မြန်မာပြည် တစ်နေ့ တရုတ်အစိတ်အပိုင်းဖြစ်လာမလား ?

ယနေ့ကမ္ဘာ့ပထဝီနိုင်ငံရေး အခင်းအကျင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ အထူးသတိပြုရမယ့် အချက်တစ်ချက် ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ အိမ်နီးချင်း အင်အားကြီးနိုင်ငံက "ဆွေမျိုးပေါက်ဖော်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အသုံးချပြီး၊ တစ်နေ့မှာ မြန်မာနိုင်ငံကို "ခွဲခြားလို့မရတဲ့ ငါတို့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါ" လို့ ပြောလာခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီမေးခွန်းက စိတ်ကူးယဉ်သက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။ သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် တိဘက် (Tibet) နဲ့ အတွင်းမွန်ဂိုးလီးယား (Inner Mongolia) ဒေသတွေဟာ ကျွန်တော်တို့အတွက် အထင်ရှားဆုံး ဥပမာတွေပါပဲ။ တိဘက်ဟာ တစ်ချိန်က ကိုယ်ပိုင်ဘာသာစကား၊ ကိုယ်ပိုင်ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာ ရှိခဲ့တဲ့ ဒေသတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လူဦးရေပြောင်းရွှေ့အခြေချမှုတွေ၊ ယဉ်ကျေးမှု ဝါးမြိုမှုတွေနဲ့ စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်ခံခဲ့ရလို့ အခုအခါမှာတော့ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်တွေ ပျောက်ဆုံးခဲ့ရပါပြီ။
မွန်ဂိုလ်ဒေသတွေမှာလည်း ထိုနည်းတူပါပဲ။ စီးပွားရေးအရ မှီခိုအောင် အရင်လုပ်တယ်၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ သယံဇာတတွေကို ထုတ်ယူပြီး ဒေသခံတွေရဲ့ အမှတ်အသားကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါတွေဟာ နည်းဗျူဟာမြောက် လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံအနေနဲ့လည်း ဒီသမိုင်းဖြစ်ရပ်တွေကို သင်ခန်းစာယူဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ "ဆွေမျိုး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်ကွယ်မှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ နယ်ချဲ့လိုစိတ်တွေကို သတိထားရပါမယ်။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာ ဆိုတာ အပြောနဲ့ ကာကွယ်လို့ မရပါဘူး။ ပြည်တွင်းစည်းလုံးညီညွတ်မှု ခိုင်မာဖို့ လိုသလို၊ စီးပွားရေးနဲ့ နည်းပညာအရလည်း သူတစ်ပါးအပေါ် အလွန်အမင်း မှီခိုနေရတာတွေကို လျှော့ချနိုင်မှသာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ စိတ်ချရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
သမိုင်းဆိုတာ သင်ခန်းစာယူတတ်သူတွေအတွက် လမ်းပြမြေပုံတစ်ခုပါပဲ။ တိဘက်နဲ့ မွန်ဂိုလ်တို့ရဲ့ ကံကြမ္မာမျိုး ကျွန်တော်တို့ဆီ ဆိုက်ရောက်မလာအောင် အခုကတည်းက အမျိုးသားရေး အသိစိတ်နဲ့ ပြင်ဆင်ကြရပါမယ်။ မိမိတို့ရဲ့ သမိုင်း၊ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပြဌာန်းခွင့်ကို မပျောက်ပျက်အောင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ဖို့ဆိုတာ နိုင်ငံသားတိုင်းရဲ့ သမိုင်းပေးတာဝန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
" တရုတ်ကဖိ ရှမ်းကအိ ရှိတဲ့ဗမာအနောက်မှာ "