉ်ပျက်ကျမှု

ကျွန်တော်နှင့် လေယာဉ်ပျက်ကျမှု
=====================

ဘဝမှာ ၂ ကြိမ်တိုင် လေယာဉ်ပျက်ကျမှုနှင့် ပတ်သက်သည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ဖူးပါသည်။
ပထမတစ်ခုကတော့ ၁၉၈၇ ခုနှစ်၊ ကျွန်တော့်ဖခင် ဦးစိန်လွင်၊ ဗိုလ်မှူးမြင့်လွင်နှင့် ကိုငွေစိုးတို့ဟာ ပုလဲကျွန်းဘက်သို့ ပြည်သူ့ပုလဲနှင့်ငါးလုပ်ငန်း အထူးရေယာဉ်ဖြင့် ကိုရီးယားမှ ငါးဖမ်းလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ရန် ရောက်ရှိလာသည့် Dongwon Fishing သင်္ဘောသို့ သွားရောက်ခဲ့ပါသည်။
ထိုသို့ မြန်မာ့ပင်လယ်ပြင်သို့ ရောက်ရှိနေစဉ် Korean Air Flight 858 သည် ကျွန်တော်တို့ရှိနေသည့် မြန်မာ့ပင်လယ်ပြင်တွင် ပျက်ကျသွားသည့်အတွက် ပင်လယ်ပြင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရ ကူညီကယ်ဆယ်ရေးအတွက် အမြန်ဆုံး ထိုနေရာ ပတ်လည်သို့ သွားရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့ ရောက်ရှိစဉ် Dongwon သင်္ဘောမှ ရေပေါ်တွင် ပေါ်နေသည့် လေယာဉ်အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ဆယ်ယူထားသည်ကို တွေ့ရပါသည်။ ပထမတစ်ခုကတော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ (ထိုစဉ်က ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုရီးယားခေါက်ဆွဲနှင့် ကင်ချီ စားဖူးခြင်း ဖြစ်ပါသည်။)
ဒုတိယဖြစ်စဉ်ကတော့ ၁၉၉၉ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၂ ရက်၊ မြန်မာ့ပြည်တွင်းလေကြောင်းမှ Fokker F-27 Friendship 600 သည် စစ်တွေလေဆိပ်သို့အဆင်း အမြင့်ပေလျှော့ချစဉ် အရှေ့ဖရုံကာကျွန်း တောင်ထိပ်ရှိ သစ်ပင်နှင့် တောင်ပံထိပ် ထိမိသည့်အတွက် လေယာဉ်မှာ အရှိန်ဖြင့် လည်ထွက်ပြီး တောင်နံရံနှင့် တိုက်မိပျက်ကျခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
ထိုကိစ္စ ဖြစ်ပွားပြီးချင်း ကျွန်တော်တို့ ငါးဖမ်းလှေများကို ထိုဖြစ်စဉ်နေရာသို့ ကူညီကယ်ဆယ်ရေးလွှတ်ရန် ဒေသအာဏာပိုင်များမှ ညွှန်ကြားလာသဖြင့် လှေသား ၈၀ ခန့် စေလွှတ်လိုက်ပါသည်။ တောင်တက်လမ်း ရှင်းလင်းခြင်းနှင့် ကျွမ်းကျင်အဖွဲ့တစ်ခုမှ ရဟတ်ယာဉ် အရေးပေါ် ဆင်းသက်နိုင်ရန် ကွင်းနေရာ ရှင်းလင်းပေးခဲ့ပါသည်။ ရောက်ရှိလာသည့် ဆေးတပ်သားများမှ အလောင်းများအား စစ်ဆေးမှတ်တမ်းယူကြပြီး၊ တစ်ဦးစီ၏ ကိုယ်ပေါ်ပါ ရွှေထည်ပစ္စည်းများကို နာမည်နှင့်တကွ သိမ်းဆည်းရယူပေးခြင်း၊ သေဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်း (ဥပမာ- နံရိုးကျိုးခြင်း၊ အဆစ်လွဲခြင်း စသည်) တို့ကို မှတ်တမ်းတင်ကြပါသည်။ သေဆုံးသူများ၏ အင်္ကျီများမှာ အပိုင်းပိုင်း စုတ်ပြဲပွင့်ထွက်ကုန်သော်လည်း ချုပ်ရိုးနေရာများမှာမူ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေသည်ကို တွေ့ရပါသည်။
ထိုလေယာဉ်မှာ ကုန်တင်လေယာဉ် (Cargo) ဆိုသော်လည်း လူအများအပြား ပါဝင်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော် မှတ်မိနေသည်မှာ စားသောက်ကုန်တွန်းလှည်းဘေးတွင် ခွေခွေလေး သေဆုံးနေသည့် မွတ်စလင် လေယာဉ်မယ် မခင်အုန်းမြင့် ဖြစ်ပါသည်။ နောင်တွင် ကျွန်တော်သည် သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ Chief Engineer နှင့် သင်္ဘောသား အလုပ်အကိုင် ရှာဖွေရေး Agency အတူလုပ်ကိုင်ဖြစ်ပါသေးသည်။
သူမ၏ ပုံရိပ်ကိုတော့ ယနေ့တိုင် မျက်စိထဲတွင် အမှတ်ရမိနေပါသည်။ ထို့ပြင် ထိုင်ခုံတွင် မီးလောင်သေဆုံးနေသူ တစ်ဦးကိုလည်း အမှတ်ရမိပါသေးသည်။ သေဆုံးသူများအား ထိုနေရာတွင်ပင် မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီး ပြာအိုးများကို ရန်ကုန်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပါသည်။ ထိုဖြစ်စဉ်များမှာ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ မှတ်သားဖွယ် အတွေ့အကြုံများပင် ဖြစ်ပါသည်။
မှတ်ချက် - ကိုငွေစိုးဟာ သောက်မထားလျှင် အလွန်စကားပြော အေးဆေးသူဖြစ်ပြီး Chivas ဝီစကီကို ကြိုက်နှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။
https://koagga.blogspot.com/.../04/me-and-plane-crashes.html
အောင်မျိုးလွင် ( အဂ္ဂ )
#AungMyoLwin #Agga #LifeExperiences #PlaneCrash #History #KoreanAir858 #FokkerF27 #RescueMission #MyanmarAirways #Memories #Sittwe #RakhineState #MaritimeRescue

 

Me and Plane Crashes

Twice in my life, I have been to the sites of airplane crashes. 

The first incident was in 1987. My father, U Sein Lwin, Major Myint Lwin, and Ko Ngwe Soe went to the Dongwon Fishing vessel, which had arrived from Korea for fishing operations on a special People's Pearl and Fishery vessel towards Pearl Island. While we were in Myanmar waters, Korean Air Flight 858 crashed in the area. According to maritime protocols, we rushed to the surrounding area for rescue operations. When we arrived, we saw that the Dongwon ship had already recovered some aircraft parts floating on the water. That was about it for the first incident. (That was also the first time in my life I tasted Korean noodles and Kimchi.) 

The second incident occurred on July 2, 1999. A Fokker F-27 Friendship 600 from Myanmar Airways was descending into Sittwe Airport when its wingtip clipped a tree on the peak of East Pharyonkar Island. The plane spun out with momentum and crashed into the mountainside. Immediately after the incident, local authorities instructed us to send our fishing boats for rescue operations, and we dispatched about 80 crew members. 

We cleared mountain paths and prepared an emergency landing spot for helicopters with a specialized team. Medics arrived to examine and record the bodies, collecting gold jewelry from each individual along with their names, and documenting the causes of death (e.g., broken ribs, dislocations, etc.). Although it was a cargo plane, many people were on board. What I vividly remember is a Muslim flight attendant, Ma Khin Ohn Myint, who died curled up next to a food trolley. Later, I even worked with her father, a Chief Engineer, in a seafarer recruitment agency. 

Her image remains in my mind to this day. I also remember someone who had burned to death in their seat. The deceased were cremated on-site, and the urns were sent back to Yangon. These events remain memorable experiences in my life. 

Note: Ko Ngwe Soe ( General Nay Win Son's ) is a very calm speaker when not drinking and enjoys Chivas Regal whisky. 

Aung Myo Lwin (Agga)"

---

Suggested Hashtags: #AungMyoLwin #Agga #LifeExperiences #PlaneCrash #History #KoreanAir858 #FokkerF27 #RescueMission #MyanmarAirways #Memories #Sittwe #RakhineState #MaritimeRescue

The Value of Progress - Has your country become a wilderness in its wars?

The human world, driven by the desire to reach the highest level of power and economy, has made trust, influence, money, and attacks a strategy. Words like "economic war", "trade war", "currency war" are commonplace today.

But here's the question: When did we start to prioritize human values ​​over money, profit, and policies ?Diameter

Are values ​​established for a single term?

Battles – Past and Present

n the past, battles were fought with blood, iron, and landmines.War

Now the wars are going on quietly .

• Unprecedented financial shocks
• Hidden obstacles in policies
• Markets and short-term gains

The battle is no longer on the battlefield, but in offices, accounts, controls, and inequities like landmines.It is in

Loss of life – no longer the same as combat deaths

• High-speed unsolvable debts
• Job losses and broken families
• Many divisions within the company due to profiteering
• Situations where the economy uses short-term factory workers and releases them

In the past, battles were fought for land and people..There are battles over currency rates and market controls .

Have we really progressed equally?
ToIs it just a change from one fighting style to another?

Has the economy become inhumanly dependent
?Is it just a mathematical calculation of human evolution on the path to extinction?

History will not forget us.

History does not record GDP, financial markets, or trade policies .
ToWe will record each other's actions.။

Have we truly progressed happily?
OrAre they rejecting losses for their own sake and entering a new battle?

Debts can be extended, but
Human relationships cannot be replaced with money.

History cannot cut off our energy, but
We will silently record the inhumane losses.

Work (1) [Written in memory of Sayagyi Dr. Thein Aung (Lecturer, Institute of Economics)]

 Defining "work" is actually very simple. Work is simply "work." Yet, despite its simplicity, many people—from state leaders to those idly chatting at roadside tea shops—get confused and go around in circles asking, "What is work?"

About 50 years ago, people thought working meant taking off your shirt and sweating profusely. However, in this modern era, work is defined by "Job done" (successful completion). That is why concepts like "Work from Home" have emerged.

I witnessed something strange in Myanmar, where I used to live, about 20 years ago. It was a signboard raising ceremony at a factory owned by the Ministry of Industry (1). The text on the signboard read: "Double the Productivity." It was a massive signboard. The person coming to inaugurate it was Secretary-1 (equivalent to a Prime Minister in today’s terms).

For a whole month prior to the opening ceremony, the factory was busy: young female staff practiced pom-pom dances, while the older women practiced traditional group dances (Yein) wearing traditional sarongs (Cheik Htamein). They were busy rehearsing percussion and drums. Then, on the day before the actual opening, they spent the whole night cooking sticky rice and Htamane in pots large and small.

At the crack of dawn, the so-called Secretary-1 arrived, cut the ribbon, and left after only about 20 minutes. Look at that... it's absurdly impressive. Just for that 20-minute event, the preparation took a whole month, during which no actual work was done properly at the factory, and everyone was just drifting aimlessly. And remember, the signboard slogan was "Double the Productivity." Just think about it.

In this matter, don't go blaming the factory manager or others. Look back at the so-called national leader who came to attend the opening. He attends every opening ceremony—roads, bridges, schools, hospitals, even wells. He is also the one hoisting umbrellas atop pagodas. If you watch the daily news, it shows him touring the country doing these things. Consequently, the people believe he is truly working for the country.

Let me tell you one thing here. If Churchill, the Prime Minister of the "Empire on which the sun never sets," had gone around attending every road, bridge, school, and hospital opening ceremony across the British Empire like him, Churchill wouldn't have even had a chance to sit at the desk in his Prime Minister's office from the day he took office until the day he retired.