လွတ်လပ်စွာပြောဆိုရေးသားခြင်း

လွတ်လပ်စွာပြောဆိုရေးသားခြင်း

လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း စကားနည်းခြင်းကို အမြော်အမြင်ရှိခြင်းဟု သတ်မှတ်တတ်ကြပြီး စကားများခြင်းကိုမူ တန်ဖိုးကျဆင်းခြင်း သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်လွန်းခြင်းဟု အထင်အမြင်ရှိတတ်ကြသည်။
ဤအယူအဆသည် ဟန်ချက်ညီပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် လူသားတို့၏ တိုးတက်ပြောင်းလဲမှု လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ယနေ့ခေတ် ကျွန်ုပ်တို့ ရရှိထားသည့် ဗဟုသုတနှင့် နားလည်သဘောပေါက်မှု၏ ကြီးမားသော အစိတ်အပိုင်းသည် လူသားတို့၏ ပြောဆို၊ ရေးသား၊ ဖောက်ထွက်ပြီး မတူကွဲပြားသော အမြင်များကို ရဲရင့်စွာ ထုတ်ဖော်ပြချက်များမှတစ်ဆင့် လက်ဆင့်ကမ်း ရရှိခဲ့သည့် အမွေအနှစ်များသာ ဖြစ်သည်။ ပညာရှင်များ၊ အတွေးအခေါ်ပညာရှင်များနှင့် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ၏ သွန်သင်ချက်များသည် စတင်အခြေတည်ချိန်က လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ဟောပြောဆွေးနွေးမှုများမှတစ်ဆင့် မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့ဖြစ်ရာ ပြောဆိုခြင်းသည် အသိပညာကို ရှင်သန်စေပြီး ရေးသားခြင်းသည် အမှန်တရားကို ခိုင်မာစေသည့် အဓိကသော့ချက်များ ဖြစ်သည်။
အချက်အလက် ခိုင်မာစွာဖြင့် ပြောဆိုသူများသည် အသိအမြင်ကို မျှဝေလိုသူများ၊ လမ်းမှန်ကို ပြသလိုသူများသာ ဖြစ်သည်။ သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ပါက ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့ အမှန်တရားဟု လက်ခံထားသည့် အယူအဆများစွာသည် ထိုခေတ်အခါက အထင်အမြင်သေးခံရသူများ၊ နှိပ်စက်သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသူများ၏ စကားသံများမှ ပေါက်ဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂရိတွေးခေါ်ရှင် ဆိုခရေးတီး (Socrates) သည် မိမိ၏ အတွေးအခေါ်များကြောင့် အဆိပ်ခွက်ကို သောက်၍ အသက်ပေးခဲ့ရသည်။ သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူ ပလေတို (Plato) သည်လည်း ထိုသို့သော အန္တရာယ်များကြားမှပင် အမှန်တရားကို ဆက်လက်ရေးသားဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ အစ္စလာမ့်သမိုင်းတွင်လည်း အီမာမ် အဘူဟနီဖာ (Imam Abu Hanifa) ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် အာဏာရှင်တို့၏ ဖိအားပေးမှုများကို မကြောက်မရွံ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး အကျဉ်းထောင်အတွင်း၌ပင် အသက်ပေးသွားခဲ့ရသည်။ ထို့အတူ အီမာမ် အလ်-ဂဇာလီ (Imam Al-Ghazali) သည်လည်း ခေတ်အဆက်ဆက် အယူအဆများ၏ စိန်ခေါ်မှုကို ခံယူရင်း အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဤပုဂ္ဂိုလ်အားလုံးသည် မိမိတို့ ယုံကြည်သည့် အမှန်တရားအတွက် ရဲရင့်စွာ စကားပြောခဲ့ကြ၊ ရေးသားခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့တွင် အမြဲတမ်း ရွေးချယ်ခွင့်ရှိသည်၊ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို နားမထောင်လိုလျှင် ကျော်သွားနိုင်သည်၊ ဖတ်မည့်စာကို မဖတ်ဘဲ နေနိုင်သည်၊ မိမိကိုယ်တိုင် ထိုအမြင်များကို လက်မခံဘဲ နေနိုင်ခွင့်ရှိသည်။ သို့သော် မိမိနှင့် အမြင်မတူသည့်၊ သို့မဟုတ် မိမိ မကြိုက်နှစ်သက်သည့် စကားသံများကို ပိတ်ပင်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် အမှန်တရားကို မြတ်နိုးသူတို့၏ လုပ်ရပ်မဟုတ်ပေ။
အကယ်၍သာ လူတိုင်းက စကားနည်းနေကြမည်ဆိုပါက လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် တုံဆိုင်းသွားပြီး ဆင့်ကဲတိုးတက်မှုများ ရပ်တန့်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူမဆို လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုခွင့်၊ ရေးသားခွင့်ကို လေးစားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုစကားသံများထဲမှ အနှစ်သာရကို ရှာဖွေနိုင်သည့် ပညာရှိသော ပရိသတ်များ ဖြစ်လာစေရန်သာ ကြိုးစားရမည်ဖြစ်သည်