မှတ်မှတ်ရရ ဧရာဝတီခရီးသွား
ကျွန်တော်ငယ်စဉ်က နွေရာသီ ၃ ခါလောက်၊ အဖေနှင့်အတူ ဧရာဝတီတိုင်းအတွင်း L Boat ဖြင့် လချီသွားလာနေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ယနေ့ အမှတ်တရပြန်လည်ပေါ်လာသည့် အကြောင်းအရာလေးတစ်ခုကို မျှဝေလိုပါသည်။
ထိုခေတ်က U Boat နှင့် L Boat အများစုကို ဆ/မ ဆည်မြောင်းဦးစီးဌာနက ပိုင်ဆိုင်အသုံးပြုခဲ့သည်ဟု မှတ်မိသည်။ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် L Boat များနှင့် အတော်ကောင်းသည့် ဖိုင်ဘာ Speed Boat တစ်စီးကိုတော့ မြန်မာ့ကြယ်ငါးပွင့်အောက်တွင် ထားရှိခဲ့သည်ဟုလည်း မှတ်မိပါသည်။ ထိုသုံးထပ် ဖိုင်ဘာခေတ်မီ Speed Boat ကိုတော့ ထိုခေတ် ရန်ကုန်–သန်လျင် သင်္ဘောနေ့စဉ် စီးနင်းသူများ မှတ်မိကြမည်ဟု ထင်ပါသည်။
U Boat နှင့် L Boat များသည် အင်္ဂလိပ်ခေတ်က မြစ်တွင်းရေတပ်အတွက် အသုံးပြုခဲ့သည့် လှေများဖြစ်သည်ဟုလည်း မှတ်မိသည်။
ထို့အပြင် ကမ်းရိုးတန်းသွား ခေတ်မီဖိုင်ဘာ Speed Boat နှစ်စီးကို ပြည်သူ့ပုလဲနှင့် ရေလုပ်ငန်း အောက်တွင် ထားရှိခဲ့သည်ကို မှတ်မိပြီး၊ နောက်ပိုင်း ငါးလုပ်ငန်းဦးစီးဌာနတွင်လည်း DOF 1၊ DOF 2 ဟူ၍ ဖိုင်ဘာသင်္ဘောနှစ်စီး ရှိခဲ့ဖူးသည်။
ထို Boat များနှင့် မြိတ်မြို့နှင့် မြန်မာ့ပင်လယ်ပြင်သို့ သွားခဲ့သည့် ခရီးများလည်း ရှိခဲ့ပါသည်။ ထိုခရီးစဉ်တွင် အဖေ၊ ရေတပ်မှ ပြည်သူ့ပုလဲနှင့်ရေလုပ်ငန်းသို့ ညွှန်မှူးအဖြစ် ပြောင်းရွှေ့လာသူ ဗိုလ်မှူးမြင့်လွင်၊ ၎င်း၏သားနှင့် ကျွန်တော်မှတ်မိသလောက် ကိုငွေစိုး ( ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းသား ) တို့ ပါဝင်ခဲ့ကြပါသည်။
အလျဉ်းသင့်လို့ သတိရလာသည့်အရာများကို ပြောပြမိခြင်းသာဖြစ်သည်။ အဓိက ပြောချင်သည်မှာ နွေရာသီ ဧရာဝတီခရီးထွက်တော့မည်ဆိုလျှင် အမေက ကျွန်တော့်အတွက် စကော့ဈေး ဘယ်ဘက်တန်းရှိ “ဇီးယို” ဆိုင်များမှ ဇီးယိုအစုံ ထည့်ပေးလိုက်တတ်သည်ကိုပါ။
၁၉၈၄ ခုနှစ် ဧရာဝတီခရီးစဉ်အတွင်း ငါးဖမ်းလှေငယ်များကို တွေ့လျှင် အဖေတို့အဖွဲ့နှင့် ရဲများပေါင်းကာ တံငါလှေများမှ ဖမ်းမိထားသည့် ငါးများကို စစ်ဆေးကြသည်။ အဓိကအားဖြင့် ဖမ်းမိငါးများတွင် ရောဂါပါသော ငါးများ ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးခြင်းဖြစ်သည်။
ဒီနေရာတွင် တစ်ခုပြောပြရန်လိုပါသည်။ ထိုခေတ်က တံငါသည်အချို့သည် အစိုးရလှေတွေ့လျှင် ထွက်ပြေးတတ်ကြသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ရန်ပြုတတ်ကြသည်ဟုလည်း မှတ်မိပါသည်။ ထို့ကြောင့် ရဲခြောက်ဦးခန့် ခေါ်ဆောင်သွားရခြင်းဖြစ်သည်။ ရဲခေါ်သည့်အခါတွင်လည်း ဟိုအပိုင်၊ ဒီအပိုင် ကွဲပြားနေသောကြောင့် သက်ဆိုင်ရာနယ်မြေအပိုင်အလိုက် ရဲများခေါ်ရသည်ကို မှတ်မိပါသည်။
ထိုအချိန်က မြန်မာပြည်ရေချိုငါးအချို့တွင် ထူးဆန်းသည့် ရောဂါလက္ခဏာများကို တွေ့ရတတ်သည်။ အကောင်တစ်ပိုင်းပျက်စီးနေသော်လည်း အသက်ရှင်နေသည့် ငါးများ၊ ခေါင်းနှင့်အမြီးရှိသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာတွင် အရိုးများသာ ကျန်ရှိနေသည့် ငါးများ၊ အနီရောင်အကွက်ကြီးများပါသည့် ငါးများကိုပါ တွေ့ခဲ့ရသည်။
ဘာရောဂါဖြစ်သည်ကိုတော့ ကျွန်တော်ငယ်သေးသဖြင့် မမှတ်မိပါ။ သို့သော် ယနေ့ အင်တာနက်မှ ပြန်လည်ရှာဖွေကြည့်သောအခါ ၁၉၈၄–၁၉၈၅ ခုနှစ်ဝန်းကျင် မြန်မာနိုင်ငံတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အနာပေါက်ရောဂါ Epizootic Ulcerative Syndrome (EUS) နှင့် ကိုက်ညီနိုင်သည်ဟု ယူဆမိပါသည်။ EUS သည် ရေချိုနှင့် မြစ်ဝဒေသငါးများတွင် အရေပြားနှင့် ကြွက်သားအထိ နက်ရှိုင်းသောအနာများ ဖြစ်စေနိုင်သည့် ရောဂါဖြစ်သည်။
အဖေတို့က ထိုငါးများနှင့်ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းယူ၊ စုဆောင်းကာ စစ်ဆေးကြသည်။ ထိုသို့ လိုက်လံစစ်ဆေးနေချိန်တွင် အချို့တံငါသည်များသည် ကျွန်တော်တို့၏ L Boat ကို မြင်လျှင် ထွက်ပြေးတတ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် လပွတ္တာ မြို့ဘက် တွင် ထိုသို့ဖြစ်ရပ်များ များတတ်သည်ဟု မှတ်မိသည်။
တချို့မှာ အဝတ်အစားမပြည့်စုံဘဲ ပုဆိုးပင် မဝတ်ထားကြသဖြင့် အဖေတို့က ပုဆိုးကြမ်းများပေး၊ ဇီးယိုများပေးပြီး နောက်တစ်ခါ အဝတ်အစားမပြည့်စုံလျှင် ဖမ်းမည်ဟု သတိပေးတတ်ကြသည်။
ထိုခရီးတွင် L Boat ပေါ်မှ မြန်မာထမင်းချက်များ၏ အချက်အပြုတ်က အလွန်ကောင်းသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် L Boat အနောက်ဘက်မှ မြစ်ရေကို ပုံး ဖြင့်ခပ်ကာ ချိုးရပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ရေချို ရေသန့် သုံးပုံးမှ လေးပုံးခန့် သုံး၍ ရေချိုးကြရသည်။
ယနေ့တော့ ငယ်ဘဝက ဧရာဝတီမြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက် သွားလာခဲ့ရသောခရီး၊ ဘဝတွင် အဖေနှင့်အတူ ခရီးရက်ရှည်ထွက်ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းများကို အမှတ်ရမိလို့ မျှဝေလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။
