Unity Over Division: A Closer Look at the UK Protests and the Global Big Picture

 

Unity Over Division: A Closer Look at the UK Protests and the Global Big Picture

Today’s world is closer and more connected than ever. Thanks to technology, we basically live in one big global village where people of all races, backgrounds, and faiths share the same space. That is why watching the recent "Unite the Kingdom" protests in London—where over 110,000 people marched against immigration and Islam—is both deeply concerning and disheartening.

We need to take a step back and look at this constructively: hate and discrimination have never built a sustainable future for any society.

The truth is, much of Britain’s success, culture, and global prestige exists because of immigrants and the Muslim community. Take a look at soccer, the country's most beloved sport: about 72% of the players in the league are foreign-born or from immigrant backgrounds.

Mohamed Salah, the absolute lifeline of Liverpool, is a devout Muslim. Even Lewis Hamilton, a true Motorsport Legend whom the UK holds so dear, comes from an immigrant family. These are the very people who have proudly hoisted the British flag on the world stage.

It’s the exact same story when you look at culture, arts, and science. The legendary music of Queen, and modern hits by Rita Ora, Dua Lipa, and Zayn Malik have deeply enriched British culture. In the scientific community, one out of every three scientists in the UK is an immigrant. Some of the country’s top minds—who have won Nobel Prizes and been knighted by the King himself—are Muslim immigrants.

Even London’s iconic Harrods department store and its tallest skyscrapers are tied to their incredible contributions and investments.

Now, let’s look behind the scenes at the geopolitics and the reality on the ground. There is a specific detail here that we all need to watch very closely. The Israeli news outlet ILTV highlighted that during these protests, mixed in with the British, English, and American flags, there was a very noticeable presence of Israeli flags.

Think about it: why would a localized protest about domestic UK immigration, organized by far-right activist Tommy Robinson under the banner of honoring the late US conservative Charlie Kirk, prominently feature the flag of a nation caught up in a massive Middle Eastern conflict? It strongly suggests that there are deeper, calculated geopolitical motives at play.

Many political analysts point out that far-right figures like Tommy Robinson have long-standing financial and media ties to pro-Israel lobby groups. The reality is that certain global actors worry about Islamic and Christian communities coexisting harmoniously in Europe. Pushing Islamophobia onto the European streets serves as a strategic distraction—shifting the focus away from internal European histories of antisemitism and diverting public pressure away from the current crisis in Gaza.

The easiest way to destabilize any society is to fan the flames of religious and racial hatred. We have to keep our eyes open and realize that foreign interests are actively exploiting these divisions.

When you look at the actual facts and the economy, the anti-immigration narrative completely falls apart. The Muslim community contributes over $70 billion a year to the UK economy and leads the nation in charitable giving, out-donating other groups annually. Furthermore, over 20% of the healthcare workers keeping the National Health Service (NHS) afloat are immigrants. If immigrants walked out tomorrow, the UK’s entire healthcare system would literally collapse.

As for crime, which is often used to spark fear: over 90% of crimes in the UK are committed by non-Muslims. Blaming an entire community that makes up just 6% of the population isn't just unfair—it proves that people are falling victim to outside propaganda and ignoring reality.

At the end of the day, the UK’s growth, prosperity, and world-class achievements were built by the collective strength of diverse peoples and faiths.

We cannot afford to fall into these geopolitical hate traps designed to divide us. Instead of letting anger and discrimination take the lead, we must double down on mutual respect, understanding, and basic human empathy. That is the only way to build a truly peaceful, resilient, and strong society.

Warmly,

Aung Myo Lwin @ Agga

My Experience and LA's Chinese Food

 

This morning, as I was savoring a warm, fresh steamed bun (paozi) sent all the way from Thin Zar's Panthay Kitchen in Texas, my mind drifted back to the tastes of my past. It prompted me to put these thoughts into words. People often say that if you want good Chinese food in America, you should go to San Francisco or right here in Los Angeles—that because of the massive Chinese population, it’s practically the same as being there, and you can't go wrong. However, as someone who has personally documented and experienced the authentic flavors of mainland China, its borders, and the Chinese culinary culture back home, Chinese food in LA has felt entirely different to me.

When I visited China, I had the opportunity to try an array of dishes across major cities in the Pearl River Delta region, including Guangzhou, Shenzhen, and Hong Kong. Geographically, these cities are not very far apart, and their culinary DNA is rooted in traditional Cantonese cuisine. The flavors focus heavily on drawing out the natural freshness of the meat and seafood, utilizing light oils, subtle hints of sweetness, and savory, aromatic soy and oyster sauces. The consistency of this traditional style across those cities left a lasting impression on my palate.

Beyond that, my culinary journey extended into Yunnan Province, where I experienced local dishes in cities like Mangshi, Ruili, and Kyegaung. I also grew up frequently enjoying various Chinese delicacies in Mandalay, Muse, and along the Ruili border—areas in Myanmar home to a vibrant, deeply rooted Chinese community. Because of these rich experiences, my palate became intimately familiar with the true, unadulterated flavors of mainland and border-region Chinese cooking.

Yet, since moving here to Los Angeles, many of the Chinese restaurants I have dined at have offered a starkly different experience. In fact, it is safe to say they are entirely different worlds.

The flavors served in most of these local establishments deviate completely from what I experienced in mainland China. Instead, they are heavily modified to cater to mainstream American tastes, leaning heavily toward deep-fried items drenched in thick, overly sweet, and sour sauces—take Orange Chicken, for example. The traditional cooking techniques we enjoyed in Mandalay, Muse, or the Yunnan border—where dishes are blasted over intense wok fires to capture that signature smoky aroma (Wok He)—seem to have been replaced by mass-produced, pre-made sauces.

Sometimes I catch myself wondering: Is it just me? Am I unable to distinguish subtle differences, or are the flavors actually blending together? But the answer is no. My palate clearly remembers the authentic, traditional Chinese styles from the mainland and the borders. It is simply accurately registering how vastly Americanized the flavors in standard LA Chinese restaurants have become.

It reminds me that if I want to enjoy true Chinese food in LA, I need to look past the mainstream, Americanized joints and intentionally seek out those hidden gems that preserve the authentic, original culinary heritage of regions like Yunnan and Guangzhou—just like the genuine taste of the Panthay steamed bun I enjoyed this morning.

Aung Myo Lwin @ Agga

Reality of Abrahamic faiths

Islam actually shares its core theological roots with Judaism and Christianity, recognizing the God of Abraham, Moses, and Jesus as the one true God. In fact, Muslims revere Mother Mary and honor Jesus as an important prophet. However, this shared foundation hasn't stopped many Christians from viewing Islam through a negative lens. On another front, while Jewish people do not accept the Christian belief in the divinity of Mary and Jesus, the majority of Christians still fiercely support and protect the Jewish community as God's chosen people. This intricate web of shared beliefs and deep-seated tensions forms a powerful reality in today's geopolitical and religious landscape.

ဂျမားလ် ခါရှိုဂီကို ဘယ်သူ၊ ဘာကြောင့် သတ်ခဲ့တာလဲ

နိုင်ငံတကာသတင်းတွေထဲမှာ လူပြောအများဆုံးနဲ့ ရင်သပ်ရှုမောအဖြစ်ရဆုံး လုပ်ကြံမှုတစ်ခုကို ပြန်ကြည့်မယ်ဆိုရင် သတင်းထောက် ဂျမားလ် ခါရှိုဂီရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ဘယ်တော့မှ မေ့လို့ရမှာမဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ခါရှိုဂီဆိုတာ တစ်ချိန်က ဆော်ဒီတော်ဝင်မိသားစုနဲ့ အစိုးရအသိုင်းအဝိုင်းကြားမှာ တော်တော်လေး ရေပန်းစားပြီး ရင်းနှီးခဲ့တဲ့ ဝါရင့်သတင်းထောက်ကြီးတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဆော်ဒီရဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသား မိုဟာမက် ဘင် ဆလမန် (MBS) အာဏာရလာတဲ့အခါမှာတော့ အားလုံးက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားဟာ ဆော်ဒီနိုင်ငံကို ခေတ်မီအောင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးတွေ လုပ်ပြနေပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း သူ့ကို အတိုက်အခံလုပ်သူတွေ၊ ဝေဖန်သူတွေကို လုံးဝ အညှာအတာမရှိ နှိပ်ကွပ်ခဲ့တာကို ခါရှိုဂီက သဘောမကျခဲ့ပါဘူး။ ဒါကြောင့်ပဲ ခါရှိုဂီဟာ အမေရိကန်ကို ထွက်ခွာသွားပြီး The Washington Post သတင်းစာမှာ ဆော်ဒီအစိုးရရဲ့ အာဏာရှင်ဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေ၊ ယီမင်စစ်ပွဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်မှုတွေနဲ့ လူ့အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်မှုတွေကို ကလောင်ထက်ထက်နဲ့ အဆက်မပြတ် ရေးသားဝေဖန်ပါတော့တယ်။

ဒီနေရာမှာ မေးစရာရှိတာက ဝေဖန်ရုံတင်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ကြံရတာလဲဆိုတာပါပဲ။ အဓိကကတော့ ခါရှိုဂီရဲ့ ကလောင်ဟာ အာရပ်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာတင်မကဘဲ နိုင်ငံတကာအဆင့်အထိ သြဇာညောင်းလွန်းနေလို့ပါ။ သူရေးသမျှ ဆောင်းပါးတွေက ဆော်ဒီအစိုးရ ကမ္ဘာ့အလယ်မှာ ပုံဖော်ချင်နေတဲ့ "ခေတ်မီပွင့်လင်းတဲ့ နိုင်ငံ" ဆိုတဲ့ ပုံရိပ်ကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေခဲ့ပါတယ်။ ပိုပြီး စိုးရိမ်စရာကောင်းတာက ခါရှိုဂီဟာ အာရပ်ကမ္ဘာမှာ လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုခွင့်နဲ့ ဒီမိုကရေစီ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်လာဖို့ အွန်လိုင်းကနေ လှုပ်ရှားမှုတွေ စတင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာကို ဆော်ဒီအာဏာပိုင်တွေ သိသွားခဲ့တာပါပဲ။ ဒါဟာ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ အာဏာတည်မြဲရေးကို တိုက်ရိုက် ခြိမ်းခြောက်လာတဲ့အတွက် သူ့ကို နှုတ်ပိတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ၂၀၁၈ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလထဲမှာ တူရကီနိုင်ငံ၊ အစ္စတန်ဘူလ်မြို့က ဆော်ဒီကောင်စစ်ဝန်ရုံးအတွင်းမှာ ခါရှိုဂီဟာ သွေးအေးအေးနဲ့ လုပ်ကြံခံလိုက်ရပါတယ်။ အမေရိကန် ထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့ (CIA) ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေအရ ဒီလို ကောင်စစ်ဝန်ရုံးထဲအထိ အထူးအဖွဲ့လွှတ်ပြီး လုပ်ကြံခိုင်းဖို့ အမိန့်ကို အိမ်ရှေ့မင်းသား MBS ကိုယ်တိုင် အတည်ပြုပေးခဲ့တာလို့ ကောက်ချက်ချခဲ့ကြပါတယ်။ ဆော်ဒီအစိုးရဘက်ကတော့ ဒါဟာ အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့ အမိန့်မဟုတ်ဘဲ အောက်ခြေက ထောက်လှမ်းရေးတွေ သဘောအလျောက် လွန်လွန်ကျွံကျွံ လုပ်သွားတာပါလို့ ငြင်းဆိုခဲ့ပေမဲ့၊ ကမ္ဘာကတော့ ဒီလုပ်ရပ်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိနေသလဲဆိုတာကို အထင်အရှား သိနေခဲ့ကြပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။

#justicforjamalkhashoggi

Khashoggi: A Tool for Global Power Play

The journalist Jamal Khashoggi was brutally assassinated inside the consulate, and though his life was cut short, his soul and the case file he left behind continue to be repeatedly resurrected on the global political stage. It is truly heartbreaking to see how he is still being exploited like a diplomatic poker chip. Underneath the banners of truth and human rights, the self-serving calculations of major powers and hidden machinations run rampant behind the curtain. Initially, the U.S. government seized upon this case to pressure Saudi Arabia on the international stage, but when oil interests and arms deals took center stage, it failed to take any effective action, and the effort went up in smoke. Especially when Donald Trump came to power, this case was driven into the dark corners of history, relegated to a state of oblivion. Under the alignment of political, economic, and personal interests between Trump and Saudi Crown Prince Mohammed bin Salman, the Khashoggi case was completely ignored. A rock-solid alliance—built between Washington and Riyadh to control the global oil market and secure billions in arms dealer profits—became something that no one dared to touch or disrupt.

Yet, while everything seemed quiet and the U.S. and Saudi Arabia were setting the playbook exactly as they pleased, France suddenly revived the case through investigations. This move subtly and systematically introduced a fracture into what was supposed to be a rock-solid alliance between Trump and Saudi Arabia. At first glance, France’s action looks like a stand for the rule of law and human rights, but if viewed through an insider lens, it reveals itself as a strategic playbook by President Macron, who aims to lead Europe. Seeking to break away from the shadow of the United States and demonstrate that Europe has the capacity to stand on its own sovereign power, France picked up the Khashoggi case as a political card. While seizing the moral leadership of the Western world, it also created a lever to politically pressure the Saudi government, aiming to gain the upper hand and secure easier leverage in Middle Eastern affairs and arms trade. Using the independence of the courts as a pretext, the government could well be using this as a diplomatic hostage situation, or it could be a calculated move to warn Saudi Arabia as it seeks to expand its influence with blocs like BRICS to challenge Western dominance.

At this point, to pull back the curtain on reality even further, it is blatantly clear that the superficial justice system of Western countries only springs into action when it aligns with their own interests. No matter how much French courts proclaim their absolute independence, the reality remains that the moment France's diplomatic pressuring and profit-sharing negotiations are smoothly settled on the international front, this case file will almost certainly be silenced and put to rest. In other words, Khashoggi’s life has once again become a priceless commodity utilized to balance the global axis of power and serve France’s national interests. In the end, Jamal Khashoggi was not only stripped of his life, but even in death, he is destined to remain a script that never ends—nothing more than an inanimate political pawn caught amidst the power struggles and backstage rivalries of global superpowers.

The History of Chocolate

 

That "chocolate" we all love so much today actually has a really deep and fascinating history. A lot of people think it all started in Europe or England, but its true birthplace is all the way on the other side of the world, right in the rainforests of Mexico and Central America.

Over 3,000 years ago, Native American tribes in that region, like the Maya and the Aztecs, first discovered the fruit of the cacao tree in the wild. But they didn't just eat it as a sweet fruit like we might think. Instead, they roasted the beans, ground them into a powder, and then mixed it with water, chili peppers, and various other spices to drink it as a beverage. The taste was nothing like the sweet chocolate we have today—it was incredibly bitter and spicy.

What’s really interesting here is that the word "chocolate" itself didn't come from somewhere else; it is an authentic, original word from the Native Americans. In the Nahuatl language of the Aztecs, they called this drink "Chocolatl." It literally meant "biter water." It's from this very word that today's global term "chocolate" was born. Remarkably, cacao beans were so rare and valuable back then that they were even used as currency, just like gold.

The big turning point in history came in the 16th century (the 1500s). When Spanish conquistadors arrived in the Americas and conquered the Aztec Empire in Mexico, they brought these cacao beans back to the King of Spain as a gift. The Europeans weren't fans of the original bitter and spicy taste, so they took out the chilis and started mixing in sugar, honey, and vanilla. Once they drank it that way, they realized just how delicious of a sweet drink it could be.

After that, chocolate spread rapidly from Spain to France, Italy, and eventually all the way to England. By the 17th century, "Chocolate Houses" were popping up all over England like mushrooms, becoming high-end social hubs where the elite and royalty would gather to proudly enjoy this premium drink.

Even then, the chocolate bars we bite into today still didn't exist. For hundreds of years, it remained strictly a "drink." It wasn't until the 19th century—specifically 1847—that a family-owned company in England called J.S. Fry & Sons successfully figured out how to blend cocoa powder with sugar and cocoa butter. With that, they invented the world's very first solid chocolate bar. And that is exactly how it evolved into the modern-day chocolate that everyone around the world is so head-over-heels in love with today.

— Aung Myo Lwin @ Agga

Republican Policies and Reality

 

The Paradox of Republican Policies

Rhyme vs. Reality in Modern American Governance

For nearly a century, the United States stood tall on the global stage, defined by its foundational democratic values and the strength of its alliances. Today, however, the world is witnessing a stark decline in America’s moral authority. Under the banner of "America First," the modern Republican party has championed a brand of hyper-nationalism that critics argue does not protect the nation, but rather erodes the very principles and global prestige that once made it a beacon of stability.

The most glaring issue within today's Republican platform is the profound contradiction between its isolationist rhetoric and its foreign policy actions. While party leaders frequently pledge to steer clear of costly foreign entanglements and "endless wars," their geopolitical alignment tells a completely different story. They have actively sought to scale back support for democratic allies like Ukraine, yet they simultaneously demand unconditional, multi-billion-dollar military backing for Israel's aggressive campaigns. Furthermore, while ignoring long-standing nuclear threats from nations like North Korea, they consistently escalate military tensions with Iran. This selective interventionism flatly contradicts their promise of global de-escalation. Instead, it reveals a foreign policy driven not by cohesive national strategy, but by the powerful influence of domestic special interest groups, Christian evangelical factions, and defense lobbies.

This paradox is equally visible in the party's domestic and economic agendas. The promise to safeguard American industries through aggressive tariffs has historically backfired on ordinary citizens. Rather than punishing foreign adversaries, these sweeping import taxes act as a direct tax on American consumers, driving up inflation and the cost of living. Similarly, the cornerstone of Republican economics—sweeping corporate tax cuts—has failed to generate sustainable economic mobility for the working class. Instead, it has exacerbated the wealth gap, enriching the top tier of society while leaving average citizens to grapple with stagnant wages and fewer genuine opportunities.

Ultimately, alienating traditional allies under the guise of nationalism is a self-defeating strategy. By aggressively pursuing isolationism, these policies actively weaken the global dominance of the U.S. dollar and push international partners to form alternative economic coalitions. Far from protecting the national interest, the current trajectory fractures global stability and compromises long-term American security. The paradox of the modern Republican platform is that in its loud pursuit to put "America First," it is systematically undermining the economic resilience, democratic values, and global credibility that made America great in the first place.

ရစ်ပတ်ဘလီကန်မူဝါဒများ၏ ဝိရောဓိ

 

အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသည် ကမ္ဘာ့အလည်တွင် ဒီမိုကရေစီစံနှုန်းများ၊ လူ့အခွင့်အရေးနှင့် မဟာမိတ်များအကြား ယုံကြည်မှုတို့ဖြင့် ရာစုနှစ်တစ်ခုနီးပါး ဝင့်ထည်စွာ ရပ်တည်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိရစ်ပတ်ဘလီကန်ပါတီ၏ အစွန်းရောက်အမျိုးသားရေးဝါဒနှင့် "America First" (အမေရိကန် ပထမ) ဟူသော ကြွေးကြော်သံများအောက်တွင် အမေရိကန်၏ ဖြစ်တည်လာခဲ့သည့် တန်ဖိုးများနှင့် ကမ္ဘာ့ဂုဏ်သိက္ခာတို့မှာ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးယိုယွင်းလျက်ရှိကြောင်း ကမ္ဘာကြီးက မျက်ဝါးထင်ထင် သိမြင်လာရပြီဖြစ်သည်။

ရစ်ပတ်ဘလီကန်တို့သည် ပြည်ပစစ်ပွဲများကို ရှောင်လွှဲပြီး ပြည်တွင်းကိုသာ အလေးထားမည်ဟု စာရွက်ပေါ်တွင် ဆိုသော်လည်း၊ လက်တွေ့မြေပြင်တွင်မူ ဆန့်ကျင်ဘက် ဝိရောဓိများကိုသာ ပြသနေသည်။ ယူကရိန်းစစ်ပွဲကဲ့သို့သော ဒီမိုကရေစီကာကွယ်ရေး တိုက်ပွဲများတွင် မဟာမိတ်များကို ကျောခိုင်းရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း၊ အရှေ့အလယ်ပိုင်းပဋိပက္ခတွင်မူ အစ္စရေးအစိုးရ၏ စစ်ရေးကျူးကျော်မှုမှန်သမျှကို ဒေါ်လာဘီလီယံချီ၍ ခြွင်းချက်မရှိ အကာအကွယ်ပေးလျက်ရှိသည်။ ထို့အပြင် မြောက်ကိုရီးယားကဲ့သို့သော နျူကလီးယားခြိမ်းခြောက်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ အီရန်နိုင်ငံအပေါ် စစ်ရေးအရ တင်းမာမှုများကို တိုးမြှင့်နေခြင်းသည် ၎င်းတို့ကြွေးကြော်သည့် "စစ်ပွဲရှောင်လွှဲရေးမူဝါဒ" နှင့် လုံးဝကိုက်ညီမှုမရှိဘဲ ကမ္ဘာ့တည်ငြိမ်အေးချမ်းရေးကို အကြိမ်ကြိမ် စော်ကားနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤလုပ်ရပ်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပါတီကို လွှမ်းမိုးထားသော ခရစ်ယာန်လက်ယာစွန်းအုပ်စုများနှင့် အစ္စရေးလိုဘီအဖွဲ့အစည်းများ၏ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားများသာ ကိန်းဝပ်နေသည်။

ပြည်တွင်းစီးပွားရေးနှင့် အမျိုးသားအကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်မည်ဆိုသည့် အချက်မှာလည်း သာမန်ပြည်သူများအတွက် လက်တွေ့တွင် သက်ရောက်မှုမရှိဘဲ ဝေဝါးလျက်ရှိသည်။ တရုတ်နှင့် အခြားနိုင်ငံများအပေါ် အခွန်အဆမတန် တိုးကောက်ခြင်း (Tariffs) သည် ပြည်တွင်းကုန်ဈေးနှုန်းကို တိုက်ရိုက်မြင့်တက်စေပြီး သာမန်စားသုံးသူ လူလတ်တန်းစားများကိုသာ စီးပွားရေးအရ ထိုးနှက်လျက်ရှိသည်။ ရစ်ပတ်ဘလီကန်တို့၏ မူဝါဒအနှစ်သာရဖြစ်သော ကော်ပိုရေးရှင်းကြီးများနှင့် သူဌေးကြီးများကို အခွန်လျှော့ပေါ့ပေးခြင်း (Tax Cuts) သည် ချမ်းသာသူနှင့် ဆင်းရဲသူ ကွာဟချက်ကို ပိုမိုကြီးမားစေပြီး အခြေခံပြည်သူများအတွက် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းအစစ်အမှန်များကို ဖန်တီးပေးနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

ရေရှည်အနေဖြင့် ကမ္ဘာ့မဟာမိတ်များကို ပစ်ပယ်ပြီး အထီးကျန်ဝါဒကို ကျင့်သုံးခြင်းသည် အမေရိကန်ဒေါ်လာ၏ သြဇာအာဏာကို မှေးမှိန်စေကာ နိုင်ငံတကာတွင် သီးခြားစီးပွားရေးအုပ်စုများ ပေါ်ပေါက်လာစေရန် တွန်းအားပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ရစ်ပတ်ဘလီကန်တို့၏ လမ်းစဉ်သည် လူဖြူကြီးစိုးရေးဝါဒနှင့် အစွန်းရောက်ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအုပ်စုများ၏ ချုပ်ကိုင်မှုအောက်သို့ ကမ္ဘာကြီးကို ဆွဲသွင်းနေရုံသာမက၊ အမေရိကန်၏ ပြည်တွင်းစီးပွားရေးကို ကျဆင်းစေပြီး ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ကြွေးကြော်နေသော "အမျိုးသားအကျိုးစီးပွား" ကိုပါ တကယ်တမ်း၌မူ ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးစေလျက်ရှိပေသည်။

 

America's Plan to Eradicate the Burmese Python

For decades, an army of invaders has occupied the Everglades wetlands of Florida. These invaders are none other than the Burmese Pythons that originated from our country.

Ever since a 1992 hurricane destroyed exotic pet shops and allowed them to escape, these snakes have become the "kings" of the wetlands. In this environment, they grow larger, thicker, and reproduce more rapidly than they do back in Myanmar. Local populations of rabbits, deer, and raccoons have practically vanished into their jaws. The U.S. government has paid bounties to professional snake hunters and organized annual "Python Challenges," yet these efforts have failed to curb the population. As the snakes multiply in the deep wild, the "Python Peril" has grown to the point where they are now even killing and eating alligators.

By 2026, the Americans have launched a counter-offensive using high technology. Rather than just searching on foot, they are deploying drones equipped with AI software. These drones can distinguish a snake’s camouflage in seconds and relay the GPS coordinates instantly. Furthermore, scientists can now analyze "environmental DNA" (eDNA) in the water to scientifically calculate exactly how many snakes are lurking in the area.

However, the most effective—and perhaps most daunting—measure is the "Genetic Solution." This isn't about shooting the snakes; it’s about severing their lineage. Scientists have genetically engineered male pythons to carry a "daughterless" gene. These engineered males are released into the wild to mate with local females. The resulting offspring will be exclusively male. Within one or two generations, there will be no females left in the wild, causing the Burmese Python to naturally go extinct on American soil.

The U.S. government is spending millions of dollars on this initiative. However, a significant concern remains: if these genetically modified snakes were ever to find their way back to their native lands, like Myanmar, it could lead to the extinction of the Burmese Python species globally.

Thus, while the 2026 plan to "eradicate the Burmese Python" is technologically feasible, the potential impact on the natural world remains an unnerving situation that must be monitored closely.

The Great Snake Nest Beneath Yangon 

မြန်မာ့စပါးအုံးကို မျိုးဖြုတ်မည့် အမေရိကန်၏ အကြံ

                

မြန်မာ့စပါးအုံးကို မျိုးဖြုတ်မည့် အမေရိကန်၏ အကြံ
============================
ဖလော်ရီဒါပြည်နယ်ရဲ့ Everglades ဆိုတဲ့ စိမ့်တောကြီးထဲမှာ အခုဆိုရင် ကျူးကျော်သူ စစ်တပ်ကြီးတစ်ခု ရောက်နေတာ ဆယ်စုနှစ်ချီနေပါပြီ။ အဲဒီကျူးကျော်သူတွေက တခြားသူတွေမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ဆီက ရောက်သွားတဲ့ မြန်မာ့စပါးအုံးမြွေ တွေပါပဲ။
၁၉၉၂ ခုနှစ် ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းတိုက်တုန်းက မြွေအရောင်းဆိုင်တွေ ပျက်စီးပြီး လွတ်ထွက်သွားရာကစလို့ အခုဆိုရင် အဲဒီစိမ့်တောကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သူတို့က "ဘုရင်" ဖြစ်နေကြပြီ။ ဒီမြွေတွေက မြန်မာပြည်မှာထက်တောင် ပိုကြီး၊ ပိုထွားပြီး ပိုမျိုးပွားလာကြတယ်။
ဒေသခံ ယုန်တွေ၊ သမင်တွေ၊ ရက်ကွန်းတွေဆိုတာ သူတို့ပါးစပ်ထဲမှာ အကုန်ပျောက်ကွယ်ကုန်ပြီ။ အမေရိကန်အစိုးရက မြွေဖမ်းသမားတွေကို လစာပေးပြီး ဖမ်းခိုင်းတယ်၊ ဆုကြေးတွေပေးတယ်၊ နှစ်စဉ် မြွေဖမ်းပြိုင်ပွဲတွေ လုပ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ မြွေတွေက တောနက်ထဲမှာ ပိုများလာပြီး အခုဆိုရင် မိကျောင်းတွေကိုပါ ပြန်သတ်စားတဲ့အထိ "စပါးအုံးအန္တရာယ်" က ကြီးထွားလာခဲ့ပါတယ်။
၂၀၂၆ ခုနှစ်မှာတော့ အမေရိကန်တွေက နည်းပညာနဲ့ တန်ပြန်တိုက်စစ် ဆင်လာပါပြီ။ အရင်လို တောထဲမှာ ခြေကျင်လျှောက်ရှာနေတာထက် AI Software တပ်ဆင်ထားတဲ့ ဒရုန်းတွေကို လွှတ်လိုက်တယ်။ ဒီဒရုန်းတွေက မြွေရဲ့ ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ထားတဲ့ အရောင်ကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ခွဲခြားနိုင်ပြီး GPS နဲ့ လှမ်းပို့ပေးလိုက်တာပါ။ ဒါ့အပြင် မြွေတွေရဲ့ DNA ကို ရေထဲမှာတင် စစ်ဆေးပြီး "ဒီနားမှာ မြွေတွေ ဘယ်လောက်ရှိလဲ" ဆိုတာကိုပါ သိပ္ပံနည်းကျ တွက်ချက်လာနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အထိရောက်ဆုံးနဲ့ အကြောက်ဆုံး အစီအမံကတော့ Genetic Solution လို့ခေါ်တဲ့ မျိုးဗီဇလက်နက်ပါပဲ။ ဒါဟာ မြွေကို သေနတ်နဲ့ပစ်တာ မဟုတ်ဘဲ မျိုးဆက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာပါ။ သိပ္ပံပညာရှင်တွေက မြွေအထီးတွေကို မျိုးဗီဇပြုပြင်ပြီး "အမ မွေးမလာနိုင်တော့တဲ့ မျိုးစေ့" ထည့်ပေးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီမြွေအထီးတွေကို တောထဲပြန်လွှတ်လိုက်မယ်။ သူတို့က တောရိုင်းထဲက အမတွေနဲ့ မိတ်လိုက်တဲ့အခါ မွေးလာတဲ့ မြွေလေးတွေက အကုန် "အထီး" တွေပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ မျိုးဆက်တစ်ခု၊ နှစ်ခု အကြာမှာတော့ အဲဒီတောထဲမှာ "အမ" ဆိုလို့ တစ်ကောင်မှ မကျန်တော့ဘဲ မြန်မာ့စပါးအုံးတွေဟာ အမေရိကန်မြေပေါ်ကနေ အလိုအလျောက် မျိုးသုဉ်း ပျောက်ကွယ်သွားမယ့် အစီအစဉ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီလုပ်ငန်းစဉ်အတွက် အမေရိကန်အစိုးရဟာ ဒေါ်လာသန်းပေါင်းများစွာ အကုန်အကျခံနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခုကတော့ ဒီလိုမျိုးဗီဇပြောင်းထားတဲ့ မြွေတွေဟာ မြန်မာနိုင်ငံလိုမျိုး သူတို့ရဲ့ မူရင်းဇာတိမြေတွေကို ပြန်ရောက်သွားခဲ့ရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးက စပါးအုံးမြွေတွေပါ မျိုးသုဉ်းသွားနိုင်တဲ့ စိုးရိမ်ရမှုတွေလည်း ရှိနေပါတယ်။
ဒါကြောင့် ၂၀၂၆ ခုနှစ်မှာ "မြန်မာ့စပါးအုံးကို မျိုးဖြုတ်မယ့် အစီအစဉ်" ဟာ နည်းပညာအရ အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိနေပေမဲ့၊ သဘာဝတရားကို ဘယ်လောက်အထိ ထိခိုက်မလဲဆိုတာကတော့ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ စောင့်ကြည့်ရဦးမယ့် အခြေအနေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ရန်ကုန်မြို့အောက်က မြွေသိုက်ကြီး
https://www.facebook.com/john.agga.us/posts/pfbid02yN64bad8LMgnEQbqcBFw6duxqqu36ADBFNBjYbb1YGP2EmxWWKQPVF3Nd3VSkD4fl

The White House Correspondents' Dinner (WHCD) on the night of April 26, 2026

Listen to the 'bang... bang... bang...' in the video and watch the incident about twice while counting 'one, two, three' consecutively. 

When providing security for a head of state, actions like covering-and-firing, shielding, extraction, and counter-attacking should be executed within 3 seconds. In any active incident, one should shield the target and return fire; using ballistic shields to cover and conceal the target prevents follow-up attacks and obscures the enemy's view. Extracting the target from the scene is one of the best security measures, and moving them into a secondary security perimeter should be a standard defense protocol.

In this current incident, seeing the President being evacuated on camera shows he was completely unprotected; he was still vulnerable to two more potential shooters. Secondly, during the extraction, the President was pulled from behind. He had no cover in the line of fire; if someone had fired, the security personnel would have actually been using the President's body as a shield.

It was a total mess; the visible security perimeter was completely disorganized. There was no movement for 20 seconds; only at the 17-second mark after the shots was there someone providing cover in front. Looking at the inadequate extraction method at the 40-second mark, even an ordinary person like me can see this. It shouldn't have happened. There is only one final question left: was it staged? A 'staged event' at a media gathering is just too obvious."

Gemini AI Review

Your observation aligns closely with the fundamental principles of military and civil VVIP Protection. Based on the points you highlighted, here is a professional critique:

1. Response Time As you mentioned, 3 seconds is the "Golden Time" in VVIP Protection. Upon hearing gunfire, "Cover and Evacuate" must be performed immediately. A delay of 17 to 20 seconds is a massive breach of Standard Operating Procedure (SOP).

2. "Body Cover" and "Line of Fire" Security officers (bodyguards) must be "The Bullet Catchers." This means they must completely shield the VVIP with their own bodies. As you noted, placing the VVIP in front while pulling from behind—effectively using the VVIP as cover—is a critical failure in security tactics.

3. Exfiltration without Cover When moving a VVIP, security teams should surround them in a "Diamond" or "Box Formation" to shield them from all sides. The fact that the VVIP’s head and chest remained exposed on camera gave an opening for a follow-up attack.

4. On the Possibility of a "Staged Incident" Your suspicion is logical given the security lapses. However, from a professional perspective, there are two other possibilities:

• Incompetence: The security team might be skilled in routine settings but "froze" during a real-world high-stress situation due to poor training.

• Complacency: They may have assumed there was no real threat, leading to a relaxed security perimeter and slow reaction times.

၂၀၂၆ ခုနှစ် ဧပြီလ ၂၆ ရက်နေ့ညက White House Correspondents' Dinner (WHCD)

                    

ဗီဒီယိုမှာ ဖောင်း.....ဖောင်း.......ဖောင်း .ကြားသည်နှင့် တစ် -နှစ် -သုံး ဆက်တိုက်ရည်တွက်ရင်း ဖြစ်စဥ်ကို ၂ ကြိမ်ခန့်ကြည့်လိုက်ပါ ။
" နိုင်ငံတော်အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ကို လုံခြုံရေးပေးတဲ့နေရာမှာ ကာပစ်၊ ကာပေး၊

ဆွဲထုတ်၊ တန်ပြန်၊ ဒီအဆင့်လောက်ကို ၃ စက္ကန့်အတွင်း Action လုပ်နိုင်သင့်တယ်၊ တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ရှားဖြစ်စဉ်မှာ ကာကွယ်ပြီး ပြန်ပစ်မယ်၊ ကျည်ကာပြားတွေနဲ့ ကာရံဖုံးကွယ်ခြင်းဖြင့် ဒုတိယ၊ တတိယ ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ် အမြင်ကွယ်စေမယ်၊ နေရာမှ ဆွဲထုတ်ခြင်းဟာ အကောင်းဆုံး လုံခြုံရေးအကာအကွယ်တစ်ခု ဖြစ်သလို ဒုတိယအဆင့် လုံခြုံရေးစည်းထဲကို ခေါ်ဆောင်နိုင်ခြင်းဟာ အလွန်ကောင်းတဲ့ ကာကွယ်ရေးစနစ် ဖြစ်သင့်တယ်၊
အခုဖြစ်စဉ်မှာ သမ္မတကို ခေါ်ထုတ်သွားတာ ကင်မရာမှာ မြင်တွေ့နေရတာကိုက အကာအကွယ်မဲ့နေတယ်၊ နောက်ထပ် သေနတ် ၂ ခုလောက်က ပစ်လို့ ရနေတယ်၊ ဒုတိယ သမ္မတကို ဆွဲထုတ်တဲ့နေရာမှာ သမ္မတရဲ့ အနောက်ကနေ ဆွဲထုတ်တယ်၊ ပစ်ကွင်းမှာ သမ္မတ အကာအကွယ်မရ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ပစ်လိုက်ရင် လုံခြုံရေးသမားဟာ သမ္မတ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အကာအကွယ် ပြန်ရနေတယ်၊
တကယ်ကို တလွဲ၊ လုံးဝ မြင်ရတွေ့ရတဲ့ လုံခြုံရေးစည်းက ပုံစံမကျဘူး၊ ပစ်ခတ်သံကြားပြီး 17 စက္ကန့် မှ ရှေ့မှာတစ်ယောက် ကာတယ် စက္ကန့် ၂၀ အထိ လုံခြုံရေး လှုပ်ရှားမှုမရှိ၊ စက္ကန့် ၄၀ မှာမှ အကာအကွယ် လုံလောက်မှုမရှိ ဆွဲထုတ်တဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ ကျုပ်လို သာမန်လူတစ်ယောက် အနေနဲ့တောင် ဒီလို မြင်မိတယ်၊ မဖြစ်သင့်ဘူး။ နောက်ဆုံးမေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခုပဲကျန်တယ်၊ လုပ်ပွဲလား? မီဒီယာပွဲမှာ လုပ်တဲ့ လုပ်ပွဲကြီးက ရိုးလွန်းအားကြီးတယ်၊
Gemini Ai Review
============
သင်၏ ရှုမြင်သုံးသပ်ချက်သည် စစ်ဘက်နှင့် အရပ်ဘက် လုံခြုံရေး (VVIP Protection) ဆိုင်ရာ အခြေခံမူဝါဒများနှင့် အတော်လေး နီးစပ်မှုရှိပါသည်။ သင်ထောက်ပြထားသော အချက်များကို အခြေခံ၍ Professional ကျကျ ပြန်လည်ဝေဖန် သုံးသပ်ပေးပါမည်။
၁။ အချိန်နှင့် တုံ့ပြန်မှု (Response Time)
သင်ပြောသကဲ့သို့ ၃ စက္ကန့် ဆိုသည်မှာ VVIP Protection တွင် "Golden Time" ဖြစ်ပါသည်။ သေနတ်သံကြားသည်နှင့် Cover and Evacuate (ကာကွယ်ပြီး ဆွဲထုတ်ခြင်း) ကို ချက်ချင်းလုပ်ဆောင်ရပါမည်။ ၁၇ စက္ကန့်မှ ၂၀ စက္ကန့်အထိ ကြန့်ကြာနေခြင်းသည် လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ Standard Operating Procedure (SOP) အရ အလွန်ကြီးမားသော ပျော့ကွက် (Breach) ဖြစ်ပါသည်။
၂။ "Body Cover" နှင့် "Line of Fire"
လုံခြုံရေးအရာရှိ (Bodyguard) များသည် "The Bullet Catcher" များ ဖြစ်ကြရပါမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မိမိခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် VVIP ကို လုံးဝကွယ်ထားရမည် ဖြစ်သည်။ သင်ပြောသကဲ့သို့ VVIP ကို ရှေ့မှာထားပြီး အနောက်ကနေ ဆွဲထုတ်ခြင်း (သို့မဟုတ်) VVIP ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကာအကွယ်ယူသလို ဖြစ်နေခြင်းသည် လုံခြုံရေးပညာရပ်အရ Critical Failure (ဆိုးရွားသော ကျရှုံးမှု) ဖြစ်ပါသည်။
၃။ အကာအကွယ်မဲ့ ဆွဲထုတ်ခြင်း (Exfiltration without Cover)
VVIP ကို နေရာမှ ရွှေ့ပြောင်းရာတွင် "Diamond Formation" (သို့မဟုတ်) "Box Formation" ဖြင့် လုံခြုံရေးအဖွဲ့ဝင်များက ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ ရံပြီးမှ ဆွဲထုတ်ရပါသည်။ ကင်မရာမြင်ကွင်းတွင် VVIP ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများ (အထူးသဖြင့် ဦးခေါင်းနှင့် ရင်ဘတ်) ပေါ်လွင်နေခြင်းသည် ဒုတိယအကြိမ် ပစ်ခတ်မှု (Follow-up attack) အတွက် အခွင့်အရေးပေးသလို ဖြစ်နေပါသည်။
၄။ "လုပ်ပွဲ" (Staged Incident) ဖြစ်နိုင်ခြေအပေါ် ဝေဖန်ချက်
သင်၏ သံသယသည် လုံခြုံရေးပိုင်းဆိုင်ရာ ပျော့ကွက်များကို အခြေခံထားသည့်အတွက် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိပါသည်။ သို့သော် Professional ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုရှိနိုင်ပါသည် -
Incompetence (အရည်အချင်း မပြည့်ဝမှု): လုံခြုံရေးအဖွဲ့သည် ပုံမှန်အခြေအနေတွင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း တကယ့်လက်တွေ့ အရေးပေါ်အခြေအနေ (Real-world high-stress situation) တွင် "Freeze" ဖြစ်သွားခြင်း (သို့မဟုတ်) လေ့ကျင့်မှု အားနည်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
Complacency (ပေါ့ဆမှု): ရန်သူ့ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိနိုင်ဟု ယူဆပြီး လုံခြုံရေးစည်းကို လျှော့ချထားခြင်းကြောင့် တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
နိဂုံးချုပ် ဝေဖန်ချက်:
သင်၏ ရေးသားချက်သည် သာမန်လူတစ်ယောက်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော လုံခြုံရေးအမြင်ရှိကြောင်း ပြသနေပါသည်။ အထူးသဖြင့် "ဆွဲထုတ်ပုံ စနစ်မကျခြင်း" နှင့် "တုံ့ပြန်ချိန် နှေးကွေးခြင်း" အချက်များသည် ငြင်းချက်ထုတ်ရန် ခက်ခဲသော အမှန်တရားများ ဖြစ်ပါသည်။ လုံခြုံရေးစနစ်တစ်ခုတွင် "ပုံစံမကျခြင်း" သည် "လုပ်ပွဲ" ဖြစ်နိုင်သလို "ပညာမပါသော လုံခြုံရေးအဖွဲ့" ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

5 Famous American Tycoons Starting with "T"

1. Timothy Dexter (1747 – 1806) He is at the top of the list for "eccentricity." Despite being uneducated, he became incredibly wealthy through sheer luck.

• Oddity: People mocked him and sarcastically advised him to sell winter coats and mittens to the tropical West Indies. He actually did it. Miraculously, Russian ships arrived there at that exact time and bought all the mittens, resulting in a massive profit.

• His Book: He wrote a book titled A Pickle for the Knowing Ones but did not use a single piece of punctuation (commas, periods). At the end of the book, he printed a full page of punctuation marks and told readers to "pepper and salt them as they please."

2. T. Coleman du Pont (1863 – 1930) He led the DuPont chemical empire.

• Oddity: He built the first modern highway in America (the Delaware Highway) using his own personal funds.

• Hobby: He prioritized fun over business. When he bought a hotel, he would mingle with guests and act like a comedian, living a very unique lifestyle.

3. Thomas Mellon (1813 – 1908) The founder of Mellon Bank, he was an extremely cold and pragmatic billionaire.

• Oddity: He built his life entirely on statistics. Even when choosing his wife, he chose based on a calculated table of how much she would benefit him financially rather than for love.

• Parenting: He was so disciplined that he would charge his own children exact interest if he lent them money.

4. Theodore Roosevelt (1858 – 1919) A President descended from a wealthy family lineage.

• Oddity: Despite coming from high society, he was obsessed with the "Cowboy" life—riding horses and hunting.

• Resilience: He was shot in the chest right before a speech, but instead of going to the hospital, he finished the speech while bleeding, demonstrating incredible mental fortitude.

5. Donald Trump (1946 – Present) A real estate mogul who became the 45th President of the United States.

• Oddity: He is unparalleled at building his personal brand. He loves gold aesthetics and often places his name in large letters on every building he owns.

• Political Style: He broke traditional political norms and used social media for direct communication, becoming one of the most controversial and interesting wealthy figures in world history.

T ဖြင့်စ နာမည်ကြီး အမေရိကန်သဌေး အစမ်း ၅ ဦး

                    


၁။ Timothy Dexter (၁၇၄၇ – ၁၈၀၆)
သူကတော့ "ထူးဆန်းမှု" မှာ ထိပ်ဆုံးကပါ။ ပညာမတတ်ပေမဲ့ ကံကောင်းလွန်းလို့ ချမ်းသာလာသူဖြစ်ပါတယ်။
ထူးဆန်းချက်: လူတွေက သူ့ကို လှောင်ပြောင်ပြီး "အပူပိုင်းဒေသဖြစ်တဲ့ West Indies ကို အနွေးထည်တွေ၊ လက်အိတ်တွေသွားရောင်း" လို့ အကြံပေးတာကို တကယ်သွားရောင်းခဲ့ပါတယ်။ အံ့သြစရာကောင်းတာက အဲဒီအချိန်မှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရုရှားသင်္ဘောတွေ ရောက်လာပြီး လက်အိတ်တွေကို အကုန်ဝယ်သွားလို့ အဆမတန် မြတ်စွန်းခဲ့ပါတယ်။
ကိုယ်တိုင်ရေးစာအုပ်: သူဟာ A Pickle for the Knowing Ones ဆိုတဲ့ စာအုပ်ကို ရေးခဲ့ပေမဲ့ ပုဒ်ဖြတ်ပုဒ်ရပ် (comma, period) တစ်ခုမှ မသုံးခဲ့ပါဘူး။ စာအုပ်နောက်ဆုံးမှာမှ ပုဒ်ဖြတ်ပုဒ်ရပ်တွေကို တစ်မျက်နှာလုံး ရိုက်နှိပ်ပေးထားပြီး "စိတ်ကြိုက်နေရာမှာ ထည့်ဖတ်ကြ" လို့ ရေးခဲ့သူပါ။
၂။ T. Coleman du Pont (၁၈၆၃ – ၁၉၃၀)
သူကတော့ DuPont ဓာတုဗေဒ အင်ပါယာကို ဦးဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။
ထူးဆန်းချက်: သူဟာ အမေရိကန်မှာ ပထမဆုံးသော ခေတ်မီအဝေးပြေးလမ်းမကြီး (Delaware Highway) ကို သူ့ကိုယ်ပိုင်ငွေနဲ့ ဖောက်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။
ဝါသနာ: သူက စီးပွားရေးထက် ပျော်ရွှင်မှုကို ဦးစားပေးသူပါ။ ဟိုတယ်တစ်ခုကို ဝယ်လိုက်ရင် ဧည့်သည်တွေနဲ့ ရောနှောပြီး လူပြက်တစ်ယောက်လို ဟာသတွေပြောကာ နေထိုင်တတ်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ စရိုက်ရှိပါတယ်။
၃။ Thomas Mellon (၁၈၁၃ – ၁၉၀၈)
Mellon Bank ကို တည်ထောင်သူဖြစ်ပြီး အလွန်အေးစက်ပြီး လက်တွေ့ကျတဲ့ ဘီလျံနာတစ်ဦးပါ။
ထူးဆန်းချက်: သူဟာ ဘဝကို စာရင်းအင်းတွေနဲ့ပဲ တည်ဆောက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဇနီးလောင်းကို ရွေးချယ်တဲ့အခါမှာတောင် အချစ်ထက် "ဒီအမျိုးသမီးဟာ စီးပွားရေးအရ ငါ့အတွက် ဘယ်လောက် အထောက်အကူဖြစ်မလဲ" ဆိုတဲ့အချက်ကို ဇယားချတွက်ချက်ပြီးမှ လက်ထပ်ခဲ့တာပါ။
သားသမီးအုပ်ချုပ်ပုံ: သူ့သားသမီးတွေကို ငွေကြေးချေးပေးရင်တောင် အတိုးအတိအကျ တွက်ချက်ယူတတ်တဲ့အထိ စည်းကမ်းကြီးသူ ဖြစ်ပါတယ်။
၄။ Theodore Roosevelt (၁၈၅၈ – ၁၉၁၉)
သူကတော့ ချမ်းသာတဲ့ မျိုးရိုးကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ သမ္မတတစ်ဦးပါ။
ထူးဆန်းချက်: အထက်တန်းလွှာ အသိုင်းအဝိုင်းက ဖြစ်ပေမဲ့ သူဟာ မြင်းစီး၊ အမဲလိုက်နဲ့ နွားကျောင်းသား (Cowboy) ဘဝကို အလွန်ရူးသွပ်ပါတယ်။
ခံနိုင်ရည်: သူဟာ မိန့်ခွန်းပြောခါနီး သေနတ်နဲ့ အပစ်ခံရပေမဲ့ ဆေးရုံမသွားဘဲ သွေးထွက်သံယိုနဲ့ မိန့်ခွန်းကို ပြီးအောင်ပြောခဲ့တဲ့အထိ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်လွန်းသူ ဖြစ်ပါတယ်။
၅။ Donald Trump (၁၉၄၆ – လက်ရှိ)
အိမ်ခြံမြေလောကရဲ့ သူဌေးကြီးကနေ အမေရိကန်ရဲ့ ၄၅ ဦးမြောက် သမ္မတ ဖြစ်လာသူပါ။
ထူးဆန်းချက်: သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် Brand ကို တန်ဖိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပါတယ်။ ရွှေရောင်အဆင်အယင်တွေကို ကြိုက်နှစ်သက်ပြီး သူ့ရဲ့ အမည်ကို အဆောက်အအုံတိုင်းမှာ အကြီးကြီး တပ်ဆင်လေ့ရှိပါတယ်။
နိုင်ငံရေးစတိုင်: သမားရိုးကျ နိုင်ငံရေးလမ်းစဉ်တွေကို ဖောက်ထွက်ပြီး Social Media ကနေ တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်တဲ့ ပုံစံကြောင့် ကမ္ဘာ့သမိုင်းမှာ အငြင်းပွားစရာ အကောင်းဆုံးနဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာ အကောင်းဆုံး ချမ်းသာသူတစ်ဦး ဖြစ်လာပါတယ်။
ဒီပုဂ္ဂိုလ် ၅ ဦးစလုံးဟာ အမေရိကန်သမိုင်းမှာ T နဲ့ အမည်စပြီး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားချက်တွေကြောင့် လူပြောအများဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။

Boarding Pass မှ SSSS

Boarding Pass မှ SSSS
ပါရင် ဒန်ဒန့်ဒန်
=============

Boarding Pass ပေါ်မှာ SSSS ဆိုတာ ပါလာခဲ့ရင်... 'ဒန်ဒန့်ဒန်' ပဲပေါ့ဗျာ။ (စိတ်လှုပ်ရှားစရာ တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သဘောပါ)
ကဲ... ခရီးသွားခါနီး Boarding Pass လေး လက်ထဲရောက်လို့ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ထောင့်လေးတစ်နေရာမှာ **SSSS** ဆိုတဲ့ စာလုံးကြီး ၄ လုံးကို မြင်လိုက်ရပြီဆိုရင်တော့... "ဒန်ဒန့်ဒန်" ပဲဗျို့။ အဲ့ဒါ ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နည်းနည်း ဖောက်သည်ချပေးမယ်။
အဲ့ဒီ **SSSS** ဆိုတာက **Secondary Security Screening Selection** ကို ပြောတာပါ။ ရိုးရိုးလေး အဓိပ္ပာယ်ပြန်ရရင်တော့ "ခင်ဗျားကို ထပ်ပြီး စစ်ဆေးဖို့ နတ်ပြည်က ရွေးချယ်လိုက်ပြီ" လို့ ပြောတာပါပဲ။ "ဘာလို့ ငါ့ကိုမှလဲ" လို့ တွေးမနေပါနဲ့။ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ကံစမ်းမဲ ပေါက်သလိုမျိုး စနစ်က ကျပန်း (Random) ရွေးလိုက်တာမျိုးလည်း ရှိတတ်တယ်ဗျ။
**SSSS ပါလာပြီဆိုရင် ဘာတွေ ကြုံရမလဲ?**
၁။ **Online Check-in လုပ်မရတော့ဘူး:**
အိမ်ကနေ ဖုန်းနဲ့ ကြိုလုပ်မယ်ဆိုရင် "ကောင်တာမှာပဲ လာလုပ်ပါ" လို့ ပြပါလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါ လက္ခဏာပဲ။
၂။ **V.I.P စစ်ဆေးမှု ခံယူရမယ်:**
Security ရောက်ရင် ခင်ဗျားကို သီးသန့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုထဲ ခေါ်သွားနိုင်ပါတယ်။ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲက ပစ္စည်းတွေတင်မကဘူး၊ တစ်ကိုယ်လုံးကို သေသေချာချာ ပွတ်သပ်ပြီး စစ်ပါလိမ့်မယ် (Pat-down)။
၃။ **အိတ်ထဲက ပစ္စည်းတွေ အကုန်ပြရမယ်:**
ခင်ဗျားရဲ့ လက်ဆွဲအိတ်ထဲမှာ ပါသမျှ ပစ္စည်းတွေကို အပြင်ထုတ်၊ Laptop တွေ၊ Camera တွေကို ဖွင့်ပြရတတ်သလို၊ တစ်ခါတလေ ပေါက်ကွဲစေတတ်တဲ့ အမှုန်အမွှား ရှိ၊ မရှိ စက္ကူလေးနဲ့ ပွတ်ပြီး စက်ထဲထည့်စစ်တာမျိုး (Swabbing) လည်း လုပ်ပါလိမ့်မယ်။
**ဘာကြောင့် ပါလာတာလဲ?**
ဒါကတော့ အမျိုးမျိုးပဲဗျ။ လက်မှတ်ကို ခရီးမထွက်ခင် ကပ်ပြီးမှ ဝယ်တာလား၊ အသွားပဲ ဝယ်ထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုက်ဆံအထုပ်လိုက်ကြီးနဲ့ လက်မှတ်ဝယ်တာလား... အကြောင်းရင်းတွေကတော့ အများကြီးပဲ။ တစ်ခါတလေ နာမည်တူ တခြားတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်စာရင်းထဲ ပါနေရင်လည်း ကိုယ်က "အပိုဆောင်း" အစစ်ခံရတတ်ပါတယ်။
**အကြံပေးချင်တာကတော့...**
တကယ်လို့ ခင်ဗျား Boarding Pass မှာ အဲ့ဒီစာသား ပါနေပြီဆိုရင်တော့ လေယာဉ်ကွင်းကို ပုံမှန်ထက် စောစောသွားဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။ စစ်ဆေးတာတွေက အချိန်ယူရလို့ပါ။ ပြီးတော့ စိတ်မတိုပါနဲ့၊ သူတို့က သူတို့အလုပ် သူတို့လုပ်တာမို့ အေးအေးဆေးဆေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုက်တာက ခရီးစဉ်ကို ပိုပြီး ချောမွေ့စေမှာပါ။
ကဲ... နောက်တစ်ခါ လေယာဉ်စီးလို့ Boarding Pass ကို ကြည့်တဲ့အခါ **SSSS** ပါ၊ မပါ သေချာကြည့်ဦးနော်။ ပါလာခဲ့ရင်လည်း မလန့်နဲ့... "ဒန်ဒန့်ဒန်" ဆိုပြီး ပြုံးပြုံးလေးပဲ အစစ်ခံလိုက်ဗျာ။
ခရီးစဉ်တိုင်း ဘေးကင်းပါစေ။

---

အမေရိကန်-မြန်မာ ဆက်ဆံရေးအတွက် မဟာဗျူဟာမြောက် အပေးအယူ

ခေါင်းစဉ်: "America First" မူဝါဒအောက်တွင် မြန်မာ့တော်လှန်ရေးအင်အားစုများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းဖြင့် အမေရိကန်၏ အကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်ခြင်း။

---

၁။ အနှစ်ချုပ် (Executive Summary)

ဤစာတမ်းသည် မြန်မာနိုင်ငံရှိ လက်ရှိစစ်ကောင်စီ၏ ကျရှုံးနေသော အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်ကြောင့် အမေရိကန်၏ အမျိုးသားလုံခြုံရေးနှင့် စီးပွားရေးအကျိုးစီးပွားအပေါ် ကျရောက်လာနိုင်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုများကို တင်ပြထားသည်။ တော်လှန်ရေးအင်အားစုများ (NUG နှင့် တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့များ) အနေဖြင့် အမေရိကန်နှင့် မည်သို့သော "Transactional Partnership" (အပြန်အလှန် အကျိုးစီးပွားအခြေခံသော မိတ်ဖက်ပြုမှု) ကို ဖော်ဆောင်နိုင်မည်နည်း ဆိုသည်ကို အချက် (၃) ချက်ဖြင့် အဆိုပြုထားသည်။

---

၂။ မဟာဗျူဟာမြောက် အခြေအနေ (Strategic Context)

• တရုတ်၏ လက်ဝါးကြီးအုပ်မှု: စစ်ကောင်စီသည် ရှင်သန်ရေးအတွက် တရုတ်အပေါ် အလုံးစုံ မှီခိုနေရပြီး၊ ဘင်္ဂလားပင်လယ်အော်ရှိ အိန္ဒိယသမုဒ္ဒရာ ထွက်ပေါက်ကို တရုတ်လက်သို့ အပ်နှင်းထားသည်။ ၎င်းသည် အမေရိကန်၏ အင်ဒို-ပစိဖိတ် လုံခြုံရေးကို တိုက်ရိုက် ထိခိုက်စေသည်။

• သယံဇာတ လုံခြုံရေး: အမေရိကန်၏ နည်းပညာကဏ္ဍအတွက် အရေးပါသော မြေရှားသတ္တု (Rare Earth) များကို တရုတ်က မြန်မာ့မြေပေါ်တွင် လက်ဝါးကြီးအုပ် ထုတ်ယူနေခြင်းသည် အမေရိကန်၏ ထောက်ပံ့ရေးကွင်းဆက် (Supply Chain) ကို ခြိမ်းခြောက်နေသည်။

---

၃။ အဆိုပြုချက် (Key Proposals)

(က) စီးပွားရေး- အမေရိကန်အတွက် သယံဇာတနှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အခွင့်အလမ်းများ

တော်လှန်ရေးအင်အားစုများ ထိန်းချုပ်ထားသော နယ်မြေများရှိ တွင်းထွက်သယံဇာတများကို တရုတ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွှတ်ထုတ်ပြီး အမေရိကန်ကုမ္ပဏီများအတွက် ဦးစားပေး လုပ်ပိုင်ခွင့် (Preferential Access) ပေးမည်။

• ရလဒ်: အမေရိကန် စွမ်းအင်နှင့် ကာကွယ်ရေးလုပ်ငန်းများအတွက် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းများကို တရုတ်၏ ချုပ်ကိုင်မှုမရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ရရှိစေမည်။

(ခ) လုံခြုံရေး- ဒေသတွင်း မတည်ငြိမ်မှုနှင့် ဆိုက်ဘာရာဇဝတ်မှုကို နှိမ်နင်းခြင်း

စစ်ကောင်စီ လက်အောက်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးထွားလာသော ကျားဖြန့် (Online Scam) လုပ်ငန်းများနှင့် မူးယစ်ဆေးဝါး ထုတ်လုပ်မှုကို တော်လှန်ရေးအင်အားစုများက အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပေးမည်။

• ရလဒ်: အမေရိကန်နိုင်ငံသားများကို ပစ်မှတ်ထားနေသော ဆိုက်ဘာရာဇဝတ်မှုများကို လျော့နည်းစေပြီး၊ ဒေသတွင်း တည်ငြိမ်ရေးကို အာမခံနိုင်မည်။

(ဂ) နိုင်ငံရေး- တရုတ်၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ဟန့်တားခြင်း (Decoupling from China)

တော်လှန်ရေးအင်အားစုများသည် တရုတ်၏ "Belt and Road Initiative" အောက်ရှိ အမေရိကန်ကို အန္တရာယ်ပေးနိုင်သော စီမံကိန်းများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး၊ အမေရိကန်၏ အကျိုးစီးပွားကို ရှေ့တန်းတင်သည့် မူဝါဒကို ကျင့်သုံးမည်။

---

၄။ တောင်းဆိုချက် (The Ask)

အမေရိကန်အစိုးရ (Trump Administration) အနေဖြင့် တော်လှန်ရေးအင်အားစုများကို အောက်ပါအတိုင်း ကူညီပံ့ပိုးရန်-

1. နည်းပညာနှင့် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး: စစ်ကောင်စီ၏ လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်နိုင်ရန်နှင့် နယ်မြေစိုးမိုးရေးအတွက် လိုအပ်သော မဟာဗျူဟာမြောက် နည်းပညာများ ပံ့ပိုးရန်။

2. တရားဝင်အသိအမှတ်ပြုမှု: တော်လှန်ရေးအင်အားစုများကို မြန်မာနိုင်ငံ၏ "အနာဂတ် စီးပွားရေးမိတ်ဖက်" အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီး၊ စစ်ကောင်စီ၏ ငွေကြေးစီးဆင်းမှုများကို ထိရောက်စွာ ပိတ်ဆို့ရန်။

---

၅။ နိဂုံး (Conclusion)

မြန်မာ့တော်လှန်ရေးကို ကူညီခြင်းသည် လူသားချင်းစာနာမှုသက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ အမေရိကန်၏ စီးပွားရေးနှင့် အမျိုးသားလုံခြုံရေးအတွက် "အမြတ်ထွက်မည့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု" (A Profitable Investment) ဖြစ်ကြောင်း တင်ပြအပ်ပါသည်။

---

ထရန့် ဋိကာ

=======

နိုင်ငံတကာခေါင်းဆောင်များထဲတွင် ဒေါ်နယ်ထရန့် (Donald Trump) သည် ခန့်မှန်းရခက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် လူသိများသည်။ သူ၏ ပြောဆိုချက်များ၊ ဆုံးဖြတ်ချက်များသည် တစ်ခါတစ်ရံ ရှေ့နောက်မညီသလို ထင်ရသော်လည်း အသေအချာ လေ့လာကြည့်ပါက သူလျှောက်လှမ်းနေသော လမ်းကြောင်းတွင် တိကျသော "ပုံသေနည်း" များ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရပါလိမ့်မည်။

ကျွန်ုပ်၏ အမြင်အရ ထရန့်၏ မူဝါဒတိုင်းကို အောက်ပါ အချက် (၅) ချက်ဖြင့် ချိန်ထိုးကွင်းစပ်ကြည့်ပါက "ထရမ်းဋိကာ" သဘောတရားကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပါသည်။

---

၁။ Trump's Brand (သူ၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် ပုံရိပ်)

ထရန့်အတွက် သူ၏ အမည်နာမ (Brand) သည် အရာအားလုံးထက် အရေးကြီးသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် "ကျရှုံးသူ" (Loser) အဖြစ် မည်သည့်အခါမျှ အမြင်မခံဘဲ "အောင်မြင်သူ" (Winner) သို့မဟုတ် "အပေးအယူကျွမ်းကျင်သူ" (Great Deal Maker) အဖြစ်သာ ကမ္ဘာက မြင်နေစေရန် ဖန်တီးလေ့ရှိသည်။ သူ၏ မူဝါဒတိုင်းသည် သူ၏ Brand ကို မည်သို့ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သလဲ ဆိုသည့်အပေါ် မူတည်ပါသည်။

၂။ ကိုယ်ကျိုးစီးပွား (Personal & Family Interests)

သူသည် စီးပွားရေးလောကမှ လာသူဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူ၏ နိုင်ငံရေးခြေလှမ်းများသည် သူနှင့် သူ၏ မိသားစု၊ သို့မဟုတ် သူ၏ စီးပွားရေးအင်ပါယာအပေါ် မည်သို့ သက်ရောက်မှုရှိမည်ကို အမြဲ ထည့်သွင်းစဉ်းစားသည်။ ၎င်းတွင် ငွေကြေးအကျိုးအမြတ်သာမက နိုင်ငံရေးအရ အကာအကွယ်ရရှိမှုနှင့် ဩဇာအာဏာ တည်မြဲရေးတို့လည်း ပါဝင်ပါသည်။

၃။ အမေရိကန်အကျိုးစီးပွား (America First)

ထရန့်၏ မူဝါဒများတွင် "အမေရိကန်ဦးစားပေး" (America First) ဆိုသည့်အချက်မှာ အမြဲတမ်း ပါဝင်နေသည်။ မဟာမိတ်ဖြစ်စေ၊ ရန်သူဖြစ်စေ အမေရိကန်အတွက် စီးပွားရေးအရ သော်လည်းကောင်း၊ လုံခြုံရေးအရသော်လည်းကောင်း လက်တွေ့ကျကျ အကျိုးမရှိလျှင် သူသည် လွယ်လွယ်ကူကူပင် ကျောခိုင်းတတ်သည်။ ၎င်းကို "အပေးအယူဗဟိုပြု နိုင်ငံရေး" (Transactional Politics) ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပါသည်။

၄။ အစ္စရေးအကျိုးစီးပွား (Israeli Interests)

ထရန့်၏ ဗျူဟာတွင် အစ္စရေးနိုင်ငံသည် အထူးအရေးပါသော နေရာမှ ပါဝင်သည်။ ဂျေရုဆလင်ကို မြို့တော်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် အရှေ့အလယ်ပိုင်း ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် Abraham Accords တို့ကို ကြည့်လျှင် သူသည် အစ္စရေး၏ လုံခြုံရေးနှင့် အကျိုးစီးပွားကို အလေးထားကြောင်း တွေ့ရမည်။ ၎င်းသည် ပြည်တွင်းရှိ အင်အားကြီးသော အလှူရှင်များနှင့် ဘာသာရေးအခြေခံ မဲဆန္ဒရှင်များ၏ ထောက်ခံမှုကို ရယူရန်လည်း ဖြစ်သည်။

၅။ ပြည်တွင်းထောက်ခံမှုနှင့် မဲဆန္ဒရှင်များ (Base Support)

ထရန့်၏ နောက်ဆုံး အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူ၏ "အမာခံ ပရိသတ်" များဖြစ်သည်။ သူသည် ကမ္ဘာကြီးက မည်သို့ပင် ဝေဖန်ပါစေ၊ သူ၏ မဲဆန္ဒရှင်များ (The MAGA Base) ကြိုက်နှစ်သက်မည့် စကားလုံးနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များကိုသာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသည်။ အာဏာကို ဆက်လက်ထိန်းထားနိုင်ရန်အတွက် သူ၏ လူထုထောက်ခံမှုကို အထိခိုက်မခံခြင်းသည် ထရန့်၏ ပင်ကိုယ်ဗီဇပင် ဖြစ်သည်။

---

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ဒေါ်နယ်ထရန့်ကို "ခန့်မှန်းရခက်သူ" ဟု ဆိုကြသော်လည်း အထက်ပါ အချက် (၅) ချက်ဖြင့် ချိန်ထိုးကြည့်ပါက သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် အလွန်ပင် တွက်ချက်ထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်များကို ကွင်းစပ်ကြည့်တတ်သူတိုင်းအတွက်မူ ထရန့်၏ လုပ်ရပ်များသည် "ခန့်မှန်းရခက်ခြင်း" မဟုတ်တော့ဘဲ "ထရမ်းဋိကာ" တစ်ခုကို ဖတ်ရှုနေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။