Distinguish the Person from the Policy

 

Distinguish the Person from the Policy

---

This is a story about a life caught between personal conviction and human connection.

I was born and raised within the elite social circles of the Myanmar Socialist Programme Party (BSPP) era, surrounded by high-ranking officials and their families. However, my worldview shifted in the seventh grade. After reading about the "Bourgeois Revolution" in my history book, I realized that the government’s official philosophy—the "System of Correlation of Man and His Environment"—was nothing more than empty rhetoric. Despite being a direct beneficiary of that privileged world, I chose my convictions over comfort. I left my home, moved into the Thayet Taw Monastery, and joined the movement against the regime.

One defining moment occurred when the "People’s Pearl and Fishery Enterprise" was besieged by protesters. Among those trapped inside were Director General Major Han Tun and Director Major Myint Lwin—men I had grown up respecting as uncles. Using our influence as student leaders in Ahlone Township, my comrades and I provided them with a security detail and brought them safely to my own home.

In that moment, I lived the lesson that would define my life: You must distinguish the person from the policy. It was a complicated reality; at that time, my own father was the Party Chairman of Kyauktada Township and a Director at the Department of Fisheries.

After the 1988 uprising, I faced intense suspicion from my fellow revolutionaries. While serving on the Western District Security and Organizing Committee, Military Intelligence contacted my father to summon me for a meeting. When I later discovered exactly who within my own movement had informed on me, the sense of betrayal was so profound that I had to step away from activism for a time.

That pain still resurfaces today. Based on everything I have endured, I want to emphasize to those in the current revolution: Distinguishing "the person" from "the system" is vital. I say this because I see the current military regime attempting to use these same psychological traps to sow distrust against leaders like Captain Nay Myo Zin and several of my friends.

History shows us that even in the heat of war, humanity can survive:

• In Myanmar: Before the 1963 peace talks, when rebel leader Thakin Than Tun fell ill in the jungle, his rival General Ne Win had life-saving medicine dropped to him by plane.

• In the U.S. Civil War: President Abraham Lincoln famously visited wounded Confederate soldiers in hospitals. He didn’t view them as enemies to be hated, but as brothers who had lost their way.

• In World War I: During the 1914 "Christmas Truce," German and British soldiers stepped out of their trenches into "No Man’s Land." They traded gifts, sang carols, and played soccer. Their commanders ordered them to kill, but the men chose a moment of peace as fellow human beings.

In the current civil war in Myanmar, I stand firmly with the resolve to fight until the end. Yet, my heart is heavy. Among the new generation of officers on the opposing side, I see faces I watched grow up. For me, this war feels like being forced to amputate one's own hand to save the body. It is a necessary struggle, but the pain is deeply personal.

"လူ" နှင့် "မူ" ခွဲမြင်ပါ

"လူနှင့်မူ ခွဲမြင်ပါ"
=============

ယုံကြည်ချက်နဲ့ ခင်မင်ပတ်သက်မှုကြားက ဘဝအကြောင်းပါ။

ကျွန်တော်ဟာ မဆလခေတ် လူကြီးပိုင်းတွေနဲ့ ဌာနဆိုင်ရာ အကြီးအကဲ မိသားစုအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ ၇ တန်း သမိုင်းသင်ခန်းစာမှာ 'ဘူဇွာတော်လှန်ရေး' အကြောင်း ဖတ်မိပြီးတဲ့နောက် မဆလရဲ့ 'အညမည သဘောတရား' ဆိုတာ စကားလုံးတွေသက်သက်ပဲဆိုတာ လက်တွေ့မျက်မြင် သိရှိခဲ့ရပါတယ်။

ထိုအသိုင်းအဝိုင်းကနေ အကျိုးခံစားခွင့်ရှိသူ ဖြစ်လင့်ကစား၊ မိမိယုံကြည်ချက်အတွက် အိမ်ကနေဆင်းပြီး သရက်တောကျောင်းတိုက်မှာ နေထိုင်ကာ အစိုးရကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သူပါ။

'ပြည်သူ့ပုလဲနှင့် ရေလုပ်ငန်း' အဝိုင်းခံရစဉ်ကလည်း ဦးဆောင်ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ဗိုလ်မှူးဟန်ထွန်း၊ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဗိုလ်မှူးမြင့်လွင်နှင့် မိမိဦးလေးကဲ့သို့ ခင်မင်ရသူများကို မိမိတို့ အလုံမြို့နယ် ကျောင်းသားအင်အားနဲ့ လုံခြုံရေးပေးပြီး ကျွန်တော့်အိမ်ကို ခေါ်ဆောင်ပေးခဲ့ပါတယ်။

မိမိရဲ့ အခြေအနေအရ 'လူနှင့်မူ' ခွဲမြင်တတ်ဖို့ ဘဝပေးသင်ခန်းစာအဖြစ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာပါ။ ထိုအချိန်က ကျွန်တော့်အဖေဟာ အမှတ်မမှားရင် ကျောက်တံတားမြို့နယ် ပါတီဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သလို ငါးလုပ်ငန်းဦးစီးဌာနက ညွှန်ကြားရေးမှူး တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်ဟာ ၈၈ နောက်ပိုင်းမှာ တော်လှန်ရေးရဲဘော်ရဲဘက်တွေရဲ့ အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတွေကို အများကြီး ခံခဲ့ရပါတယ်။ မြေအောက်တော်လှန်ရေးကာလ၊ အနောက်ပိုင်းခရိုင် လုံ/စည်း တာဝန်ယူစဉ်မှာ ထောက်လှမ်းရေးက ကျွန်တော့်ဖခင်ဆီ သတင်းပေးပြီး ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အကြောင်း ဘယ်သူတွေ သတင်းပေးတယ်ဆိုတာပါ သိလိုက်ရတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော် ကာလတစ်ခုအထိ လက်ရှောင်ခဲ့ရပါတယ်။

ဒီခံစားချက်ကြီးက ယနေ့တိုင် ခဏခဏ သက်ရောက်လေ့ရှိပါတယ်။ ဒီသင်ခန်းစာအရ လက်ရှိတော်လှန်ရေးမှာလည်း 'လူ' နဲ့ 'မူ' ကွဲပြားစွာ ခွဲခြားနားလည်ဖို့ အလွန်အရေးကြီးပါကြောင်း အထူးအသိပေးချင်ပါတယ်။ ဒီအချက်ကို ပြောရတာကတော့ လက်ရှိစစ်အုပ်စုဟာ ဗိုလ်ကြီးနေမျိုးဇင်နဲ့ အချို့သော ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေကို ထိုသို့သော အကွက်ထဲ ဆွဲထည့်ဖို့ ကြိုးစားနေကြောင်း သိလာရလို့ပါ။

လူနှင့်မူခွဲပြီး စည်းရုံးတာကို တကယ့်ကို ကျင့်သုံးခဲ့တဲ့ သာဓကတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။

ဥပမာ - ၁၉၆၃ ခုနှစ် ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးပွဲ ကာလမတိုင်ခင်နဲ့ ကာလအတွင်းမှာ သခင်သန်းထွန်း နေမကောင်းဖြစ်ချိန် ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းက ဆေးဝါးတွေကို လေယာဉ်နဲ့ ချပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ဖြစ်စဉ်မျိုး ရှိခဲ့ပါတယ်။

အမေရိကန် ပြည်တွင်းစစ်ကာလမှာလည်း အေဘရာဟမ် လင်ကွန်းဟာ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ရန်သူတောင်ပိုင်းတပ်သားတွေကို ဆေးရုံတွေမှာ သွားရောက်ကြည့်ရှုလေ့ရှိပြီး ၎င်းတို့ကို ရန်သူလို့မမြင်ဘဲ လမ်းမှားရောက်နေတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေလို ဆက်ဆံခဲ့ပါတယ်။

၁၉၁၄ ခုနှစ်ကလည်း ဂျာမန်တပ်တွေနဲ့ ဗြိတိန်တပ်တွေဟာ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာက "No Man's Land" လို့ခေါ်တဲ့ ကြားနယ်မြေမှာ ဆုံတွေ့ကြပြီး လက်ဆောင်တွေလဲလှယ်တာ၊ အတူတူ သီချင်းဆိုတာနဲ့ ဘောလုံးကစားတာတွေ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ စစ်ဦးစီးချုပ်တွေက မူဝါဒအရ တိုက်ခိုက်ခိုင်းပေမဲ့ စစ်သားတွေက "လူ" အချင်းချင်းအဖြစ် ခေတ္တငြိမ်းချမ်းရေး ယူခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ယနေ့ မြန်မာ့ပြည်တွင်းစစ်မှာ အပြီးတိုင်တိုက်ဖို့သာ ဆန္ဒပြုရပ်တည်ရသော်လည်း ရင်ထဲမှာတော့ မသက်သာလှပါ။ လက်ရှိ တက်လာတဲ့ လူငယ် G1 (စစ်ဦးစီးအချို့သည် မိမိရှေ့မှာ ကြီးလာသူအချို့ ပါဝင်နေပါသည်)။ ဒီတော့ ပြည်တွင်းစစ်ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ပုပ်နေတဲ့ ကိုယ့်လက်ကို ကိုယ်ပြန်ဖျက်ရသလိုမျိုး အလွန်နာကျင်ရပါတယ်။

https://koagga.blogspot.com/2026/04/distinguish-person-from-policy.html

အောင်မျိုးလွင်

"To kill two birds with one stone.

Back in the day, I was the sole distributor for Singapore Singtel’s pfingo calling system in Myanmar. Initially, the official representative for Myanmar was a man named Mr. Kumar, based at Peninsula Plaza. When I first entered the industry and contacted Singtel directly, they wouldn't accept me; they instructed me to work under Kumar instead. So, I had to purchase from him.

However, a problem arose: I was the one handling the wire transfers to Singapore and resolving all the airport import issues, yet he was the one holding the title of 'Sole Distributor.' This situation became increasingly frustrating for me. Once I had captured about 70% of the market through pfingo sales, I launched my own internet-based calling system (VOIP) called Ko Ko Talk, alongside Skype.

I offered free trials of Ko Ko Talk to customers who came to buy pfingo, selling it at a much lower price. Thanks to the persuasiveness of our sales team and our distribution network in regional towns, it became a success. Eventually, I stopped selling pfingo altogether and advised all incoming customers to purchase either Skype or Ko Ko Talk instead.

I purchased bulk calling minutes from two telecommunications companies—one in the Marshall Islands and another in a UK-owned territory near Europe. By buying in large volumes, the cost per minute was extremely low. I bought the VOIP CLI on a 'price-per-second' basis but resold it to customers on a 'per-minute' basis.

So, where did my profits come from?

1. Bulk Purchasing: I secured the calling time at very low wholesale prices.

2. Billing Increments: By selling to customers in minutes, if a customer spoke for 1 minute and 3 seconds, they were charged for 2 minutes. This rounding-up created a significant margin.

3. Breakage: I sold calling cards in $10, $20, and $50 denominations. Customers often lost their cards or simply didn't use the full balance—about 30% of sales went unused within a month. This was pure profit.

4. Exchange Rate Gains: Finally, since I purchased the airtime in USD and resold it based on daily exchange rates—and the dollar rate in Myanmar was almost always rising—I gained significantly from the currency fluctuation.

Essentially, for every $1,000 in sales, it felt like I was making a 50% profit.

ကျွဲကူးရေပါ စီးပွားရှာ

 

ကျွန်တော်တချိန်က Singapore Sing Tell မှ Pfingo Calling System ကို မြန်မာပြည်ဆိုင်ရာ တစ်ဦးတည်းကိုယ်စာလှယ်ယူရောင်းခဲ့ဖူးပါတယ်၊ ပထမ ဆုံးမြန်မာပြည်ဆိုင်ရာကိုယ်စာလှယ်မှဦ Peninsular Plaza မှာရှိတဲ့ Mr.Kuma ဆိုသူဖြစ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်ဒီလောကထဲဝင်တော့ Sing Tell ကိုဆက်သွယ်သော်လဲ သူတို့လက်မခံပါ ၊ကူးမားအောက်က ရောက်ပါလို့သာဆက်သွယ်လာပါတယ် ၊ ဒီတော့ ကျွန်တော်ထိုသူ့ထံမှဝယ်ယူခဲ့ပါတယ်၊ ပြသနာက ကျွန်တော်စက်ာပူသို့ငွေလွှဲပို့ရတာပါ ပြီးတော့ လေဆိပ်ပြသနာလဲကျွန်တော်ရှင်းရဆိုတော့ သူက မြန်မာပြည်ဆိုင်ရာကိုယ်စာလှယ်ဘယ်လိုလုပ်နေတာလဲ ဆိုပြီး ကျွန်တော်အစဥ်မပြေဖြစ်ရပါတယ်၊ ကျွန်တော် Pfingo ရောင်းရင်းနဲ့ Market ရဲ့ ၇၀% လောက်ကိုယ်လက်ထဲရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော် Skype နှင့် မိမိကိုယ်ပိုင် အင်တာနက်မှ ဖုန်းခေါ်ဆိုစနစ်တစ်ခုအဖြစ် Ko Ko Talk ကိုစတင်လိုက်ပြီး Pfingo လာဝယ်သူမျှသူများကို အစမ်းသုံးခွင့် နှင့် Pfingo စျေးထက်သက်သက်သာသာရောင်းကြည့်လိုက်တော့ Customer တွေက မိမိတို့အရောင်းဝန်ထမ်းများ၏ စည်းရုံးမှု၊ နယ်မြို့များသို့ ပို့မေးမှုတို့ကြောင့် အောင်မြင်လာသည့်အခါ ကျွန်တော် Pfingo အရောင်းရပ်လိုက်ပါတယ်၊ လာသမျှ Customer ကို Skype သို့မဟုတ် Ko Ko Talk ကိုသာဝယ်ရန် ညွန်ပါတော့တယ်၊ ကျွန်တော်ဟာ Ko Ko Talk ( Internet မှ Line ဖုန်းခေါ်ဆိုနိုင်သည့် စနစ်ကို မာရှယ်ကျွန်ရှိ Telecom နှင့် ဥရောပ ပြင်သစ်အနီးရှိ UK ပိုင်ကျွန်တော်က Telecom နှစ်ခုထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအချိန်ကို အများကြီးဝယ်ယူပြီး မိမိစနစ်တွင် ထည့်သွင်းရောင်းချခြင်းသာဖြစ်ပါတယ်၊ ဖိုးခေါ်ဆိုချိန်တွေအများကြီးကြိုဝယ်လျင် မိနစ်ခေါ်ဆိုခလွန်စွာသက်သာပါတယ် ကျွန်တော်က VOIP CLI Price per Seconds ဖြင့်သူတို့ထံမှဝယ်ယူလိုက်ပြီး Customer ကို မိနစ်ဖြင့်ပြန်ရောင်းပါတယ် ၊ ဒီတော့ ကျွန်တော်ဘယ်နေရာတွေမှာ မြတ်လဲ ? ( ၁ ) ခေါ်ဆိုချိန် စျေးနှုံးသက်သာစွာရခြင်း ( ၂ ) Customer ကိုမိနစ်ဖြင့်ရောင်းသည့်အတွက် Customer က ၁ မိနစ်နှင့် ၃ စက္ကန့်ပြောပါက ၂ မိနစ်စာဖြတ်ပါတယ် ( ၃ ) Calling Card တွေကို တစ်ကဒ် US 10, 20, 50 ဆိုပြီးရောင်းသည့်အတွက် Customer က ဒီနေ့ ကျွန်တော့ကို ပိုက်စံ ၁၀ ပေးပြီ ကဒ်ဝယ်လိုက်သော်လဲ သူက ဒီနေ့ ကဒ်ကိုကုန်အောင်မသုံးသလို အချို့ Customer တွေက ၁၀ တန်ကဒ်ကို ကုန်အောင်တောင်မသုံးကြပါဘူး ၊ အချို့က ကဒ်ပျောက်၊ တစ်ဝက်လောက်သုံးပြီး မေ့နေ။ အစုံ ဒီတော့ ဒီနေ့ ဒေါ်လာ ၁၀၀၀ ဖိုးသင်ကဒ်ရောင်းလိုက်ရပြီး ဒီနေ့ Customer တွေခေါ်ဆိုခ ကိုကြည့်လိုက်ရင် ရောင်းရငွေ၏ 70 % အသုံးမပြုထားပါဘူး တစ်လအတွင်းမှာ ရောင်းရငွေ၏ ၃၀% က Customer တွေမသုံးမပြုဖြစ်ကြပါဘူး ၊ နောက်ဆုံးအမြတ်က ကျွန်တော် ဝယ်ထားတဲ့ အချိန်တွေက ဒေါ်လာငွေနှင့်ဖြစ်သည့်အတွက် ရောင်းတော့လဲ နေ့စဥ် ဒေါ်လာပေါက်စျေးဖြင့်ရောင်းခဲ့တာဆိုတော့ မြန်မာပြည်မှာက ဒေါ်လာစျေးအတက်ကြီးဘဲဖြစ်တာများတော့.... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်ငွေဘယ်လောက်မြတ်နေပြီလဲ ? 

Smuggled Cattle Transiting Through Myanmar

Smuggled Cattle Transiting Through Myanmar

I am posting this as I imagine the countless cattle currently trekking along Zaka Hussein Road in Chittagong, Bangladesh.

Nowadays, when people in Myanmar see herds of cattle being transported by large trucks on the highways, everyone knows: "Ah, they’re headed to China again." However, the story of where these cattle originate and how they reach the border is as intriguing as a movie plot.

In reality, these are not just local cattle. Many are "guest cattle" that have crossed the borders from India and Bangladesh. Entering through the western border via towns like Tamu and Kalay, these massive herds cross through central Myanmar, bypass the roads near the waterfalls in Pyin Oo Lwin (Maymyo), and head toward the Muse border in Northern Shan State. We refer to this as the "Cattle Route."

The primary challenges on this smuggling route are the "checkpoints." Since there are many gates on the main highways, smugglers rely more on forest trails. They drive the cattle during the late hours of the night using village-to-village paths and mountain bypasses. Sometimes, the cattle are loaded onto large trucks and disguised as ordinary goods.

The flow of money behind this business is significant. The route only operates smoothly through "understandings" with local authorities and armed groups. Consequently, the world of "cattle smuggling" is as dangerous as it is highly profitable.

However, there are serious concerns behind these activities. Illegal transit can spread animal diseases, and the nation loses out on tax revenue that a rightful people's government should receive. In the future, a systematic process should be allowed with a formal cross-border tax of about 5%.

Currently, thousands of cattle remain stuck in camps around Muse and near the 105-Mile Trade Zone, unable to cross into China. As their stay at the border stretches on, traders face the possibility of massive losses due to the cattle starving, losing weight, and falling ill.

Even if they attempt to bypass the fences, the Chinese border is now equipped with newly installed Thermal Cameras. Since these cameras can detect heat signatures from a range of 25 to 48 kilometers, the likelihood of being caught while attempting to sneak across has increased significantly.

While a cow in Myanmar is estimated to be worth between 2.5 to 3.5 million Kyats, successfully transporting it to the Chinese side can fetch over 6 million Kyats. However, due to current military instability and tightened border security, I believe the business is now closer to a loss than a profit.

The exact routes could potentially be tracked by attaching GPS devices to the cattle's collars.

Aung Myo Lwin (Agga)

မြန်မာပြည်ဖြတ်သွား မှောင်ခိုနွား

မြန်မာပြည်ဖြတ်သွား မှောင်ခိုနွား

=================
ယခုအချိန်ဆိုရင် Bangladesh နိုင်ငံ၊ Chittagong မြို့က Zaka Hussein လမ်းမကြီးပေါ်မှာ နွားတွေ မရည်တွက်နိုင်လောက်အောင် ဖြတ်သန်းသွားလာနေလောက်ပြီဟု တွေးမြင်မိရင်း ဒီပိုစ်လေးကို တင်မိပါတယ်။
ဒီနေ့ခေတ်မှာ မြန်မာပြည်ရဲ့ လမ်းမထက်မှာ ကားကြီးတွေနဲ့ တင်ဆောင်သွားတဲ့ နွားအုပ်တွေကို မြင်ရင် "ဪ... တရုတ်ပြည်ကို သွားကြပြန်ပြီ" လို့ လူတိုင်း သိနေကြပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနွားတွေဟာ ဘယ်ကလာပြီး ဘယ်လိုနည်းနဲ့ နယ်စပ်ကို ရောက်သွားသလဲ ဆိုတာကတော့ ရုပ်ရှင်တစ်ကားလို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလှပါတယ်။
အမှန်တော့ ဒီနွားတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ ပြည်တွင်းက နွားတွေချည်းပဲ မဟုတ်ပါဘူး။ အိန္ဒိယနဲ့ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံတွေကနေ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ဝင်လာတဲ့ "ဧည့်သည်နွား" တွေလည်း အများကြီး ပါဝင်ပါတယ်။ အနောက်ဘက် နယ်စပ်ကနေ စတင်ဝင်ရောက်လာတဲ့ ဒီနွားအုပ်ကြီးတွေဟာ တမူး၊ ကလေး မြို့တို့ကတစ်ဆင့် မြန်မာပြည်အလယ်ပိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ မေမြို့ (ပြင်ဦးလွင်) ရေတံခွန်အနီးလမ်းများမှ ပတ်ပြီး ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်းက မူဆယ်နယ်စပ်ဆီကို ဦးတည်ကြတာပါ။ ဒါကို ကျွန်တော်တို့က "နွားလမ်းကြောင်း" လို့ ခေါ်ကြပါတယ်။
ဒီမှောင်ခိုလမ်းကြောင်းမှာ အဓိက စိန်ခေါ်မှုကတော့ "စစ်ဆေးရေးဂိတ်" တွေပါပဲ။ လမ်းမကြီးတွေပေါ်မှာ ဂိတ်တွေရှိတော့ မှောင်ခိုသမားတွေက တောလမ်းတွေကို ပိုအားကိုးကြပါတယ်။ ရွာချင်းဆက်လမ်းတွေ၊ တောင်ပတ်လမ်းတွေကို သုံးပြီး ညအချိန်မတော် နွားတွေကို မောင်းနှင်ကြရတာပါ။ တစ်ခါတလေမှာတော့ နွားတွေကို ကားကြီးတွေပေါ်တင်ပြီး ရိုးရိုးကုန်စည်တွေလိုမျိုး ဟန်ဆောင်သယ်ယူကြတာတွေလည်း ရှိပါတယ်။
ဒီလုပ်ငန်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ငွေကြေးစီးဆင်းမှုကလည်း မသေးလှပါဘူး။ နယ်မြေခံ စစ်ခွေးပိုင်တွေ၊ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ နားလည်မှုယူပြီးမှသာ ဒီလမ်းကြောင်းက ချောမွေ့တာမျိုးပါ။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီ "နွားမှောင်ခို" လောကဟာ အန္တရာယ်များသလို အမြတ်အစွန်းလည်း အလွန်ကြီးမားတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ စိုးရိမ်စရာတွေလည်း ရှိနေပါတယ်။ တရားမဝင် သွားလာနေတဲ့အတွက် တိရစ္ဆာန်ရောဂါတွေ ပြန့်ပွားနိုင်သလို၊ နောင် ပြည်သူ့အစိုးရလက်ထက်တွင် ရသင့်ရထိုက်တဲ့ အခွန်အခတွေ ဆုံးရှုံးနိုင်ပါတယ်။ နောင်တွင် တရားဝင် နယ်စပ်ဖြတ်ကျော် အခွန် ၅% ခန့် ကောက်ခံပြီး စနစ်တကျ ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးသင့်ပါတယ်။
လက်ရှိမှာတော့ မူဆယ်မြို့ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ၁၀၅ မိုင် ကုန်သွယ်ရေးဇုန်အနီးရှိ နွားစခန်းများတွင် တရုတ်ဘက်သို့ ကျော်၍မရသေးသည့် နွားအကောင်ရေ ထောင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေဆဲဖြစ်နိုင်ပြီး၊ နယ်စပ်တွင် ရက်ရှည်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နွားများ အစာရေစာ ငတ်ပြတ်ခြင်း၊ ကိုယ်အလေးချိန်ကျခြင်းနှင့် ရောဂါဖြစ်ပွားမှုများကြောင့် ကုန်သည်များ အကြီးအကျယ် အရှုံးပေါ်နေသည့် အခြေအနေ ဖြစ်နိုင်ခြေများပါတယ်။
ခြံစည်းရိုး (Fence) များကနေ ပတ်ထွက်မယ်ဆိုရင်လည်း အခုလက်ရှိ တရုတ်နယ်စပ်တစ်လျှောက် အသစ်တပ်ဆင်ထားသည့် Thermal Camera (အပူလှိုင်းအခြေခံ CCTV) ကင်မရာတွေ ရှိနေပြီဖြစ်ပါတယ်။ ထိုကင်မရာများ၏ အပူလှိုင်းဖမ်းယူနိုင်မှုမှာ ၂၅ ကီလိုမီတာမှ ၄၈ ကီလိုမီတာအထိ ရှိနေသည့်အတွက် ယခင်လို ခိုးထွက်ပါက ဖမ်းဆီးခံရနိုင်ခြေ အလွန်များသွားပါပြီ။
မြန်မာပြည်တွင် နွားတစ်ကောင်လျှင် ကျပ် ၂၅ သိန်းမှ ၃၅ သိန်းဝန်းကျင် ခန့်မှန်းဈေးရှိသော်လည်း တရုတ်ဘက်သို့ အောင်မြင်စွာ ပို့ဆောင်နိုင်ပါက မြန်မာကျပ်ငွေ သိန်း ၆၀ ကျော်အထိ ရနိုင်ပါတယ်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိ စစ်ရေးမတည်ငြိမ်မှုများနှင့် နယ်စပ်လုံခြုံရေး အခြေအနေများကြောင့် အမြတ်ငွေထက် အရှုံးနှင့် ပိုမိုနီးစပ်နေပြီဟု ထင်မြင်မိပါသည်။
လမ်းကြောင်းအတိအကျကို နွာလည့်ပတ်တွင် GPS တပ်ပေးလိုက်တာမျိုးနဲ့ သိရှိထားတာမျိုးရှိနိုင်ပါတယ်။
အောင်မျိုးလွင် ( အဂ္ဂ )

Should we be scared of China?

 

In today’s global geopolitical landscape, there is one crucial point we must pay close attention to. It is the question of what we will do if our powerful neighbor exploits the term 'Pauk-Phaw' (kinsfolk) and one day declares Myanmar as 'an inseparable part of our territory.'

This question is not mere fiction. Looking back at history, the regions of Tibet and Inner Mongolia serve as our most vivid examples. Tibet was once a region with its own language, culture, and sovereignty. However, through gradual population resettlement, cultural assimilation, and systematic implementation, its individual freedoms have now vanished.

The same occurred in the Mongolian regions. First, they were made economically dependent; subsequently, their natural resources were extracted, and the identity of the local people was erased. These are strategic maneuvers.

We in Myanmar must learn from these historical events. We must be wary of the imperialistic intentions hiding behind the word 'relative.' A nation's sovereignty cannot be protected by words alone. Only by strengthening internal unity and reducing extreme dependence on others for economy and technology can our future be secure.

History is a roadmap for those who know how to learn from it. To prevent the fate of Tibet and Mongolia from reaching us, we must prepare now with national consciousness. It is the historical duty of every citizen to preserve and protect our history, culture, and right to self-determination.

'Pressed by the Chinese, pushed by the Shan, the Bamars are backed into the West.'"