ျပည္သူ႕ ေၾကမံုျပင္

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေၾကာင္းသိခ်င္ရင္ သူေရးတဲ့ စာေပကို ဖတ္ရင္ သိတယ္လို႕ ဆရာ ကံခၽြန္ က ေရြမႏၱေလး ဂ်ာနယ္ ၂၄-၃-၂၀၀၃ မွာ ေရးထားတာ ဖတ္ဘူးတယ္။ ဒါဆို ႏိုင္ငံတစ္နိုင္ငံရဲ႕ လူမႈ႕ဘ၀ နဲ႕ ျဖစ္စဥ္ေတြကို သိခ်င္ရင္ အဲ့ဒီ ႏိုင္ငံက စာေရးဆရာေတြအားလံုး ရဲ႕ စာေပးေတြကို ဖတ္ၾကည့္ရမည္ထင္ရဲ႕ သတင္းစားေတြ ကာတြန္းေတြက အစေပါ့ အဲ့ဒီမွာ ေခတ္အလိုက္ ေခတ္အလိုက္ ကြဲျပာတဲ့ လူမႈ႕ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနေတြကို ပိုမို ေတြ႕ျမင္လာရႏိုင္ပါတယ္။ မေန႕က ဆရာေသာ္တာေဆြေရးတဲ့ ေက်ာက္ျဖံဳးေက်ာ္ၾကီး ကို ဖတ္ရေတာ့ အေတာ့ကို စိတ္မသက္မသာျဖစ္ရတယ္။ http://www.planet.com.mm/bookplanet/pdf.cfm?id=90&type=story ဒါလင့္ေလးပါ ျမန္မာျပည္သူေတြကို ေက်ာက္ျဖံဳးေက်ာ္ၾကီးေနရာမွာ ထားၾကည့္မိတာကို ... ငါ့နဲ႕ေနာ္ အပိုင္း ၂ ေတာ့ေရးပါ့မယ္ နဲနဲစီေပါ့ ေလးစားစြာျဖင့္ အဂၢ

ေတာင္းဆိုမႈ႕

ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္က်ခံရသူေတြ အျမန္လႊတ္ေပးပါ။

ဖိတ္စာေရာက္လာျပီ

လိုေငြျပမႈ႕ေတြက တက္၊ ေငြေစ်းေတြက ပ်က္၊ စီးပြားပ်က္ကပ္ က ဖိတ္စာေရာက္လာျပီ။ ဒီအခ်ိန္မွ သူေဌးသမီးကို ေတာ္ ။ တရုပ္ကို ဆရာေခၚ ကုလားကို အေသေအာ္ ထြက္ေပါက္တဲ့ ေတာ္ ။

Aung San Suu Kyi urges people to sign petitions

Anwar Ibrahim - Interview with Australia Network

ေဒၚေအာင္ဆန္းဆုၾကည္ အေၾကာင္းပါတဲ့ interview ေလးပါ

သူတောင်းစား Restaurant

မြန်မာနိုင်ငံ ဟာ အရှေ့တောင်အာရှ မှာ အတိုးတက်ဆုံး၊ ခေတ်အမှီဆုံး လုပ်ငန် အလုပ်အကိုင် အခွင့် အလမ်း အများဆုံး အချိန်ကရန်ကုန်မြို့ မှာ လာရောက် အလုပ်လုပ်တဲ့ သူတွေထဲမှာ India နိုင်ငံသားတွေ ကအများဆုံးပေါ့ ဟိုး တရားသူကြီး၊ ရဲအရာရှိ ကစလို့

ခြံစောင့် အဲ နောက်ဆုံး သူတောင်းစား အလုပ်သည်ပင် အလုပ်ကြီး အကိုင်ကြီးတစ်ခု လို ဖြစ်ခဲ့တာ ပုံပြင် တစ်ပုဒ် တော့ မဟုတ်ပါ။

မြန်မာလူမျိုးများရဲ့ သဒါတရား၊ မေတ္တာ စေတနာ တရား တွေက ဘယ်လောက်များ များသလဲ ဆိုရင် သူတောင်းစား အလုပ်အကိုင် အခွင့် အလမ်းကလည်း ရန်ကုန်မြို့မှာ အတော့ကို ကောင်းတဲ့ အလုပ်ကြီးပေါ့ ယခု ၂၈လမ်း အောက်ဆုံး ဘလောက်မှာတော့ သူတောင်းစား ဟော်တယ် ဆိုရမလား သူတို့ တည်းခို နေထိုင်နိုင်အောင် အိပ်စဉ် နဲ့ ဌားတဲ့ အိမ်ကြီးတစ်လုံးလည်း ရှိခဲ့ဘူးတယ်။ သူတောင်းစားတွေ တည်းတဲ့ ဟိုတယ် ဆိုပြီး အထင်တော့ မသေးလိုက်ပါနဲ့ ၎င်း နေရာကို လေ့လာ သွားရောက်ကြည့်တုန်းက ၎င်း နေရာက ခေတ်ကောင်းတုန်းက တစ်နေ့ ဝင်ငွေဟာ ဟော်တယ်ကြီးတစ်ခု လောက်ရှိတယ် ဆိုဘဲ..ဒါပင်မဲ့ ယခုတော့ အဆောက်အဦးဟောင်း တစ်ခု အနေနဲ့ ယနေ့ အချိန်အထိ ရှိနေပြီး အပေါ်ထပ်တွေဟာ ဘာမှ ဌားထားတာ မရှိပင်မဲ့ အောက်ထပ်တွေကတော့ ဆိုင်တွေကို ဌားထားတာတွေ့ရပါတယ်။

ဒါပင်မဲ့ သူတောင်းစာ Restaurant လို့ တင်စားခေါ်လို့ ရတဲ့ လမ်း ၃၀ အပေါ် ဘလောက်၊ ဖရေဇာ ထောင့် နားက ဆိုင်လေးတွေ ကတော့ ယနေ့တိုင် အလုပ်ဖြစ်လျက်ပါ။ အချို့ လူငယ် လူကြီးတွေဟာ မနက် ၁၀ နာရီလောက်ဆို ၎င်း ဆိုင်လေးတွေမှာ ပိုက်ဆံပေးပြီး သက်ကြီး ဖွားအို ဖိုးအို သူတောင်းစား ကလေး မိန်းမ များကို ထမင်းကျွေးအလှူလုပ် နေသည်မှာ ယနေ့တိုင်ရှိနေလျက်ပါ။

 

ရန်ကုန်သူ ရန်ကုန်သားတွေဟာ မိမိတို့ တက်နိုင်သလောက်၊ တစ်ဦးကနေ ၁၀ ဦး ၁၅ ဦး အလှူလုပ် လေ့ရှိတက်ပြီး တချို့ဆို အဲ့ဒီဆိုင်မှာ သူတောင်စား များနဲ့ အတူ ထမင်းဝင်စား နေတက်သည်ကို တွေ့ရှိရတက်ပါတယ်။

ဒီနေရာလေးမှာ လုပ်တဲ့ အလှူကတော့ သူ့ထက်ငါ ဝတ်ကောင်းစားလှတွေ ဝတ်ထားတဲ့ လူကုန်တန်တွေ လာမှာ မဟုတ်တာကတော့ သေချာပြီး ဗီဒီယို ရိုက်မည့်သူ မရှိနိုင်ပင်မဲ့ ကျေးဇူးပါ ကလေးရ် လိုအပ် ဆန္ဒအ၀၀ ပြည့်ဝပါစေ လို့ သူတောင်စား အဖိုးအို အဖွားအိုတို့ ရဲ့ ဆုတောင်သံလေးတော့ ရင်ဘက်ကြီးနဲ့ ခံစားလို့ ရနိုင်ပါတယ်။

လေးစားစွာဖြင့်

အဂ္ဂ

စိတ္မေကာင္းပါဘူး ဂ်ပန္ ရယ္ . . . Say sorry for Japan

Edit

စိတ္မေကာင္းပါဘူး ဂ်ပန္ ရယ္ . . . Say sorry for Japan

by Aung Myo Lwin Agga on Saturday, March 12, 2011 at 1:01am

ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဖြား ေဒၚေအးခင္

ဂ်ပန္မွာ အၾကီးအက်ယ္ ငလ်င္လွဳပ္ျပီး ေဘးဒုကၡ အၾကီးအက်ယ္ေရာက္တာ ေတြ႕ေတာ့ သြားသတိရမိတာေလး တစ္ခုရွိတယ္၊ အဲ့ဒါေလးကကၽြန္ေတာ္ ၁၀ တန္းႏွစ္မွာ ျမန္မာျပည္ကို ႏွစ္စဥ္လာေလ့ ရွိတဲ့ ဂ်ပန္ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ ကို  ၃  ႏွစ္ေလာက္ မေတြ႕ ရဘဲ ေနာက္ဆံုး အၾကိမ္အျဖစ္ ေတြ႕ဆံုခဲ့က်တယ္။

သူတို႕လင္မယား ျမန္မာျပည္ကို ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က လာျပီဆို ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ေပ်ာ္တယ္၊ ေပ်ာ္ဆိုလည္း ေပ်ာ္စရာ၊ ကစားစရာ အသစ္အစမ္း ေလးေတြ လက္ေဆာင္ရတယ္ေလ..( ထိုစဥ္က ဆိုရွယ္လစ္ ေခတ္ဆိုေတာ့ ယခုေလာက္ ကစားစရာအသစ္ အစမ္းမ်ား ပိုက္စံ ေပးလုို႕ ပင္၀ယ္မရသည့္ အခ်ိန္၊)

သူတို႕ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖ ဂ်ပန္မွာ ပညာေတာ္သင္ သြားတုန္း ေတြ႕ဆံုးခဲ့က်သူေတြျဖစ္ျပီး၊ သူတို႕ ျမန္မာျပည္သြားရင္ အေဖ့မိသားစုနဲ႕ ေတြ႕မယ္ေျပာေတာ့ ရန္ကုန္မွာ ရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အဖြားနဲ႕ ဂ်ပန္စကားေကာင္းစြာေျပာတက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္အေမ တို႕က ျမန္မာ့ ယဥ္ေက်းမႈ႕အရ ပ်ဴပ်ဴဌာဌာ ထမင္းေကၽြးဧည့္ခံတာေပါ့၊

သူတို႕လည္း ျမန္မာ့ ဟင္လ်ာမ်ားကို စားေသာက္ရင္ အေမနဲ႕ စကားလက္ဆံုက် ေနတုန္း  ဟင္းလာထည့္ေပးေသာ ကၽြန္ေတာ့ အဖြားအား ခင္ဗ်ား အမ်ိဳးသာေကာလို႕ ေမးေတာ့ ဆံုးသြားပါျပီးလို႕ေျပာလိုက္တာေပါ့၊ စိတ္မေကာင္တဲ့ အေၾကာင္းနဲ႕ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပိးလဲလို႕ ေမးေတာ့ တည္ျငိမ္စြာနဲ႕ ၂၃ January ၁၉၄၂ မွာဆံုးတယ္လို႕ ေျပာလုိက္ေတာ့ အေတာ့ကို မ်က္နာပ်က္သြားတယ္။

သူေကာင္းေကာင္း သိသြားသည္မွာ အဲ့ဒီေန႕ဟာ ဂ်ပန္ေတြ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ကို စတင္ဗံုးၾကဲတဲ့ေန႕ ဆိုတာကို၊ သူဟာ ထိုအခ်ိန္က တရုပ္ျပည္မွာ ဂ်ပန္ဗိုလ္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ေရာက္ရွိေနျပီး သူ႕အကို ဟာ ျမန္မာျပည္မွာ က်ဆံုးခဲ့ေလေတာ့ သူေကာင္းေကာင္းၾကီး သိလိုက္တာေပါ့။
ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ ဂ်ပန္ဗံုးနဲ႕ မုတ္ဆိုးမျဖစ္ရသူ အိမ္မွာ ဂ်ပန္ စစ္သား ေဟာင္ၾကီး ထမင္းအ၀ စားျပီးဘာလုပ္ရမည္ မသိ ၊

ျမန္မာ လူမ်ိဳးတို႕ရဲ႕ သီးခံတက္မႈ႕၊ ဧည့္၀တ္ေက်မႈ႕ သေဘားထားၾကီးမႈ႕ေတြကို ကၽြန္ေတာ့အဖြားလက္ေတြ႕ က်င့္သံုးႏိုင္ခဲ့သည္ကို သိလိုက္ရေတာ့ ၀မ္းနည္း၊ ၀မ္းသာျဖစ္ရပါတယ္။

ျမန္မာေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ သက္၊ အမ်ိဳးသမီးေတြကို လိမ္ကၽြန္ အျဖစ္ လုပ္ခဲ့ျပီး တိုင္းျပည္ကို ဖ်က္ခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္၊ ယေန႕ သဘာ၀ေဘး ဒုကၡ နဲ႕ ၾကံဳေတြ႕ ေနရသည္ကို ေတြ႕ရေတာ့ အဂၢတစ္ေယာက္ မ်က္၀န္းမွာ ရႈပ္ေနတဲ့ မ်က္ရည္မ်ားကို သုပ္ရင္း " မရေတာ့ပါဘူး ပိုက္ေတြျဖဳတ္လိုက္ပါေတာ့ အဖြားေအးေအးေဆး သြားပါေစေတာ့" ဆိုတဲ့ အသံေတြကို  ျပန္ေျပာင္း သတိရ ေနမိေတာ့တယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္
အဂၢ