Should we be scared of China?

 

In today’s global geopolitical landscape, there is one crucial point we must pay close attention to. It is the question of what we will do if our powerful neighbor exploits the term 'Pauk-Phaw' (kinsfolk) and one day declares Myanmar as 'an inseparable part of our territory.'

This question is not mere fiction. Looking back at history, the regions of Tibet and Inner Mongolia serve as our most vivid examples. Tibet was once a region with its own language, culture, and sovereignty. However, through gradual population resettlement, cultural assimilation, and systematic implementation, its individual freedoms have now vanished.

The same occurred in the Mongolian regions. First, they were made economically dependent; subsequently, their natural resources were extracted, and the identity of the local people was erased. These are strategic maneuvers.

We in Myanmar must learn from these historical events. We must be wary of the imperialistic intentions hiding behind the word 'relative.' A nation's sovereignty cannot be protected by words alone. Only by strengthening internal unity and reducing extreme dependence on others for economy and technology can our future be secure.

History is a roadmap for those who know how to learn from it. To prevent the fate of Tibet and Mongolia from reaching us, we must prepare now with national consciousness. It is the historical duty of every citizen to preserve and protect our history, culture, and right to self-determination.

'Pressed by the Chinese, pushed by the Shan, the Bamars are backed into the West.'"

မြန်မာပြည် တစ်နေ့ တရုတ်အစိတ်အပိုင်းဖြစ်လာမလား ?

ယနေ့ကမ္ဘာ့ပထဝီနိုင်ငံရေး အခင်းအကျင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ အထူးသတိပြုရမယ့် အချက်တစ်ချက် ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ အိမ်နီးချင်း အင်အားကြီးနိုင်ငံက "ဆွေမျိုးပေါက်ဖော်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အသုံးချပြီး၊ တစ်နေ့မှာ မြန်မာနိုင်ငံကို "ခွဲခြားလို့မရတဲ့ ငါတို့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါ" လို့ ပြောလာခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီမေးခွန်းက စိတ်ကူးယဉ်သက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။ သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် တိဘက် (Tibet) နဲ့ အတွင်းမွန်ဂိုးလီးယား (Inner Mongolia) ဒေသတွေဟာ ကျွန်တော်တို့အတွက် အထင်ရှားဆုံး ဥပမာတွေပါပဲ။ တိဘက်ဟာ တစ်ချိန်က ကိုယ်ပိုင်ဘာသာစကား၊ ကိုယ်ပိုင်ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာ ရှိခဲ့တဲ့ ဒေသတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လူဦးရေပြောင်းရွှေ့အခြေချမှုတွေ၊ ယဉ်ကျေးမှု ဝါးမြိုမှုတွေနဲ့ စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်ခံခဲ့ရလို့ အခုအခါမှာတော့ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်တွေ ပျောက်ဆုံးခဲ့ရပါပြီ။
မွန်ဂိုလ်ဒေသတွေမှာလည်း ထိုနည်းတူပါပဲ။ စီးပွားရေးအရ မှီခိုအောင် အရင်လုပ်တယ်၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ သယံဇာတတွေကို ထုတ်ယူပြီး ဒေသခံတွေရဲ့ အမှတ်အသားကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါတွေဟာ နည်းဗျူဟာမြောက် လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံအနေနဲ့လည်း ဒီသမိုင်းဖြစ်ရပ်တွေကို သင်ခန်းစာယူဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ "ဆွေမျိုး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်ကွယ်မှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ နယ်ချဲ့လိုစိတ်တွေကို သတိထားရပါမယ်။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာ ဆိုတာ အပြောနဲ့ ကာကွယ်လို့ မရပါဘူး။ ပြည်တွင်းစည်းလုံးညီညွတ်မှု ခိုင်မာဖို့ လိုသလို၊ စီးပွားရေးနဲ့ နည်းပညာအရလည်း သူတစ်ပါးအပေါ် အလွန်အမင်း မှီခိုနေရတာတွေကို လျှော့ချနိုင်မှသာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ စိတ်ချရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
သမိုင်းဆိုတာ သင်ခန်းစာယူတတ်သူတွေအတွက် လမ်းပြမြေပုံတစ်ခုပါပဲ။ တိဘက်နဲ့ မွန်ဂိုလ်တို့ရဲ့ ကံကြမ္မာမျိုး ကျွန်တော်တို့ဆီ ဆိုက်ရောက်မလာအောင် အခုကတည်းက အမျိုးသားရေး အသိစိတ်နဲ့ ပြင်ဆင်ကြရပါမယ်။ မိမိတို့ရဲ့ သမိုင်း၊ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပြဌာန်းခွင့်ကို မပျောက်ပျက်အောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ဖို့ဆိုတာ နိုင်ငံသားတိုင်းရဲ့ သမိုင်းပေးတာဝန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
" တရုတ်ကဖိ ရှမ်းကအိ ရှိတဲ့ဗမာအနောက်မှာ "

My Dream, My Prayer, and the Awakening of the Great Tide: WAVE

 

This is no mere blueprint on paper. This is a vision born from countless sleepless nights—a desperate cry of the soul and a prayer etched in the silence of the heart.

I have a dream... I dream of a day when the sacred prayer flags atop the peaks of Tibet dance freely in the winds of liberty, unburdened by oppression. I see families in the Uyghur lands of Xinjiang embracing once more, their hearts lightened of fear. I envision the ancient cultures of Manchuria and Mongolia breathing again—not swallowed by shadows, but thriving with dignity and grace.

I pray... I pray for the shores of Taiwan to be cleansed of the looming anxiety of invasion. And for my motherland, Myanmar, I pray for a destiny carved by our own hands—to be a nation of true sovereignty, not a puppet for the self-interest of global powers. May this be the final awakening for every small nation across the globe currently drowning in debt, forced to pawn their land, their water, and their very soul.

To turn these dreams into reality, I pledge my spirit to the rise of WAVE: The World Alliance against Vulnerable Exploitation.

WAVE is more than an organization. It is the gathered strength of the bullied. It is the collective heartbeat of the oppressed.

• My Will: To erode the predatory hegemony that turns the future of small nations into "waste dumps" under the deceptive guise of "development" and "economic aid."

• My Strategy: To drag secret contracts out of the darkness and into the blinding light of transparency. We will interlock the hands of nations enslaved by fear. We will ensure that the roar of our collective tide drowns out the whispers of individual despair.

• My Tactics: Technology and data shall be our Shield. Diplomacy and the public voice shall be our Spear. We will meet their "Dollar Diplomacy" with the unyielding power of Human Dignity.

This tide will rise, inch by inch. Today, we may be but a few scattered drops. But tomorrow, we shall become the cleansing ocean—a force of nature that washes away the thrones of those who dared to trample upon the weak.

This is my dream. This is the genesis of WAVE.

---

Aung Myo Lwin @ Agga (Sculpted with Tears)