အဖွားနှင့်အတူ အဖိုး၏ဘီဒိုဖွင့်ခြင်း

အဖွားနှင့်အတူ အဖိုး၏ဘီဒိုဖွင့်ခြင်း

ကျွန်တော် ၈ တန်းအောင်ပြီး ၉ တန်းတက်ခါစအရွယ်တွင် အဖွားဒေါ်အေးခင်က “မင်းက မင်းအဖိုးအရပ်အမောင်းရှိတယ်” ဟု ပြောကာ ကျွန်တော့်အိပ်ခန်းထဲရှိ နှစ်ပေါင်းများစွာ မဖွင့်ဖူးသော ဘီဒိုကြီးကို ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ ထိုဘီဒိုသည် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း ကျဆုံးခဲ့သည့် အဖိုး၏ဘီဒိုဖြစ်သည်။
ဘီဒိုထဲတွင် လျှို့ဝှက်အကန့်ကိုပါ ဖွင့်ပြသည်၊ ပြီးတော့ ပိတ်စဖြူဖြင့်ပတ်ထားသော ဘီဒိုအတွင်းရှိအဖိုး၏မယ်ဒလင်တစ်လက်ကို ထုတ်ပေးကာ “ဒါ မင်းအဖိုးရဲ့ မယ်ဒလင်” ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် အဖိုးနှင့်အဖွား မင်္ဂလာဆောင်စဉ် အဖိုးဝတ်ခဲ့သော အဖြူရောင်ဘောင်းဘီကို ကျွန်တော့်အား ဝတ်ကြည့်စေသည်။ ကျွန်တော်၏အရပ်မှာ ၅ ပေ ၁၁ လက်မရှိပြီး၊ အဖွားပြောသလိုပင် အဖိုးနှင့်အရပ်အမောင်းတူသည်ဟု ခံစားမိခဲ့သည်။
ဘီဒိုထဲမှ အဖိုး၏မိခင် ဒေါ်သီ၏အသုဘတွင် ကမ်းခဲ့သော ယပ်တောင်တစ်ချောင်းကိုလည်း အဖွားပြသည်။ ယပ်တောင်ပေါ်တွင် “အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ” ဟု ရေးထားသည်။ “ဒီအခန်းက မင်းအဘွား ဒေါ်သီအခန်းပဲ။ မင်းအဖေနဲ့အမေ မင်္ဂလာမဆောင်ခင် ခုနစ်လလောက်ကပဲ ဆုံးသွားတာ။ ကြံတောသင်္ချိုင်းစက်အရှေ့မှာ ဂူသွင်းခဲ့တယ်” ဟု အဖွားက ပြောပြသည်။ ထိုယပ်တောင်ကလေးကို ယနေ့တိုင် ကျွန်တော်မှတ်မိနေဆဲဖြစ်သည်။
အဖွား၏စစ်ကာလအကြောင်းများကိုလည်း ကျွန်တော် မမေ့နိုင်ပါ။ စစ်အတွင်း သားငယ်ကိုခေါ်ကာ ရန်ကုန်မှ ဓနုဖြူသို့ ထွက်ပြေးရစဉ် အိတ်များပါသည့် အတွင်းခံဝတ်စုံထဲတွင် လက်ဝတ်ရတနာများ ထည့်သယ်ခဲ့ရပုံကို ပြောပြခဲ့သည်။ ခြောက်လုံးပြူးတစ်လက်တွင် ပထမကျည်အိမ်ကို အလွတ်ထားကာ ကျည်ငါးတောင့်သာ ထည့်ရသည့်အကြောင်းကိုလည်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ပထမအကြိမ်ပစ်သံသာထွက်၍ ကျည်မထွက်လျှင် ရန်သူက အကာအကွယ်လျော့ပြီး ထွက်လာနိုင်သည်၊ ထိုအချိန်တွင် ဒုတိယအကြိမ်မှ အမှန်တကယ်ကာကွယ်ပစ်ခတ်ရမည်ဟု သူမက ပြောသည်။
ထိုနေ့ ဘီဒိုတံခါးပွင့်သွားသည့်အခိုက်တွင် ကျွန်တော်သည် အဖိုး၏ပစ္စည်းများကိုသာ မြင်ခဲ့ရခြင်းမဟုတ်။ မိသားစု၏ချစ်ခြင်း၊ ဆုံးရှုံးမှု၊ စစ်၏အရိပ်နှင့် မျိုးဆက်တစ်ဆက်မှတစ်ဆက်သို့ မပြတ်လပ်ဘဲ ရောက်လာသော မှတ်ဉာဏ်များကို မြင်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။