ကျွန်တော်တို့ ကိုမင်းကိုနိုင်နဲ့ ကျောင်းသားခေါင်းဆောင်တွေကို ကြိုဆိုချင်နေပြီ ၊ နိုင်ငံရေးက ပြီးခဲ့ပါပြီ ချစ်ကြည်ရေးနဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ဆန္ဒ တွေကိုပေးပါ

ပြီးခဲ့တာတွေကို သင်ခန်းစာယူမယ်၊ အနာဂတ်ကို အကောင်းဆုံးဖေါ်ဆောင်မယ်၊ နာကြီးမှု့တွေကို မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ အစားထိုးချင်တယ်။

မြန်မာနိုင်ငံဟာ ယခုအခါ ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ရန် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်နေပါပြီ။ မြန်မာပြည်သူတွေ လက်မခံဘဲ ဘယ်နည်းနဲ့မှ ရိုဟင်ဂျာတွေဟာ တိုင်းရင်းသား၊ နိုင်ငံသား ဖြစ်မလာနိုင်ပါဘူး။ ဒါကလည်း လွှတ်တော်ပေါ်မှာ အတည်ပြုချက် ရယူရန် မလွယ်သလို လွှတ်တော်က အတည်ပြုမှသာ ရမှာဖြစ်ပါတယ်။ ယခုအချိန်က စောနေသေးလို့ပါ။ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုကိစ္စကို အလေးအနက် တစ်နေ့ ပြောကြရမှာပါ။ ဒီကိစ္စတွေကလည်း ပြောရသည့်ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ လုပ်မှရသည့်ကိစ္စပေကိုး။ ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ အခြေခံဥပဒေ၊ နည်းဥပဒေတွေမှာ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုကိစ္စကို ပြန်ပြီး လေ့လာစိစစ်ရမှာပါ။ ကျွန်တော်သိသလောက်ကတော့ အင်္ဂလိပ်တွေ မြန်မာပြည်ကို မသိမ်းခင်အထိ တည်ရှိနေတဲ့ မြန်မာပြည်အတွင်း နေထိုင်သူတွေကို တိုင်းရင်းသား သတ်မှတ်ပါတယ်။ ဒီတော့ '၀'၊ ကိုးကန့်၊ ရိုဟင်ဂျာတွေဟာ ဘယ်အခြေခံဥပဒေ၊ နည်းဥပဒေတွေနဲ့အညီ တည်ရှိခွင့်ရှိမရှိ စိစစ်ရန် လိုပေမည်။ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုတွေကို တန်ဖိုးထား အခွင့်အရေးပေးစေလိုပါတယ်။ တိုင်းရင်းသား ဖြစ်စေတဲ့ နည်းဥပဒေတွေ၊ သမိုင်းဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေ ညီတယ်ဆိုရင်ပေါ့။ မဟုတ်ရင်တော့ နိုင်ငံသားအခွင့်အရေး...

ငယ်ငယ်ကတော့ အချစ်ဆိုတာကို ရယူပိုင်ဆိုင်ချင်းလို့ လွယ်လွယ် အဓိပါယ်ကောက်ထားလိုက်တယ်၊ ဒါပင်မဲ့ အချစ်ဆိုတာကို စ သိတဲ့ အချိန်မှာ စွန်လွတ်မှု့တွေနဲ့ စ ခဲ့ရတာဘဲ၊ အချစ်ဆိုတာဟာ တန်ဖိုးတစ်ခုလို့ မြင်ကြည့်မိတယ် ဒါပင်မဲ့ အချစ်ဆိုတာကို တန်ဖိုးထားတက်တဲ့ အရွယ်မှာတော့ တန်ဖိုးမဲ့နေတာကို တွေ့ရတော့တာပါဘဲ၊ အချစ်ဆိုတာကို ပျော်ရွင်ခြင်းလို့ သက်မှတ်ကြည့်တယ် ဒါပင်မဲ့ အချစ်ဆိုတာကို ပျော်ရွင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ စိတ်ညစ်စရာတွေ သာတွေ့ရတော့ာတာပါဘဲ၊ အချစ်ဆိုတာကို မေတ္တာလို့ ထားကြည့်လိုက်တယ် ဒါပင်မဲ့ မေတ္တာနဲ့ ချစ်လာတဲ့ အခါ အချစ်မှာ သစ္စာပါမလာခဲ့ဘူး၊ အဂ္ဂ တစ်ယောက် ဟိုတွေး ဒီတွေးရင် နဲ့ ဘ၀ ဘဝ အချစ်ဆိုတာကို ဘ၀ တစ်ခုလို့ မထားကြည့်တော့ဘူး လေးစားစွာဖြင့် အဂ္ဂ

လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကြောင်းသိချင်ရင် သူရေးတဲ့ စာပေကို ဖတ်ရင် သိတယ်လို့ ဆရာ ကံချွန် က ရွေမန္တလေး ဂျာနယ် ၂၄-၃-၂၀၀၃ မှာ ရေးထားတာ ဖတ်ဘူးတယ်။ ဒါဆို နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ လူမှု့ဘ၀ နဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေကို သိချင်ရင် အဲ့ဒီ နိုင်ငံက စာရေးဆရာတွေအားလုံး ရဲ့ စာပေးတွေကို ဖတ်ကြည့်ရမည်ထင်ရဲ့ သတင်းစားတွေ ကာတွန်းတွေက အစပေါ့ အဲ့ဒီမှာ ခေတ်အလိုက် ခေတ်အလိုက် ကွဲပြာတဲ့ လူမှု့ နိုင်ငံရေးအခြေအနေတွေကို ပိုမို တွေ့မြင်လာရနိုင်ပါတယ်။ မနေ့က ဆရာသော်တာဆွေရေးတဲ့ ကျောက်ဖြုံးကျော်ကြီး ကို ဖတ်ရတော့ အတော့ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်ရတယ်။ http://www.planet.com.mm/bookplanet/pdf.cfm?id=90&type=story ဒါလင့်လေးပါ မြန်မာပြည်သူတွေကို ကျောက်ဖြုံးကျော်ကြီးနေရာမှာ ထားကြည့်မိတာကို ... ငါ့နဲ့နော် အပိုင်း ၂ တော့ရေးပါ့မယ် နဲနဲစီပေါ့ လေးစားစွာဖြင့် အဂ္ဂ

ယုံကြည်ချက်ကြောင့် အကျဉ်ကျခံရသူတွေ အမြန်လွှတ်ပေးပါ။

လိုငွေပြမှု့တွေက တက်၊ ငွေဈေးတွေက ပျက်၊ စီးပွားပျက်ကပ် က ဖိတ်စာရောက်လာပြီ။ ဒီအချိန်မှ သူဌေးသမီးကို တော် ။ တရုပ်ကို ဆရာခေါ် ကုလားကို အသေအော် ထွက်ပေါက်တဲ့ တော် ။